AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Friday, September 28, 2012

Ας θυμηθούμε το ΕΑΜ (ορθή επανάληψη)

0 comments
Ζητάμε συγγνώμη για το γεγονός ότι κατά λάθος χθες ανεβάσαμε ανάρτηση από site η οποία κινούνταν αντίθετα με τις πεποιθήσεις μας για την ιστορία του κινήματος και ιδιαίτερα του ΕΑΜ. Ήταν ανθρώπινο λάθος κούρασης.  Για να αναπληρώσουμε εδώ αναδημοσιεύουμε μια σημαντική δουλειά που έχει αναρτηθεί στο http://leninreloaded.blogspot.gr/ και είναι σε ηλεκτρονική μορφή το βιβλίο του Γληνού. 


Μέρος Α':


ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ
Το βιβλίο αυτό του σ. Δημήτρη Γληνού «Τί είναι και τί θέλει το ΕΑΜ» βγήκε για πρώτη φορά το Σεπτέμβρη 1942 μέσα στην κατοχή με το σκοπό να εξηγήσει στο λαό το νόημα και την πορεία του εθνικού αγώνα, όπως διατυπώνεται μέσα στο καθολικό πρόγραμμα του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου.

Με οδηγό το απλό αυτό βιβλιαράκι ο Ελληνικός Λαός διαφωτίστηκε για τα προβλήματα και τα καθήκοντα του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα, όπως και για τα μεταπολεμικά προβλήματα της λαϊκής κυριαρχίας. Από χέρι σε χέρι κυκλοφόρησε παντού ως την τελευταία γωνιά της Ελλάδας.

Σήμερα που το ΕΑΜ με τη δράση του ελευθέρωσε την Ελλάδα πλάι στους συμμάχους, που έγινε πανεθνικός οργανισμός με την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού στις γραμμές του, που ασφαλίζει την εθνική ενότητα με την πάλη του και τη συμμετοχή του στην Εθνική Κυβέρνηση, επιβάλλεται για μια ακόμη φορά να γίνουν γνωστοί οι σκοποί και το πρόγραμμα του ΕΑΜ και στον τελευταίο Έλληνα ίσαμε το τελευταίο χωριό και το τελευταίο καλύβι.

Το βιβλίο διατηρεί όλη του την επικαιρότητα και τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μέσα στις συνθήκες της λευτεριάς, πρέπει να γίνει γνωστό στον Ελληνικό Λαό. Με απλότητα και ξαστεριά απαντάει, αναλύοντας το πρόγραμμα του ΕΑΜ στα βασικά προβλήματα που έχει ν’ αντικρύσει σήμερα η λευτερωμένη πατρίδα μας.

Η Λαϊκή Διαφώτιση του ΕΑΜ το ξαναδίνει, σε νέα έκδοση, στον Ελληνικό Λαό σήμερα, βέβαιη ότι του προσφέρει πολύτιμο βοήθημα στη συνεχιζόμενη πάλη του για τη Λαοκρατική αναγέννηση της χώρας μας.

Η ΛΑΪΚΗ ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ ΤΟΥ ΕΑΜ
Αθήνα, Νοέμβρης 1944.



ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στην ταραγμένη, στη γιομάτη από δραματικά γεγονότα εποχή μας είναι δύσκολο να εχτιμηθεί η μεγάλη μορφή του Δ. Γληνού. Παιδαγωγός, λογοτέχνης, γλωσσολόγος, φιλόσοφος, πολιτικός, άνθρωπος της σκέψης και της δράσης. Ερευνητής και αγωνιστής εξέφραζε όλη την ανησυχία, την αγωνία του έθνους για την αναγέννησή του σε μια περίοδο που ώριμα τα δημοκρατικά προβλήματα απαιτούσαν επιταχτικά τη λύση τους. Ολοκληρωμένος άνθρωπος, πόθησε, λαχτάρησε, έζησε έντονα τους πόθους και τους αγώνες του έθνους και για τη νεοελληνική λαοκρατική αναγέννηση διάθεσε κι’ εξάντλησε την πλούσια προσωπικότητά του. Αγωνίστηκε με σπάνια, με απόλυτη συνέπεια που ταίριαζε στο ανώτερο ήθος του πνευματικού ανθρώπου και πήγαζε από βαθύτατη μελέτη και κατανόηση των κοινωνικών Νόμων της Ιστορικής κίνησης. Στεφάνωμα στην πλούσια, μακαρισμένη δράση του Γληνού στάθηκε η τελευταία κ’ ηρωϊκή φάση της ζωής του, οπότε ανυψώθηκε σε πρωτοπόρο ένδοξο μαχητή του μεγάλου αγώνα. Ορθώθηκε ενάντια στον τεταρταυγουστιανό φασισμό και έζησε τη ζωή του μάρτυρα και ήρωα στα ξερονήσια και στην Ακροναυπλία. Κι’ όταν το προδομένο και ξαρματωμένο από την τυραννία έθνος αναλάβαινε υπέρτατο και σκληρότατο αγώνα για ζωή και λευτεριά και πύκνωνε τις φάλαγγές του στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο - ΕΑΜ - ο Δ. Γληνός αγωνίζονταν στις πιο επικίνδυνες επάλξεις και έγραφε το πολυδιαβασμένο βιβλιαράκι «Τί είναι και τί θέλει το ΕΑΜ». Τότε ο διανοητής Δ. Γληνός έρριχνε στο έθνος την πολεμική κραυγή «Εμπρός όλοι οι Έλληνες, όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι τούτης της γης ενταχθείτε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο». Οι ζωντανοί Έλληνες και Ελληνίδες άκουσαν το λυτρωτικό κήρυγμα του μεγάλου Έλληνα Δ. Γληνού κι’ ενωμένοι ρίχτηκαν στον αγώνα. Κι’ ο ελληνικός λαός, με οδηγητή το κομμουνιστικό κόμμα της Ελλάδας, με τους αγωνιστές του, που χρόνια τους βασάνιζαν, τους κυνηγούσαν, τους δολοφονούσαν, τους συκοφαντούσαν, απόδειξαν, μαζί με τους άλλους συναγωνιστές του ΕΑΜ, σ’ αυτή την ώρα των θυσιών και των ολοκαυτωμάτων, πως αυτοί αποτελούν κείνη την εθνική δύναμη που περικλείνει τη ζωντάνια και τη θέληση της Ελλάδας να ζήσει λεύτερη και πολιτισμένη.

Πανούργα και πολυμήχανη η ιστορία παρουσίασε την πιο μεγάλη έκπληξη για τους ανίδεους και τους κοντόθωρους, για κείνους που βλέπουν τη ζωή μόνο κάτω απ’ το πρίσμα των στενών ατομικών ή ομαδικών συμφερόντων τους. Οι κομμουνιστές, που θέλαν να τους θεωρούν απάτριδες και ταραξίες, αποδείχτηκαν, όπως ήταν πάντα, οι καλλίτεροι πατριώτες, οι πιο ηρωϊκοί πρόμαχοι της λευτεριάς του έθνους και του λαού, άξιοι οδηγητές του στο μεγάλο αγώνα για τη Νεοελληνική αναγέννηση. Σ’ αυτόν τον αγώνα ο Δ. Γληνός, ο πιο σοφός και πιο αγνός άνθρωπος της Νεοελληνικής Ιστορίας, βρίσκεται στο καθοδηγητικό πόστο του Κ.Κ.Ε. Και ο ελληνικός λαός συσπειρωμένος στο ΕΑΜ προσφέρει απλόχερα τα πάντα στον αγώνα. Και το φτωχικό καλύβι, και το μοναδικό ζώο, και το τελευταίο σκέπασμα, και τη ζωή του. Εκατοντάδες χιλιάδες οι Έλληνες πεθάναν απ’ την πείνα και το πελέκι των καταχτητών και των συνεργατών τους. Τα πάντα προσφέρνει ο ελληνικός λαός ενώ οι εθνοκάπηλοι συνεργάζονται με τον καταχτητή και θησαυρίζουν. Μέσα στη βουή της μάχης, ανάμεσα σε πλήθος γνωστούς κι’ άγνωστους μάρτυρες, διαλεχτός ανάμεσα σε διαλεχτούς, έπεσε κι’ ο Δ. Γληνός ενώ ο αγώνας συνεχίζονταν κάτω από τις απελευθερωτικές σημαίες του Ε.Α.Μ.
* * *
Η εθνική λευτεριά καταχτήθηκε. Καταχτιέται. Τα υπολείμματα των βαρβάρων φεύγουν χτυπημένα, ντροπιασμένα απ’ τη γη που την μόλυναν με το πέρασμά τους. Κοντεύει να κλείσει η πρώτη φάση, ενώ αρχίζει να ξετυλίγεται η φάση των δημοκρατικών αγώνων.
Ο λαός μας συνεχίζει τον αγώνα ως τη συντριβή του φασισμού, μαζί με τους συμμάχους, μαζί με την προοδευτική ανθρωπότητα και ταυτόχρονα καταπιάνεται με τα καινούργια του μεγάλα καθήκοντα. Να στερεώσει και να κατοχυρώσει την κερδισμένη του λευτεριά και ν’ ανοικοδομήσει την καταστραμμένη του χώρα. Με τρανό ηθικό, με δίκαια εθνική περηφάνεια ο ελληνικός λαός αρχίζει γυμνός και πεινασμένος με τη βοήθεια των συμμάχων τον αγώνα για να ξαναφτιάξει τα χωριά του, να καλλιεργήσει τη γη του, να κινήσει τον παραγωγικό του μηχανισμό, να δημιουργήσει καινούργια Ελλάδα λεύτερη και λαοκρατούμενη. Το ΕΑΜ, πιστό στις δημοκρατικές αρχές του εθνικοαπελευθερωτικού πολέμου, πιστό στα δίκαια και στα ιδανικά του λαού, συμμετέχει στην Εθνική Κυβέρνηση και αποτελεί το στυλοβάτη και εμψυχωτή του λαού στη διατήρηση της εθνικής ενότητας, για την ανοικοδόμηση της χώρας, για τη δημοκρατική λύση των εσωτερικών προβλημάτων. Ο δρόμος και σε τούτη τη φάση του αγώνα είναι τραχύς και δύσκολος. Οι σκοτεινές δυνάμεις επιβουλεύονται και την τάξη και τη λευτεριά του λαού και βυσσοδομούν να εμποδίσουν, να κάμουν αδύνατη την ομαλή δημοκρατική εξέλιξη και να ξαναφέρουν την εποχή των κινημάτων, των διχτατοριών, των φασισμών, της αναρχίας.

Καμμιά αμφιβολία, κανένας δισταγμός ότι και σε τούτη την εξίσου τραχειά περίοδο, ο λαός, εξοπλισμένος με την πλούσια πείρα, τη συμπυκνωμένη στη μεγάλη δημοκρατική οργάνωση του Ε.Α.Μ., θα νικήσει.

Όλες οι ζωντανές, όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας ενωμένες θ’ αντιμετωπίσουν τη μαύρη αντίδραση, η λαϊκή θέληση θα επιβληθεί με το δημοψήφισμα και με τη Συνταχτική Εθνοσυνέλευση, θα κατοχυρωθεί η λευτεριά του λαού, θα λυθούν τα δημοκρατικά προβλήματα - εθνικά, πολιτικά, οικονομικά, πνευματικά - και θ’ ανοίξουν πλατειά λεωφόρο για τη δημιουργία νεοελληνικού πολιτισμού σε λεύτερους λαοκρατικούς θεσμούς.

Οι πόθοι και οι αγώνες του Δ. Γληνού θα βρουν την πλέρια τους δικαίωση σε μια λαοκρατούμενη, αναγεννημένη Ελλάδα, που τη δημιουργεί μέρα με τη μέρα ο ενωμένος ελληνικός λαός σε δραματική και πολύμορφη πάλη.

Γ. ΖΕΥΓΟΣ



ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝ. Γ. ΖΕΥΓΟΥ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΛΗΝΟΥ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Το Εθνικό Συμβούλιο αφιέρωσε τη συνεδρίαση του της 21/5/44 σε πολιτικό μνημόσυνο του Δ. Γληνού. Στο μνημόσυνο αυτό, από μέρους του Κ.Κ.Ε. μίλησε ο συναγ. Γ Ζεύγος και είπε τα παρακάτω:

Λείπει σήμερα απ’ τις γραμμές μας μια πλούσια, δυνατή, μεγάλη φυσιογνωμία, ο υπέροχος αγωνιστής Δημήτρης Γληνός. Το Εθνικό Συμβούλιο αφιέρωσε στη μνήμη τον τη σημερινή τον συνεδρία. Η απόφαση αυτή του Εθνικού Συμβουλίου, είναι αντάξια με την ιστορική του σημασία.

Είναι αλήθεια ότι οι λαοί δημιουργούν την ιστορία τους. Οι ανώνυμες μάζες, με την καταλυτική και δημιουργική δουλειά τους, φτιάνουν την ιστορία. Ωστόσο οι μεγάλοι άνδρες, οι μεγάλοι καθοδηγητές, βγαλμένοι απ’ τις ανάγκες της εποχής τους, ενσαρκώνουν τις ανάγκες αυτές, συμπυκνώνουν τη θέληση του λαού, εκφράζουν τους πόθους του και γίνονται έτσι φωτεινοί καθοδηγητές, αληθινοί ηγέτες.

Τέτοιος ήτανε ο Δημήτρης Γληνός. Πέθανε στην υπηρεσία του ΕΑΜ. Στην υπηρεσία του ελληνικού λαού. Πέθανε πάνω σε εγχείρηση, που την έκανε γιατί βιάζονταν ν’ απαλλαχτεί από την αρρώστεια που πήρε στα ξερονήσια, για να γίνει μια ώρα γρηγορώτερα καλά και νάρθει εδώ πάνω, να παράσχει την πολύτιμη συμβολή του στο έργο της συγκρότησης της ΠΕΕΑ. Έτσι ο Δ. Γληνός πέθανε πάνω στον αγώνα. Χρέος ιερό έχουμε πριν απ’ όλα να κρατήσουμε στη μνήμη του σιωπή ενός λεπτού. (Το Συμβούλιο δέχεται και κρατάει σιγή).

Ο Γληνός έζησε στην πιο πολυτάραχη εποχή, την εποχή που ζούμε και που ένας παλιός κόσμος φεύγει κι’ ένας καινούριος έρχεται. Σ’ αυτή την εποχή, έδωκε ό,τι μπορούσε. Στην εποχή αυτή, ο καπιταλισμός καταστρέφει την κοινωνία. Έδοσε πολλά, άλλα σήμερα καταρρέει και δεν δίνει άλλο από καταστροφές. Σύγχρονα όμως πάνω στα ερείπια της παλιάς, ο λαός δημιουργεί μια νέα κοινωνία. Σ’ αυτή τη μεγάλη εποχή έζησε και έδρασε ο Δ. Γληνός.

Εμφανίστηκε σα δάσκαλος στη Μέση Εκπαίδευση το 1905 στη Σμύρνη και σα δημοτικιστής. Στη χώρα μας από νωρίς είχαμε επιφανείς δημοτικιστές σαν το Βηλαρά, το Χριστόπουλο, το Σολωμό κ.ά. γιατί το ζήτημα της δημοτικής γλώσσας εμφανιζόταν σαν πρόβλημα που περιέκλεινε μέσα του όλα τα κοινωνικά προβλήματα της χώρας. Στην Ευρώπη το ζήτημα της γλώσσας είχε λυθεί από χρόνια πολλά. Εδώ όμως ο λογιωτατισμός το είχε μεταβάλει σε θηλιά στο λαιμό τον λαού. Κι’ ο λαός παλεύοντας για τη γλώσσα του, παλεύει για μια βαθειά αναγεννητική μεταρρύθμιση.

Η γλώσσα δεν είναι μόνο όργανο έκφρασης, αλλά και κοινωνικής σκέψης και δράσης. Το γλωσσικό ζήτημα είναι απ’ τα σπουδαιότερα ζητήματα. Παραμένοντας άλυτο στην Ελλάδα, στάθηκε μια απ’ τις βασικές αίτιες της πνευματικής καθυστέρησης του τόπου κ’ η λύση του έμπαινε σαν πρωταρχικό πρόβλημα. Το γλωσσικό ζήτημα συμπύκνωνε τότε όλα τα νεοελληνικά προβλήματα. Σ’ αυτό οι διανοούμενοι του τόπου έβλεπαν να συγκεντρώνεται συνολικά όλο το νεοελληνικό πρόβλημα. Είναι χαραχτηριστικό ότι ο Σολωμός έλεγε: «Δε γνωρίζω πάρεξ λευτεριά και γλώσσα». Κι αργότερα σχηματιζότανε ολόκληρη φάλαγγα δημοτικιστών απ’ τον Ψυχάρη και τον Ίωνα το Δραγούμη ως το Χατζόπουλο και τον Παλαμά, που στη λύση του γλωσσικού, έβλεπαν τη λύση του νεοελληνικού προβλήματος.

Ο Γληνός όμως δεν πνιγότανε στις λεπτομέρειες, σ’ αυτό μόνο καθ’ αυτό το πρόβλημα. Ήτανε φιλόσοφος κι αγωνιστής. Κι έπιανε στο σύνολό του το νεοελληνικό πρόβλημα, το πρόβλημα της δημιουργίας νεοελληνικού πολιτισμού. «Όλα για το λαό», ήτανε το έμβλημά του. Τέτοιος εμφανίσθηκε από το 1905 και σαν τέτοιος δρούσε από τότες ο Γληνός.

Αλλά ο λαός τότε δεν ήτανε ωργανωμένος, δεν είχε την καθοδήγηση και τη δύναμη στα χέρια του. Τη δύναμη και την καθοδήγηση της πάλης του, την είχε τότε η πλουτοκρατική φαυλοκρατία. Κι ο Γληνός παλεύοντας για να λυθούν τα νεοελληνικά προβλήματα, βρισκότανε αναγκαστικά στο στρατόπεδό της και απ’ την πλευρά της πλουτοκρατίας έβλεπε τα νεοελληνικά προβλήματα και επιζητούσε τη λύση τους για το λαό.

Από το 1909 αρχίζει μια νέα πολυτάραχη περίοδο για την Ελλάδα. Μια περίοδο από ατέλειωτους πολέμους - πολέμους, αγώνες, αναστατώσεις, κινήματα, που για το λαό είχανε τούτο δω το νόημα: να λύσουν τα προβλήματά του. Σ’ αυτούς τους αγώνες πήρε μέρος ενεργότατο ο Γληνός. Γιατί δεν ήτανε μονάχα στοχαστής, αλλά κι αγωνιστής και άνθρωπος της πράξης. Και πήρε μέρος σ’ όλους τους αγώνες, εθνικούς και δημοκρατικούς, για να λύσει τα προβλήματα της εποχής του.

Πάλεψε πέντε, δέκα, είκοσι χρόνια. Η πολυτάραχη περίοδο φάνηκε σα να πέρασε. Τα «δέντρα, όμως, δεν πρέπει να μας εμποδίσουν να δούμε το δάσος». Η κατάληξη όλων αυτών των αγώνων ήτανε η κατάντια του Μεταξικού φασισμού, ο τρίτος νεοελληνικός πολιτισμός. Ο Γληνός έγκαιρα διαπίστωσε την κατάσταση και σα να παραμέρισε λίγο απ’ την ενεργό δράση. Στάθηκε κι εξέτασε ολόκληρο το πρόβλημα. Δεν απογοητεύθηκε απ’ το μηδαμινό αποτέλεσμα των θυσιών του λαού. Δε συνθηκολόγησε και δεν έμεινε στάσιμος. Ξέτασε και βρήκε τις αίτιες. Είχε μέσα του το σπέρμα της ζωής. Ανανεώθηκε και τράβηξε μπροστά. Ήξερε ότι η ζωή είναι αδιάκοπη ανανέωση. Ό,τι σήμερα είναι νέο, αύριο θάναι παλιό. Η πάλη και η πείρα, τον έκαναν να δει γιατί δεν καρποφόρησαν οι ως τότε αγώνες. Κι είδε ότι δεν καρποφόρησαν, γιατί ο λαός δεν είχε την καθοδήγηση. Την είχε η πλουτοκρατία, που πλούτιζε, ενώ ο λαός φτώχαινε. Αυτοί έκαναν διχτατορίες, κινήματα, φασισμούς, ιδιώνυμα. Ο λαός πάντα σκλάβος και κυνηγημένος. Ο Γληνός μελέτησε θεωρητικά το πράμα αυτό. Μελέτησε και κατανόησε βαθύτατα τη Μαρξιστική κοσμοθεωρία και τους ζωντανούς φορείς της, το εργατικό, το λαϊκό κίνημα και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Είδε ότι το κίνημα αυτό ενσαρκώνει ό,τι καλό δημιούργησε η ανθρωπότητα και περικλείνει το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας. Ο Γληνός δεν τρομοκρατήθηκε, όπως άλλοι, απ’ τη διαπίστωση αύτη. Είχε για γνώμονα στη ζωή του: κανένα εμπόδιο προς τα’ αριστερά. Γιατί εκεί βρίσκεται ο λαός. Και τραβώντας αριστερά, όπως τον δίδαξε η πείρα, έκανε χτήμα του και το νόημα που τούδωκε η επιστήμη: Τίποτα πια δεν πρέπει η Ελλάδα να περιμένει απ’ την πλουτοκρατία. Κι’ όλα θα τα αποχτήσει απ’ το αριστερό κίνημα. Κ’ η τετράγωνη σα δωρική κολώνα σκέψη του, τοποθετήθηκε οριστικά στο στρατόπεδο τον λαού.

Η συκοφαντία δεν τρομοκράτησε τον ανώτερο, το σοφό άνθρωπο. Κι’ ο Γληνός πέρασε οριστικά στις γραμμές τον λαϊκού κινήματος. Και μάλιστα, στη δύσκολη εκείνη εποχή, που ανέβαινε ο φασισμός. Πολλοί αδύνατοι χαραχτήρες συνθηκολογούσαν, οπισθοχωρούσαν. Ο Γληνός όμως δε δίστασε. Αυτός, σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή, έγινε μέλος του Κ.Κ.Ε. (Σύμβουλοι και ακροατές, ξεσπάν σε ζωηρά χειροκροτήματα).

Πολλοί λένε ότι θέλουν την εξέλιξη, αλλά φοβούνται την επανάσταση. Για διανοούμενο στην ηλικία του Γληνού και σ’ εκείνη την εποχή του 1935 ήταν επανάσταση το επίσημο πέρασμα στις γραμμές του Κομ. Κόμματος. Μα ο Γληνός έκανε αυτή την επανάσταση όταν πείσθηκε ότι αυτός είναι ο δρόμος της προόδου, του πολιτισμού, της Νεοελληνικής αναγέννησης. Ήξερε ότι είναι και δρόμος θυσίας, Γολγοθά. Ο Γληνός τόξερε αυτό. Κι’ όμως δε δίστασε. Πέρασε στον Κομμουνισμό και δέχτηκε όλες τις θυσίες με τη θεϊκή εκείνη γαλήνη, που χαραχτήριζε το Σωκράτη.

Ήτανε καθολικό πνεύμα κι’ αψήφησε όλες τις καταδιώξεις. Πήγε στην Ακροναυπλία, στα ξερονήσια, στα κάτεργα, που τον έρριξε ο φασισμός. Εκεί αρχίζει τη νέα του ζωή. Εκεί δε ζούσε ο παλιός κόσμος, πούχε ως τότε γνωρίσει. Ζούσαν απλοί και φτωχογέννητοι, ταπεινοί και καταφρονεμένοι άνθρωποι. Ένας κόσμος καινούριος, αλλοιώτικος, που δούλευε την πείρα του παρελθόντος κι’ αγωνιζότανε να δημιουργήσει μια νέα Ελλάδα. Σ’ αυτό το περιβάλλον ο Γληνός διδάσκει τη σοφία του. Αλλά βρίσκει κιόλας ανεξάντλητη πηγή γνώσης. Μαθαίνει απ’ αυτό τον κόσμο την πείρα και τη γνώση της ζωής, την οργάνωση, την πείρα της πάλης. Αποχτάει τη γνώση της πειθαρχίας. Και παίρνει απ’ τους ανθρώπους αυτούς την επαναστατική φλόγα της ψυχής τους. Και γίνεται καινούριος άνθρωπος. Ως την τελευταία του στιγμή, χαιρότανε με αγαλλίαση τις αναμνήσεις της ζωής εκείνης.

Άλλο πράμα βγήκε από κει, διανοητικά, ψυχικά, πνευματικά. Βγήκε νέος άνθρωπος. Αλλά σωματικά σακατεμένος, με την αρρώστεια, που γρήγορα τον έστειλε στον τάφο. Βγήκε και συνέχισε τον αγώνα. Αγωνιζότανε και στα 1905 για τα ίδια νεοελληνικά προβλήματα. Τώρα όμως διαφέρει. Τότε αγωνιζόταν απ’ τη σκοπιά της πλουτοκρατίας. Τώρα αγωνίζεται απ’ τις επάλξεις του λαού, μέσα απ’ τις γραμμές του πρωτοπόρου οδηγητή του, του Κ.Κ.Ε. (Ζωηρά χειροκροτήματα για το Κόμμα). Αγωνίζεται για τα ίδια νεοελληνικά προβλήματα, για την εθνική απελευθέρωση και τη λαοκρατική αναγέννηση της Ελλάδας. Και στον αγώνα αυτόν δίνει ολόκληρο τον εαυτό του.

Είναι απ’ τους πρώτους ιδρυτές του ΕΑΜ και γράφει το περίφημο βιβλιαράκι «Τί είναι και τί θέλει το ΕΑΜ». Μέσα σ’ αυτό βάζει τους σκοπούς του και σηκώνει ψηλά τη σημαία του. Ταυτόχρονα παλεύει για την οργάνωση και τη διαπαιδαγώγηση της νεολαίας στην ΕΠΟΝ. Είναι διαφωτιστής. Γράφει άρθρα και μελέτες για την πάλη τον λαού. Παλεύει για την εθνική ενότητα. Είναι κείνος, που έκανε τις περισσότερες διαπραγματεύσεις με τα παλιά κόμματα και τους πολιτικούς παράγοντες. Δούλεψε χρόνια αυτήν την ανιαρή απασχόληση. Αντιμετώπισε τους δικολαβισμούς, την ψυχική ανεπάρκεια και διαστρέβλωση και όλη τη σαπίλα των ανίκανων και ψυχικά γερασμένων αυτών ανθρώπων.

Πίκρα και απογοήτευση ένοιωθε, όταν τους πρόσφερνε τη ζωή και την πάλη για τη λευτεριά και την πρόοδο του λαού κι’ έπαιρνε γι’ απάντηση συκοφαντία, ψευτιά, υποκρισία, προστυχιά. Κι’ εξέφραζε βαθειά την περιφρόνησή του γι’ αυτόν τον κόσμο που μαζί του ξόδεψε την πλούσια ζωή του. Κι όταν ωρίμασαν οι συνθήκες του εθνικού αγώνα, πιστός στρατιώτης του Κόμματος και του λαού, δέχεται απ’ τους πρώτους ν’ ανέβει απάνω στο βουνό για τη συγκρότηση της ΠΕΕΑ. Και σ’ αυτή τη στιγμή πεθαίνει ο αγωνιστής, πεθαίνει ο κομμουνιστής Γληνός που τίποτα δεν μπορεί ν’ αναπληρώσει το κενό που αφήνει. Δε μπόρεσε να δει την ολοκλήρωση των προσπαθειών του. Πρόλαβε όμως να ιδεί το έργο του να καρποφορεί.

Στο πρόσωπο του Δημήτρη Γληνού, ο λαός έχασε μια μεγάλη φωτεινή μορφή. Δεν έπεσε μόνος. Το νεκρό του τον συνοδεύει ατέλειωτη σειρά από θύματα, άπειροι μάρτυρες στο βωμό της λευτεριάς. Είναι η σπονδή του αίματος του λαού στην ιστορία του. Ο λαός ζυμώνει το μέλλον του με το αίμα των παιδιών του. Όλοι αυτοί οι μάρτυρες είναι θύματα των Ιταλογερμανών και Βουλγάρων επιδρομέων. Μα είναι και θύματα της αντίδρασης και του μαυραγοριτισμού, από την πείνα. Και θύματα των Ελλήνων προδοτών. Αυτών των τελευταίων θύματα είναι οι προχτεσινοί ήρωες του Χαϊδαρίου. Αυτών και τα τελευταία θύματα τον εξωτερικού. Ο ανυπόληφτος Γλύξμπουργκ, φεύγοντας, παράδωσε τους Ακροναυπλίτες στον καταχτητή. Τελευταία, 250 απ’ αυτούς στήθηκαν στο ματωμένο τοίχο της Καισαριανής. Δεν τους έδοσαν ούτε τη χαριστική βολή. Και μισοπεθαμένους τους στοίβαξαν στο κάρρο για να τους πάνε να τους θάψουν. Ένας απ’ αυτούς, ο Μήτσος ο Ρεμπούτσικας, πέταξε ένα σημείωμα, που έφτασε ως εδώ, στα χέρια μας. Ακουστέ το: (το διαβάζει). Και καταλήγει το σημείωμα του μελλοθάνατου ήρωα: «Συνεχίστε αλύγιστοι τον αγώνα. Όποιος πεθαίνει για τη λευτεριά, ποτέ του δεν πεθαίνει».

Ακουστέ τώρα κι’ ένα κομμάτι από μια προκήρυξη της αντεθνικής «Εθνικής Δράσης»: (το διαβάζει). Δείχνει τον ηθικό ξεπεσμό αυτού του κόσμου των εθνοκαπήλων. Ισχυρίζεται ότι οι Γερμανοί δεν κάνουν (!!!) αντικομμουνιστική εκστρατεία. Κι’ απόδειξη, λέει ότι άφησαν (!) τον Παρτσαλίδη κι’ άλλους κομμουνιστές απ’ το Χαϊδάρι.

Το Κομμουνιστικό μας Κόμμα αντιπαρέρχεται με περιφρόνηση τους συκοφάντες. Το Κ.ΚΕ. δίνει στον αγώνα θύματα ανώτερα στελέχη του, μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, σαν τον Βερβέρη, το Λαζαρίδη, το Γαμβέττα κι’ άλλους. Κι’ ανάμεσά τους βρίσκεται κι’ ο Γληνός, μέλος της Γραμματείας του Πολιτικού Γραφείου του Κόμματος. Όλων αυτών τη μνήμη τιμάει το Κ.Κ.Ε. Η ζωή τότε έχει άξια, όταν εξυπηρετεί ανώτερα ιδανικά. Γι’ αυτό, το Κ.Κ.Ε. δίνει τόσες θυσίες και θύματα δίχως βαρυγκόμια. Γιατί παλεύει και θα παλέψει για την πραγματοποίηση των ανώτερων αυτών ιδανικών, που σήμερα είναι η εθνική απελευθέρωση κ’ η λαϊκή κυριαρχία.

Τιμούμε τη μνήμη του Δημήτρη Γληνού. Και είναι όρκος, ότι θα συνεχίσουμε και θα ολοκληρώσουμε το έργο του για μια λεύτερη, χαρούμενη, πολιτισμένη, αναγεννημένη Ελλάδα όπως την πόθησε ο μεγάλος αναγεννητής Δ. Γληνός.

(Το τέλος του λόγου σκεπάστηκε μ’ ατέλειωτα χειροκροτήματα).

Μέρος Β':


Τα ιδρυτικά μέλη του Εκπαιδευτικού Ομίλου: Δελμούζος, Γληνός, Τριανταφυλλίδης
Μεταγραφή για το net: Subutai Red

1. Η ΜΑΥΡΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

Από τον Απρίλη του 1941 ένα κύμα μαύρης σκλαβιάς εσκέπασε την Ελλάδα. Και είναι τούτη η πιο σκληρή, η πιο απάνθρωπη, η πιο αιμοβόρα, η πιο αποπνιχτική σκλαβιά απ’ όσες εγνώρισε ως τώρα η πολυβασανισμένη χώρα μας στα τρεις χιλιάδες χρόνια της τρικυμισμένης Ιστορίας της. Τα λυσσασμένα εθνικοφασιστικά θεριά της Ευρώπης που επρομελέτησαν κι’ ωργάνωσαν συστηματικά την υποδούλωση των Ευρωπαϊκών Λαών για να τους μετατρέψουν σε αποικιακούς σκλάβους χωρίς ελπίδα λυτρωμού, χύθηκαν απάνω στην Ελλάδα. Τα ηρωικά παιδιά του Ελληνικού λαού εχτύπησαν κατάμουτρα τον πρώτο καταχτητή, τον ετσάκισαν, τον εταπείνωσαν, τον έσπρωξαν πίσω στα βουνά της Αλβανίας. Και τότες εξεκίνησαν κατά τη χώρα μας οι σιδερόφραχτες μεραρχίες, τα τανκς, τα κανόνια και τα αεροπλάνα των Γερμανών για να χτυπήσουνε μια χούφτα γενναίων στρατιωτών από την πλάτη. Μα και μ’ αυτούς ακόμα χτυπήθηκαν παλληκαρίσια οι Έλληνες στρατιώτες, ξέροντας από πριν, πως δεν μπορούνε βέβαια αυτοί, μια χούφτα άνθρωποι, σχεδόν άοπλοι, να κρατήσουν τον πύρινο ποταμό που κατέβαινε.

Μα ο αγώνας τους και η θυσία τους είχε σημασία συμβολική. Έδειχνε πως οι Έλληνες δεν είναι λαός «ώριμος για σκλαβιά». Έδειχνε πως οι Έλληνες ξέρουν να πεθαίνουνε για τη λευτεριά, που δεν τους την εχάρισε κανένας ποτέ, παρά πάντα, από τον καιρό του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας ως το 21 και ως σήμερα, την καταχτήσανε με το αίμα τους και με τον ηρωισμό τους.

Και τότες, πίσω από τις σιδερόφραχτες μεραρχίες των Γερμανών κατέβηκαν και χύθηκαν στην Ελλάδα τα «λιοντάρια» του Μουσσολίνι και πλημμύρισαν τη χώρα μας, Ρούμελη και Μωρηά και νησιά και καλοστρώθηκαν οι «νικητές» στις πολιτείες και στα χωριά μας, κι’ από τότε τρώνε και πίνουνε ρουφώντας το αίμα μας. Και κατέβηκαν ακόμη πίσω από τούς Γερμανούς χωρίς να ρίξουν τουφεκιά και ν’ αντιμετωπίσουν Έλληνα στρατιώτη, άλλοι γενναίοι καταχτητές, οι Βούλγαροι φασίστες, κι’ άρχισαν κι’ αυτοί το ηρωικό τους έργο: να σβύσουνε τον Ελληνισμό από τη Μακεδονία και τη Θράκη. Κάτω από την προστασία των γερμανικών λογχών πάντα, έσφαξαν και σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, έκαψαν χωριά, ξεσπίτωσαν εκατοντάδες χιλιάδες, υπεχρέωσαν όλους τούς Έλληνες να προσθέσουν στα ονόματά τους την κατάληξη «ώφ» για να γίνουν Βούλγαροι, έβαλαν παπάδες Βουλγάρους στις εκκλησίες, Βουλγάρους δασκάλους στα σκολειά, για να «εκπολιτίσουν» κι’ αυτοί την Ελλάδα, κατά το παράδειγμα που τους δίνουν οι Ναζίδες «εκπολιτιστές» της Νορβηγίας, της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας κτλ. Και κατέβηκαν ακόμα πίσω από τους Γερμανοϊταλούς στην Ελληνική Ήπειρο οι γενναίοι Αρβανίτες για το πατροπαράδοτο πλιάτσικο, και ξεφύτρωσαν στη Θεσσαλία μερικά θρασύδειλα, σιχαμερά σαλιγκάρια που λέγονται Ρουμανόβλαχοι, και τριγυρίζουνε τα χωριά ληστεύοντας, καίοντας, πλιατσικολογώντας και ρημάζοντας τον τόπο.

Και το κύμα της μαύρης σκλαβιάς χύθηκε κατόπιν πάνω στην ηρωική Κρήτη. Από τον ουρανό έπεσαν τα αρπαχτικά όρνια για να σκίσουνε με τα νύχια τους τις σάρκες του Κρητικού λαού. Κι’ όταν αντίκρυσαν την παλληκαριά ατρόμητων γέρων και παιδιών και γυναικών, έστησαν τα πολυβόλα τους και τα κανόνια τους και πέταξαν με τα αεροπλάνα τους πάνω απ’ τις πολιτείες και τα χωριά της Κρήτης, και με τη φωτιά και το σίδερο το πυρωμένο πίστεψαν πως θα δαμάσουν το ατρόμητο φρόνημα του λαού, που δεν άφισε κανένα καταχτητή να κοιμηθεί ήσυχη νύχτα, αιώνες ολόκληρους.

Και τώρα, πάνε δεκαοχτώ μήνες που εβάλθηκαν όλοι τούτοι οι «αρχοντολαοί» να δημιουργήσουνε τη «νέα τάξη πραγμάτων» και στην Ελλάδα. Και ο Ελληνικός λαός τη γνώρισε, ή καλλίτερα, την ξαναγνώρισε τη νέα τάξη των πραγμάτων, που είναι τόσο παλιά όσο και ο κόσμος, και λέγεται με την αληθινή της λέξη «σκλαβιά». Μαύρη σκλαβιά και αρπαγή και βαρβαρότητα, και μπασιμπουζουκισμός και λεηλασία και ερήμωση της χώρας. Είναι η τάξη που ήθελαν να φέρουνε σε τούτη τη χώρα οι βάρβαροι της Ασίας, οι Πέρσες, οι Ούννοι, οι Μογγόλοι του Ταμερλάνου και του Τσιγγισχάν, οι Τούρκοι του Μουχαμέτη, με μόνη τη διαφορά, πως ετούτη τη φορά συνδέεται η τάξη αύτη και με την επιστημονικά ωργανωμένη ληστεία. Ό,τι είχε δημιουργήσει η εργασία του Ελληνικού λαού στα εκατό χρόνια της ελεύτερης ζωής του, όλα τα υλικά μας αγαθά εξαφανίστηκαν. Όλα τα τρόφιμα και τα υλικά που ήτανε στις αποθήκες μας, ζάχαρες, καφέδες, ρύζια, πετρέλαια, δέρματα, σιδερικά, εργαλεία και φάρμακα, ρουχισμός, μαλλιά και μπαμπάκια, μέταλλα, ακόμα και τα επιστημονικά εργαλεία από τα επιστημονικά μας εργαστήρια, όλα λεηλατήθηκαν. Όλα τα ζώα της καλλιέργειας, της τροφής, της μεταφοράς, άλογα, μουλάρια, βόδια, πρόβατα, γίδια, γουρούνια, γαλόπουλα, κότες, αρπάχτηκαν, φαγώθηκαν. Όλα τα μεταφορικά μας μέσα, αυτοκίνητα συγκοινωνίας, φορτηγά και πολυτελείας, μοτοσυκλέττες και ποδήλατα και κάρρα ακόμη, όλα μας τα βαπόρια, τα ιστιοφόρα, τα μπενζινόπλοια, επιτάχτηκαν, εξαφανίστηκαν και τώρα μας κοροϊδεύουν για πρωτόγονους νομίζοντας πως από ανέκαθεν κάναμε τις μεταφορές μας με τα δίτροχα άθλια κασσονάκια που τριγυρνούνε στους δρόμους της Αθήνας. Όλα τα προϊόντα της γης, ακόμα και κείνα που μας επερίσσευαν και τα πουλούσαμε στο εξωτερικό, έγιναν με μιας για μας αόρατα και σπάνια φαινόμενα. Όχι πια το σιτάρι, το κριθάρι, το καλαμπόκι, παρά το λάδι μας, οι ελιές μας, τα τυριά μας, το γάλα μας, οι σταφίδες μας, τα σύκα μας, τα κρασιά μας, τα λαχανικά μας, τα ψάρια μας, τα φρούτα μας, τα καπνά μας, τα χάσαμε από τα μάτια μας. Στη χώρα της ελιάς και του λαδιού πεθαίνουν οι άνθρωποι από πριξήματα, γιατί δεν έχουν σταγόνα λάδι να προσθέσουνε στα νερόβραστα χόρτα τους. Και φτάσαμε σήμερα να πληρώνουμε 27.000 δρχ. το λάδι την οκά, 22.000 το κρέας την οκά, 1.200 δρχ. την οκά τα σταφύλια τον Αύγουστο μήνα, 2.600 δρχ. την οκά το γάλα, στη στάνη μέσα, 2.500 δρχ. την τομάτα την οκά. Εχάθηκαν όλα τα καύσιμα υλικά, τα πετροκάρβουνα, το πετρέλαιο, η μπενζίνα, το ξυλοκάρβουνο. Κι’ αφού μας τα πήραν όλα τούτα και μας ανάγκασαν να καίμε τα δάση μας για να μαγειρέψουμε το φαγητό μας, μας κατηγορούν για βάρβαρους, «γιατί δεν σεβόμαστε τα δάση». Και συνάμα αυτοί κατεβάζουν βουνά τα ξύλα μας και τα καίνε στα καζάνια τους. Και αφού μας αφαιρέσανε όλα τα μέσα της δουλειάς και μας λιμοχτονούνε, μας κατηγοράνε γιατί είμαστε, λέει, τεμπέληδες, καφενόβιοι κι αεριτζήδες και θα μας βάλουνε, λέει, αυτοί να δουλεύουμε όπως ξέρουν αυτοί να βάζουνε τους σκλάβους να δουλεύουνε.

Και δίπλα σ’ αυτή την άμεση καταλήστεψη βαδίζει από κοντά η επιστημονικά ωργανωμένη ληστεία. Σ’ όλες τις ελληνικές εμπορικές, βιομηχανικές και τραπεζιτικές επιχειρήσεις μπαίνουνε με το «έτσι θέλω», και αρπάζουν το 51% από τις μετοχές, υποδουλώνοντας έτσι με μιας για αιώνα τον άπαντα - όπως νομίζουν - την εργασία του Ελληνικού λαού. Στην αρχή θέλανε να μας ξεγελάσουνε με τα τυπωμένα χαρτιά τους τα μάρκα και τις λιρέττεςτης κατοχής, πως τάχα μας πλερώνουνε ό,τι αγοράζουνε. Ενώ απλούστατα το κλέβανε: Γιατί το χαρτί αυτό δεν είχε καμμιάν αξία ανταλλαχτική μέσα στη Γερμανία και την Ιταλία, δηλαδή μας έπαιρναν τα δικά μας πράματα χωρίς να υποχρεώνονται να μας δώσουνε τίποτα δικό τους, μας επλήρωναν με φρέσκο αέρα.

Μα ύστερα ανακαλύψανε πως είναι κόπος περιττός και έξοδο περιττό να τυπώνουνε καν μάρκα και λιρέττες. Καλλίτερα να τυπώνει χαρτί η «Ελληνική Κυβέρνηση» και να κάνει αυτή τα έξοδα, κι’ έτσι να μας κλέβουν όλα μας τα αγαθά με δικά μας λεφτά. Και τα έξοδα αυτά του στρατού της κατοχές έγιναν τόσο πολλά και αμέτρητα, που κανένα τυπογραφείο δεν προφταίνει να τυπώνει «χιλιάρικα». Όταν η Γερμανία ύστερα από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο καταδικάστηκε να πληρώνει 2 δισεκατομμύρια μάρκα το χρόνο συνολική αποζημίωση για όλες τις τεράστιες ζημιές που είχε προξενήσει σ’ όλο τον κόσμο, έβγαλε φοβερές φωνές για την τρομερή αδικία της «ληστρικής» συνθήκης των Βερσαλλιών, και δικαιολογεί και το σημερινό ακόμη πόλεμο επειδή τότες εζήτησαν να την πνίξουν. Μα τί να πει λοιπόν η μικρή, φτωχή κι’ ερημωμένη Ελλάδα, που δεν έβλαψε κανένα, που κανενός τη χώρα δεν πήγε να καταπατήσει, ούτε κανενός να πάρει τα αγαθά, όταν οι καταχτητές της της ερούφηξαν κι’ όλας σ’ ένα χρόνο μέσα δυόμιση δισεκατομμύρια μάρκα «για έξοδα στρατού κατοχής»; Και της ζητάνε τώρα να πλερώνει τα έξοδα της γερμανικής εκστρατείας στην Αφρική, βάζοντάς τηνε (άκουσον, άκουσον!!) να «δανείζει» η Ελλάδα στη Γερμανία 20 - 30 δισεκατομμύρια δραχμές το μήνα! Και τώρα δεν τρέφουμε μόνο τα στρατεύματα κατοχής, δεν πληρώνουμε μόνο τα γλέντια τους, τα μεθύσια τους, τα όργιά τους με τα κορίτσια μας και με τις αδερφές μας, όλη την αφάνταστη σπατάλη τους σε έργα, σε μεταφορές, σε χτίρια άχρηστα για μας, σε αεροδρόμια, σε φρούρια, που χτίζουν απάνω στη χώρα μας, παρά ταΐζουμε εμείς και το στρατό του Ρόμμελ, για να υποβοηθήσουμε να εγκαθιδρυθεί η «νέα τάξη» και στην Αφρική. Η «νέα τάξη» των γκάγκστερς!

Έτσι κατάντησαν να πεθαίνουν εκατοντάδες και χιλιάδες άνθρωποι από των πείνα, καταντήσαμε να δρασκελάμε κουφάρια στους δρόμους, να θάφτουμε τους νεκρούς μας σωριασμένους μέσα στα κάρρα των σκουπιδιών μας. Έτσι καταντήσαμε όλοι σκελετοί και τα παιδιά μας ατροφικά με καλαμένια ποδαράκια και μάτια σβυσμένα. Έτσι φυτεύεται στα στήθια μας η φυματίωση, κι’ η ατροφία, κι’ ο εκφυλισμός.

Κι’ όταν ο λαός που κατάχτησε τη λευτεριά του σε πολύχρονους αγώνες με το αίμα του, τολμήσει να διαμαρτυρηθεί, να ζητήσει το δίκιο του, να διεκδικήσει το στοιχειώδες δικαίωμά του στη ζωή, στην τιμή, στην περιουσία του, τον σωριάζουνε στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τον ξεσπιτώνουνε, του καίνε τα χωριά, του σκοτώνουνε τα παιδιά του και τουφεκιζούνε αθώους ομήρους για να πνίξουνε τη διαμαρτυρία του λαού.

Η πιο άναντρη, η πιο συχαμερή τυραννία που παρουσιάστηκε ποτές απάνω στη γη. Αληθινά «νέα τάξη» στον κόσμο. Ξαναγύρισμα στην πρωτόγονη βαρβαρότητα, κατάργηση κάθε νόμου, κάθε ηθικής, κάθε δίκιου. Ο νόμος της Ζούγκλας απάνω στην Ευρώπη! Αυτή είναι η νέα Ευρωπαϊκή τάξη.

2. ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΑΚΑΛΙΑ

Μα δεν είναι μόνο το αίμα που χύνεται, οι υλικές καταστροφές, η σωματική εξαθλίωση του λαού, που φέρνει ετούτη η μαύρη τυραννία μαζί της. Περισσότερο ακόμα και βαθύτερα και σκληρότερα χτυπάει το λαό η ηθική εξαθλίωση, που παρουσιάζουν ωρισμένα κοινωνικά στρώματα και ωρισμένα άτομα.

Όταν ο Χίτλερ επροετοίμαζε στα κρυφά τα εγκληματικά του σχέδια για την υποδούλωση των Ευρωπαϊκών λαών, συζητώντας κάποιαν ημέρα μ’ ένα φίλο του που τον ερωτούσε με ποιον τρόπο θα νικήσει την εσωτερική αντίσταση των λαών και θα την παραλύσει, είπε με τη συνειθισμένη του ξετσιπωσιά: «Σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα, που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου, γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουνε στη χώρα τους». Και η πρόβλεψή του αυτή επραγματοποιήθηκε δυστυχώς. Γιατί σ’ όλες τις χώρες βρέθηκαν οι διάφοροι Λαβάλ και Κουίσλιγκ για να προδώσουνε τον τόπο τους. Έτσι και στη δική μας χώρα από την πρώτη στιγμή έτρεξαν κοντά στους καταχτητές τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα.

Έτρεξαν πρώτα - πρώτα οι Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι Γκοτζαμάνηδες, οι Καραμάνοι, στρατηγοί απάτριδες, πολιτικάντηδες, τυχοδιώχτες. Με την πρόφαση να περισώσουνε τάχα κάτι από την καταστροφή, μα στην πραγματικότητα για να εξασφαλίσουν αξιώματα, πρωτοκαθεδρίες, φαγοπότια, ρεμούλες για τον εαυτό τους, τους συγγενείς τους και τους φίλους τους, εδέχθηκαν να κυλιούνται καθημερινά στη λάσπη της προδοσίας, να κοψομεσιάζονται, να υποβοηθούνε τη λεηλασία και την ερήμωση της χώρας τους και να δίνουνε πρόσχημα νομιμότητας σ’ όλα τα άτιμα κακουργήματα των καταχτητών, να τα κρύβουν από το λαό και να παρουσιάζουν και τον ίδιο το λαό πως αποδέχεται, πως εγκρίνει, πως είναι τάχα ενθουσιασμένος από την εκμηδένισή του και από τη σκλαβιά του. Ένας υπουργός είχε κάποτε την αναισχυντία να πει σε φίλους του που τον ρωτήσανε πως μένει στην κυβέρνηση αφού ο λαός πεθαίνει στους δρόμους από την πείνα: «Εγώ έχω το αυτοκίνητό μου. Καλά τρώγω και πίνω. Ο λαός, που ήθελε πόλεμο, ας βγάλει τώρα μάτια του».

Αυτά λοιπόν τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα κρύβουν από το λαό όλα τα εγκλήματα των καταχτητών, τους παρουσιάζουν για ευεργέτες του λαού, τους καίνε λιβανωτό, γιατί τάχα μας έστειλαν δέκα κουτιά γάλα, τη στιγμή που μας απογυμνώνουν από όλα μας τα αγαθά. Αυτοί κρύβουν από το λαό πως η Μακεδονία και η Θράκη κατακυρώθηκαν στους Βουλγάρους φασίστες και ρημάζεται απ’ αυτούς, πως την Ήπειρο την προορίζουν για την Ιταλική Αλβανία, πως τα Εφτάνησα και τις Κυκλάδες τις προσαρτήσανε κιόλας οι Ιταλοί. Αυτοί κρύβουν απ’ το λαό τις σφαγές, τις λεηλασίες, την πυρπόληση των χωριών, τις χιλιάδες τους φόνους, τις φυλακίσεις, τις εξορίες, τους σκοτωμούς των όμηρων. Αυτοί συγκεντρώνουν και δεσμεύουνε τα προϊόντα μας για να τα βρίσκουν έτοιμα να τα λεηλατούν οι ξένοι, αυτοί κρύβουν από το λαό τα δισεκατομμύρια που μας παίρνουνε κάθε μήνα οι γκάγκστερς εκμηδενίζοντας τις δραχμές μας. Αυτοί κρύβουν από το λαό πως εμείς χρηματοδοτούμε και τροφοδοτούμε την εκστρατεία της Λιβύης. Αυτοί ετοιμάζονται να μας επιστρατέψουνε κιόλας, να μας βάλουνε να σκάβουμε δρόμους στο ανατολικό μέτωπο ή κάπου αλλού και να στείλουνε τα παιδιά μας να πεθάνουνε στις παγωμένες ρούσσικες στέππες, πολεμώντας κατά των απελευθερωτών μας.

Γύρω από αυτά τα φιλόδοξα και ιδιοτελή «καθάρματα» - τον τίτλο τον τιμητικό τους τον έδωκε βλέπετε ο ίδιος ο πάτρωνάς τους - οργιάζουνε πάνω στο πτώμα της δυστυχισμένης Ελλάδος, ρουσφετολογούν, επιδιώκουν αξιώματα, θέσεις και πηγές πλουτισμού ένα πλήθος από άλλα καθάρματα. Πρώτα - πρώτα οι «Γερμανόφιλοι», οι «Ιταλόφιλοι» οι «εκ πεποιθήσεως φασισταί και εθνικοσοσιαλισταί», οι Γιοκαρίνηδες, οι Βλαβιανοί και οι Παμπουκάδες και οι Λοτίτσηδες και οι Τραυλοί, που άμα τους πεις να πάνε, λοιπόν, οι ίδιοι ως εθελοντές στο ρούσσικο μέτωπο για να πολεμήσουνε για «τας πεποιθήσεις των» παθαίνουν αγιάτρευτη μουγκαμάρα. Και γύρω από τους αρχιπροδότες Τσολάκογλους έχουνε συγκροτήσει τις συμμορίες τους τα «τσακάλια», όλοι οι ασυνείδητοι μεγαλοκαρχαρίες των θολών νερών, οι σπεκουλάντηδες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι εργολάβοι, οι μεσάζοντες, οι «οικονομικώς συνεργαζόμενοι μετά των αρχών κατοχής». Τα διακόσια δισεκατομμύρια δραχμές που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, δεν εβγήκαν όξω από τον τόπο μας. Είναι εδώ μέσα. Ποιός τα έχει; Που πήγαν; Μα από τα χέρια αυτών πέρασαν. Μετατράπηκαν σε πολυκατοικίες, σε πλούσια χτήματα, σε βίλλες, σε διαμαντικά, σε μπριλλάντια, σε χρυσές λίρες, σε έπιπλα, σε μπιμπελά, σε γουναρικά, σε χαλιά που σωριάζονται στα σπίτια τους. Ό,τι πουλάει ο καθένας από μας για να φτωχοζήσει, το ρολόι του, το χαλί του, τη βέρα του, το κόσμημα της γυναίκας του, την εικόνα, όλα πέρασαν στα χέρια των τσακαλιών. Αυτοί κάνουν όλες τις μεγάλες βρώμικες επιχειρήσεις σε συνεργασία με υπουργούς και με ξένους. Αυτοί είναι οι πραγματικοί δημιουργοί της μαύρης αγοράς και όχι ο φτωχός μεταπωλητής, που προσπαθεί να ζήσει την οικογένειά του πουλώντας πέντε οκάδες τομάτες ή τρεις οκάδες μαρίδα. Και όμως, η κυβέρνηση κυνηγάει ετούτους εδώ τους φτωχούς βιοπαλαιστές, και κανένα, μα κανένα «τσακάλι» δεν ετόλμησε να θίξει. Μα πώς να το θίξει; Είναι κοινοί συμμορίτες μαζί τους και τρώνε κάθε μέρα στα πλούσια τραπέζια τους. Οι προδότες και τα τσακάλια άνοιξαν το δρόμο στην ηθική εξαχρείωση. Και ξεφύτρωσαν έτσι όλα τα συχαμερά και βρωμερά σκουλήκια της ηθικής εξαχρείωσης: οι φραγκολεβαντίνοι και οι ντόπιοι χαφιέδες και καταδότες που επλημμύρισαν τα γραφεία της Γκεσταπό και των καραμπινιέρων με καταγγελίες και συκοφαντίες εναντίον πλήθους κόσμου. Αυτοί άνοιξαν το δρόμο της άτιμης προδοσίας που λυμαίνεται κάθε πολιτεία και κάθε χωριό της Ελλάδος. Τα εγκληματικά χέρια των ξένων τα οδηγούν άτιμοι χαφιέδες και προδότες για να βρίσκουνε παντού και να χτυπάνε κάθε Έλληνα πατριώτη, για να εκβιάζουνε, για να βασανίζουνε και να εξορίζουνε, να σκοτώνουνε. Αυτοί οι άτιμοι χαφιέδες και προδότες έδωκαν το παράδειγμα της «συνεργασίας» των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας με τη Γκεσταπό και τους καραμπινιέρους.

Και τέλος, αυτοί άνοιξαν το δρόμο για την εκπόρνεψη των γυναικών, που πήρε τέτοια καταπληχτική και αναπάντεχη έχταση στον τόπο μας. Πού είναι τα «πατροπαράδοτα ελληνικά ήθη και έθιμα»; Σε πολιτείες και χωριά τριγυρνάν οι ξένοι στρατιώτες αγκαλιασμένοι με τις γυναίκες μας, τις κόρες μας, τις αδερφάδες μας. Από τα μεγαλόσπιτα που χορεύουν και πίνουν σαμπάνιες και οργιάζουν οι μεταξοφορεμένες κυράδες με ξένους αξιωματικούς, ως τα χωρικά σπίτια που μπαινοβγαίνουνε φανερά οι ξένοι αγαπητικοί. Μπροστά στα μάτια μας είναι ακόμη οι ανάπηροι του πολέμου, με κομμένα χέρια και πόδια, οι τραυματίες, οι σακάτηδες. Ακόμα δεν έβγαλαν τα μαύρα οι χήρες και τα ορφανά του πολέμου. Κι’ οι φονιάδες τους γυρίζουν αγκαλιά με τις γυναίκες μας και τις αδερφές μας.

Και έτσι εγέμισαν οι πολιτείες και τα χωριά μας από αρρώστειες αφροδίσιες. Έτσι δώδεκα χρονών κορίτσια είναι γιομάτα σύφιλη. Και κοντά σε όλες τις άλλες πληγές του εκφυλισμού μπαίνει ακόμα και τούτη εδώ, ο εκφυλισμός από τη σύφιλη!

Και ολ’ αυτά τα βλέπουν οι προδότες και τα τσακάλια με ήσυχη συνείδηση και χαρούμενο μάτι και το λένε κιόλας φανερά. «Ας βαστάξει όσο μπορεί ετούτο το πανηγύρι. Εμείς πλουτίζουμε, εμείς καλοπερνάμε. Ευλογημένη η νέα τάξη των πραγμάτων». «Ευλογημένη η νέα τάξη των πραγμάτων», είχε την αναισχυντία να το πει αυτό ο Τσολάκογλου στη Θεσσαλία και στην Κρήτη, ανάμεσα στα καπνισμένα ερείπια από χωριά και πολιτείες, ανάμεσα στα κουφάρια των χιλιάδων αδικοσκοτωμένων, ανάμεσα στους αποσκελετωμένους από την πείνα πολίτες. Μα τα είπε ωχυρωμένος πίσω από τις γερμανικές ξιφολόγχες και τα πολυβόλα.

Να ιδούμε τι θα πει κι’ αυτός κι’ όλοι οι προδότες και τα τσακάλια, όταν οι ξιφολόγχες των ξένων και τα πολυβόλα τους και τα αεροπλάνα τους δεν θα είναι πια στον τόπο μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, και τούτοι όλοι εύχονται να μείνουνε πάντα εδώ. Η σκλαβιά να γίνει το μόνιμο καθεστώς της Ελληνικής γης.

3. Η ΑΓΩΝΙΑ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ

Απέναντι σ’ αυτή τη φοβερή συμφορά, την άγρια μπόρα που ξέσπασε πάνω στη χώρα μας και καταβασανίζει το λαό μας, ποια είναι η στάση του λαού; Πώς αντιμετωπίζει ο λαός τα χτυπήματα που αναταράζουν όλη του τη ζωή; Από τη μια μεριά τα χτυπήματα της τυραννίας των ξένων καταχτητών, την αρπαγή του ψωμιού του, την ολόπλευρη στέρηση των μέσων της ζωής του, την αβεβαιότητα, τη μαύρη έγνοια που τον κατατρώγει την πάσαν ημέρα, το θάνατο που τον τριγυρίζει με χίλιες μορφές την κάθε στιγμή; Και από την άλλη μεριά τα χτυπήματα της προδοσίας, την άγρια και αχόρταγη μανία της κερδοσκοπίας, την αισχρή συνωμοσία των εκμεταλλευτών της δυστυχίας του;

Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα τα στρώματα του λαού μας είδανε να αναποδογυρίζεται και να γκρεμίζεται γύρω τους το οικοδόμημα της ζωής τους. Ο εργάτης έχασε τη δουλειά του, βρέθηκε στο δρόμο απένταρος. Μα και όποιος είχε δουλειά, το μεροκάματο του έγινε με μιας μηδενικό των μηδενικών. Ό,τι κέρδιζε όλο το μήνα δεν του έφτανε πια για να ζήσει ούτε μιαν ημέρα. Αν, πρωτήτερα, μπορούσε να τρώει αυτός και τα παιδιά του ένα κομμάτι ψωμί, λίγες ελιές, λίγα χορταρικά, τώρα χάθηκε και το ψωμί και η ελιά και το χόρτο. Το σκληρό μονοπάτι που βάδιζε πάντα, έγινε τώρα ο δρόμος του μαρτυρίου, που ωδηγούσε κι’ αυτόν και τη γυναίκα του και τα παιδιά του κατευθείαν στο νεκροταφείο. Στην ίδια θέση βρέθηκαν όλοι οι μισθωτοί. Ο ιδιωτικός και δημόσιος υπάλληλος, ο τραγικός αυτός αιώνιος ακροβάτης ανάμεσα στην πείνα και στην κοινωνική αξιοπρέπεια, έχασε κάθε ισορροπία. Το κρυφό μαρτύριό του έγινε τώρα πια φανερό. Σιγά - σιγά αποσκελετώθηκε αυτός και η φαμελιά του. Τα ρούχα του κυλάν από πάνω του, το πρόσωπό του εσούρωσε. Όλοι γέρασαν με μιας και στα μάτια τους ζωγραφίστηκε η μαύρη έγνοια και η αγωνία η θανάσιμη. Η διάσταση ανάμεσα στο είσοδημα και στα πιο απαραίτητα έξοδα της ζωής έγινε τρομαχτική. Όλος ο μισθός δε φτάνει για να αγοράσει τα τρόφιμα δέκα ημερών, πέντε ημερών, τριών ημερών, μιας ημέρας. Όλος ο μισθός ενός μηνός δε φτάνει για να περάσει ένα ζευγάρι σόλες στα τρύπια παπούτσια του! Και για το μισθωτό, λοιπόν, άνοιξε πλατύς ο δρόμος του νεκροταφείου, η μαύρη πύλη του θανάτου από μαρασμό, που καταπίνει τα παιδιά του, τους γονιούς του, τη γυναίκα του και αυτόν τον ίδιον. Οι συνταξιούχοι πολιτικοί και στρατιωτικοί και τα θύματα των πολέμων έπαθαν χειρότερα. Οι μικροί και μεσαίοι εισοδηματίες και πολλοί, γλυκά αποκοιμισμένοι απάνω στο μαλακό προσκέφαλο της εξασφαλισμένης ζωής, ξύπνησαν τραγικά μπροστά στο τρομαχτικό φάσμα της πείνας.

Και όλοι αυτοί, εργάτες, υπάλληλοι, επαγγελματίες, βιοτέχνες, εισοδηματίες, που άνοιξε με μιας βαθύς ο λάκκος μπροστά τους, άρχισαν να ξεπουλάνε ό,τι βρισκότανε σπίτι τους. Δαχτυλίδια, βέρες, ρολόγια, έπιπλα, χαλιά, τεντζερέδια, πιατικά, παπλώματα, κουβέρτες, ρουχισμός, πήρανε το δρόμο της αγοράς. Κάθε μικροοικονομία εξανεμίστηκε. Ό,τι κρυβότανε για στήριγμα των γηρατειών, η προίκα των κοριτσιών, το κεντητό προσκέφαλο, τα νυφικά σεντόνια, όλα πήρανε το δρόμο της αγοράς. Τα καταπίνει κάθε μέρα ο σκοτεινός λάκκος και όμως το τρομαχτικό φάσμα της πείνας είναι εκεί μπροστά τους. Ε! η ζωή είναι αβάσταχτη. Η σκλαβιά έγινε αβάσταχτη. Ο θάνατος είναι μπροστά μας. Λοιπόν τί περιμένουμε;

Τα ίδια και χειρότερα γίνονται στα χωριά, μ’ όλη τη φαινομενική υπερτίμηση των αγροτικών προϊόντων και το φαινομενικό πλούτο που συσσωρεύεται στις κασσέλες μερικών αγροτών. Εδώ βέβαια φάνηκε στην αρχή σα να ήρθε αναπάντεχα ο χρυσός αιώνας. Οι χωριάτες είδανε με μιας να τρέχουνε τα χιλιάρικα μέσα στο σπιτικό τους, να μπαίνουν από τις πόρτες και τα παράθυρα τα λεφτά, και να χρυσοπουλιέται το σιτάρι τους, το καλαμπόκι τους, το λαχανικό τους, η πατάτα τους, η ελιά τους, το κρασί τους, το τυρί τους, το γάλα τους. Πίστεψαν πως τώρα μπορούνε κι’ αυτοί να ξεχρεώσουνε τα χτήματά τους, ν’ αγοράσουνε κι’ άλλα χτήματα, ν’ αγοράσουνε σπίτια στις πολιτείες, ν’ αγοράσουνε χρυσαφικά και διαμαντικά, μεταξωτές κάλτσες στις τσούπρες τους, ακόμα και πιάνα να κουβαλούνε στο χωριό. Σιγά - σιγά όμως άρχισαν να βλέπουν να λυώνει μπροστά στα μάτια τους ο θησαυρός. Για ένα ζευγάρι άρβυλα ή τσαρούχια, χρειάζουνταν τώρα σωρό τα χιλιάρικα, τα ζώα τους άρχισαν να ψοφάνε μη έχοντας τροφή, τους άρπαξαν οι ξένοι σταυρωτήδες τα πουλερικά τους και τα πρόβατά τους. Δεν έχουνε γάλα, δεν έχουνε αυγό να φάνε. Και ήρθε το κράτος να τους πάρει και τα γεννήματα με τη βοήθεια των καραμπινιέρων. Στο τέλος στερήθηκαν και το ψωμί. Δεκάδες πεθαίνουν οι φτωχοί χωριάτες από πείνα, γυμνοί και ξυπόλητοι περπατάνε. Και στο τέλος τέλος, και κείνοι που έχουνε σωριασμένα τα χιλιάρικα στις κασσέλες τους θα ιδούνε πως δε θα μπορούνε ούτε στον τοίχο να τα κολλήσουνε για ταπετσαρία γιατί θα τους λείπει η κόλλα. Είναι κοινή η συμφορά για όλους κι’ ας μη μας ξεγελάει ο Νιαγάρας του χαρτιού. Τα πραγματικά αγαθά, τα προϊόντα μας, ό,τι έχουμε υλικό αγαθό, αυτό εξατμίζεται, φεύγει, πάει στα ξένα χέρια και σε ξένες κοιλιές. Φτωχοί, πάμφτωχοι πρόκειται να γίνουμε όλοι, γιατί και τα σπίτια μας και στις πολιτείες και στα χωριά, και τα χωράφια μας, κι’ οι πέτρες ακόμα πρόκειται σε λίγο να βρεθούν σε ξένα χέρια. Ξένοι αφεντάδες πρόκειται να πάρουν όλα τα αγαθά μας, και μείς, σκλάβοι, αλευτέρωτοι, είλωτες, δούλοι, γυμνοί και ξυπόλητοι και κουρελήδες και πεινασμένοι πρόκειται να χύνουμε τον ιδρώτα μας πάνω σε τούτη τη γη, για να παχαίνουμε τους ξένους αφεντάδες και να πεθαίνουμε χίλιους θανάτους κάθε μέρα. Η μοίρα που φυλάνε για μας οι ξένοι καταχτητές είναι η μοίρα των μαύρων της Αφρικής, των κούληδων και των Κινέζων κουρελήδων που ψοφάνε σαν τις μύγες στις πολιτείες και στα χωριά.

Και κανένας μας αληθινά δεν ξεγελιέται. Απέναντι σ’ αυτή τη μαύρη δυστυχία, που μας έρριξαν, και που ο μόνος σκοπός τους είναι να την μονιμοποιήσουν, μια και μόνη είναι η ψυχική στάση του λαού μας απ’ άκρη σ’ άκρη, εξόν από τους προδότες και τα τσακάλια. Μίσος άγριο κι’ άρνηση απόλυτη!

Οι ξένοι καταχτητές και οι ντόπιοι αιματορουφηχτάδες ένα σκοπό έχουνε: Να μας λυγίσουνε τις ψυχές κάτω από τα χτυπήματα της συμφοράς, να σπάσουνε τα ζωτικά νεύρα της ζωής μας, να τσακίσουνε την ψυχική μας αντίσταση, να μας κάνουνε να δεχτούμε τη μαύρη μοίρα που μας ετοιμάζουνε, να μας ρίξουνε στην απελπισία και στη μοιρολατρεία.

Μα ο λαός αυτός με την τρισχιλιόχρονη ιστορία, που πέρασε μέσα σε τόσες συμφορές χωρίς να χάσει ποτέ την ελπίδα και τη δύναμη της άρνησης απέναντι σε κάθε καταχτητή, δε θα λυγίσει και τώρα και δε θα απελπιστεί. Και τώρα ολόψυχα ενωμένος θα ριζώσει στο χώμα το ελληνικό και στην ιστορία την ελληνική, και με ατσαλωμένη την ψυχή θα αντιτάξει στους τυράννους το «όχι», το «όχι» το οριστικό και αμετάκλητο. Και αυτό πραγματικά κάνει.

Δεν τον ελύγισεν η συμφορά και η παραζάλη, και τώρα συγκεντρώνει τις δυνάμεις του για να το πει το «όχι» αυτό το μεγαλόφωνο και να το στηρίξει με όλα τα κορμιά και όλες τις αδάμαστες ψυχές. Αληθινά ο φριχτότερος εχθρός μας τούτη τη στιγμή θα ήταν η παθητική αποδοχή της μοίρας μας, θα ήταν η αποκαρδίωση, η απελπισία και η μοιρολατρεία.

Η μοιρολατρεία με τις δυο της μορφές. Τη μια που λέει: «Ό,τι έγινε, έγινε. Είμαστε πολύ αδύνατοι, δε μπορούμε να αντισταθούμε στα θεριά που μας κατασπαράζουνε. Ας σκύψουμε το κεφάλι, ας συμβιβαστούμε με τη μοίρα μας κι’ έχει ο Θεός! Ας παραδοθούμε στη μεγαλοψυχία των τυράννων μας». Είναι η φωνή της προδοσίας που τα λέει αυτά. Η φωνή του Τσολάκογλου και των καθαρμάτων σαν κι’ αυτόν. Κάθε συμβιβασμός, κάθε αποδοχή του μοιραίου είναι προδοσία. Ο λαός που τσακίζεται από την υπέρτερη βία για μια στιγμή, δεν είναι ακόμα σκλάβος. Σκλάβος γίνεται από τη στιγμή που ψυχικά δέχεται τη σκλαβιά. Κι’ αυτό κοιτάζουνε να πετύχουν οι εχθροί μας με τη φωνή των προδοτών. Και η άλλη μορφή της μοιρολατρείας είναι το ίδιο ολέθρια όταν λέει: «Ας σταυρώσουμε τα χέρια κι’ ας περιμένουμε να μας ελευθερώσουν άλλοι!» Γιατί και τούτη η μορφή της μοιρολατρείας είναι αποδοχή της σκλαβιάς. Όποιος δέχεται να του χαρίσουν άλλοι τη λευτεριά του, αυτός ομολογεί κιόλας πως είναι σκλάβος και το πολύ - πολύ πρόκειται ν’ αλλάξει αφέντη. Όχι! κανένα είδος συμβιβασμό, κανένα είδος μοιρολατρεία δεν αποδέχεται ο λαός ο ελληνικός. Και το έδειξε κιόλας και το δείχνει με τη διαγωγή του. Στις πολιτείες και στα χωριά μας, εξόν από τούς λίγους προδότες και τους εκμεταλλευτές, δεν υπάρχει καμμιά σκλαβωμένη ψυχή. Αγωνίζονται οι εργάτες και οι μισθωτοί στις πολιτείες, αγωνίζεται ο αγρότης. Στα βουνά της Ελλάδος αντηχεί κιόλας η γνώριμη φωνή της λευτεριάς. Η φωνή των καριοφιλιών του 21, η φωνή του μάνλιχερ του 42.

Όχι! Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ένας και μόνος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής αντίστασης, ο δρόμος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαϊκός αγώνας για την κατάχτηση την οριστική και την κατοχύρωση την οριστική της λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωϊκή διάθεση του ελληνικού λαού μέσα στην αγωνία του. Η αγωνία του ελληνικού λαού, είναι η αγωνία λαού που θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Που θα παλαίψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλαίψει και θα νικήσει.

Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθουμε όλοι ζωντανή μέσα μας την εγερτήρια κραυγή του Ρήγα του Φεραίου, που εμψύχωσε τους προγόνους μας του 21.

«Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!»

Μέρος Γ:



4. ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝIΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση του ελληνικού λαού στην ξένη τυραννία και στη ντόπια προδοσία. «Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη ζωή»! Μ’ αυτήν την απόφαση αντικρύζει ο ελληνικός λαός τα χτυπήματα των ξένων εθνικοφασιστών και των ντόπιων προδοτών. Ν’ αγωνιστεί, να παλαίψει, να νικήσει, να λυτρωθεί, να λυτρωθεί οριστικά από κάθε ξένη και ντόπια σκλαβιά.

Και η απόφαση αυτή ξεσπάει από χίλιες πλευρές. Και από χίλιες πλευρές γίνεται προσπάθεια να ριχτούνε συνθήματα για τον αγώνα και να οργανωθούνε δυνάμεις γι’ αυτόν.

Μα ένας τέτοιος αγώνας σκληρός και δυνατός, ένας αγώνας για ζωή ή θάνατο ενός λαού, δε μπορεί να διεξαχθεί ούτε με πρόχειρα συνθήματα, ούτε με πρόχειρες, σκόρπιες, ασυννενόητες και διασπαρμένες οργανώσεις.

Ο αγώνας αυτός βγαίνει μέσα από τη σημερινή αντικειμενική πραγματικότητα και από τη σημερινή ψυχική διάθεση ολόκληρου του λαού. Για να πετύχει, πρέπει να ανταποκρίνεται και στις ανάγκες της πραγματικότητας, και στην αληθινή ψυχική διάθεση του λαού. Πρέπει να ριζώσει βαθιά μέσα στα πράγματα, να ριζώσει μέσα στη γη μας, ν’ αγκαλιάσει την ακατανίκητη λαχτάρα του λαού για τη λευτεριά του. Γι’ αυτό είναι ανάγκη και τα γνωρίσματά του και οι σκοποί του και τα συνθήματά του να βγουν από μέσα από τις ανάγκες και μέσα από τους πόθους του λαού, και τότε μόνο θα οδηγηθούνε και στο σωστό δρόμο για την οργάνωσή του.

Ποια είναι λοιπόν τα γνωρίσματα αυτά του αγώνα;

Ο σημερινός αγώνας του λαού μας στο περιεχόμενό του δε μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο, παρά απελευθερωτικός. Πρόκειται να καταχτήσουμε τη λευτεριά μας, να διώξουμε τους ξένους επιδρομείς από τη χώρα μας, να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας στη ζωή και στον πολιτισμό. Πρόκειται ν’ ανοίξουμε το δρόμο για μιαν ελεύτερη, πολιτισμένη κι’ ευτυχισμένη Ελλάδα. Αυτός είναι ο πρώτος, ο υπέρτατος, ο μόνος σκοπός, που μας προβάλλεται σήμερα επιταχτικά όσο ποτέ.

Στη μορφή του ο σημερινός αγώνας δε μπορεί, παρά να είναι παλλαϊκός, ν’ αγκαλιάσει όλα τα στρώματα του λαού, και τον εργάτη, και τον αστό, και τον αγρότη και το διανοούμενο. Και μ’ αυτή την έννοια της παλλαϊκότητας ο αγώνας αυτός χαρακτηρίζεται σαν αγώνας εθνικός. Ο σημερινός, λοιπόν, αγώνας που βγαίνει από τα πράγματα και την ψυχική διάθεση όλου του λαού, είναι αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός, και μόνο αν έτσι κατανοηθεί και οργανωθεί μπορεί να φέρει το ποθητό αποτέλεσμα.

Μα ένας τέτοιος αγώνας, για να διεξαχθεί αποτελεσματικά δε μπορεί να είναι ακέφαλος ή πολυκέφαλος. Ασύνταχτα μπουλούκια, οσοδήποτε αποφασισμένα, δε μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα. Ασυννενόητες ομάδες, οσοδήποτε ηρωϊσμό κ’ αν δείξουνε, είναι καταδικασμένες στην καταστροφή.

Ένας τέτοιος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, για να διεξαχτεί αποτελεσματικά έχει ανάγκη πριν απ’ όλα, και περισσότερο απ’ όλα, από ενότητα. Ενότητα στους σκοπούς, ενότητα στην οργάνωση και ενότητα στην καθοδήγηση.

Αυτή είναι η επιταγή που έρχεται μέσα από τα πράματα και μέσα από τη λαϊκή θέληση.

Μ’ όλη την καλή τους πρόθεση οι διάφορες ομάδες που προθυμοποιούνται ν’ αναλάβουν ένα μέρος του αγώνα, θα φέρουν ολέθρια αποτελέσματα αν δεν κατανοήσουνε τη βασική αυτή απαίτηση.

Πρώτα - πρώτα, λοιπόν, ενότητα στους σκοπούς.

Ποιοι μπορεί να είναι σήμερα οι σκοποί ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα:

α) Η καθημερινή πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός κάτω από την πείνα, την αρρώστεια και τις υλικές στερήσεις. Όταν αφήσεις το λαό να πεθάνει στους δρόμους, να κουρελιαστεί ψυχικά και σωματικά, και λες έπειτα πως θα κάνεις «στον κατάλληλο καιρό» εθνικοαπελευθερωτικόν αγώνα, είσαι ένας συνειδητός απατεώνας και συνεργάτης του εχθρού. Γιατί είναι το ίδιο σα να λες, πως θα βάλεις ένα κουφάρι να πολεμήσει.

Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας λοιπόν, αρχίζει, από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, για τα συσσίτια, για τα μεροκάματα, για τα φάρμακα, ενάντια στην εξαθλίωση του λαού και τη λιμοκτονία του.

β) Η καθημερινή αντίσταση, παθητική και ενεργητική, ενάντια στον καταχτητή και στα κοπέλια του. Ο φρονηματισμός του λαού, η καταπολέμηση κάθε συμβιβασμού με τη σκλαβιά.

γ) Η καθημερινή προσπάθεια να παραλύσουν οι δυνάμεις του καταχτητή, να μην εξυπηρετούνται οι πολεμικοί σκοποί του με την εργασία τη δική μας και με τα υλικά τα δικά μας.

δ) Η ενεργητική αντίσταση στη βία, η απάντηση στη βία με τη βία, ο ένοπλος αγώνας και η τελική ένοπλη εξέγερση.

Πώς μπορεί να ονομαστεί εθνικοαπελευθερωτικός ένας αγώνας που δεν περιέχει όλους αυτούς τους σκοπούς και που μόνο έτσι μπορεί να φέρει το τελικό αποτέλεσμα, την απολύτρωση της χώρας από τους ξένους καταχτητές και την ανάχτηση της λευτεριάς μας;

Μα ο αγώνας δε μπορεί να σταματήσει ως εδώ. Δεν αρκεί να καταχτηθεί η λευτεριά, πρέπει και να στερεωθεί και να κατοχυρωθεί. Και αυτό δε μπορεί να γίνει αλλοιώς παρά αν ο λαός κρατήσει στα χέρια του τη λευτεριά του, και εξασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα απεριόριστα και στον καιρό της ειρήνης. Τώρα που έχασε ο λαός τη λευτεριά του, τώρα καταλαβαίνει τη σημασία έχει να την κρατήσει πάντα αυτός στα χέρια του και να μη την εμπιστεύεται σ’ άλλους.

Αυτό σημαίνει, πως μόλις διώξει ο λαός τους ξένους καταχτητές:

α) Θα βγάλει κυβέρνηση από την ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού παλλαϊκού αγώνα, από τα κόμματα και τις ομάδες που θα τον οδηγήσουνε στην πάλη και στη νίκη.

β) Πως θ’ αποκατασταθούν αμέσως όλες οι λαϊκές ελευθερίες, ελευθερία του λόγου, του τύπου και της συγκέντρωσης, και θα δοθεί γενική αμνηστία.

γ) Πως αμέσως θα προκηρυχθούν εκλογές για Συνταχτική Εθνοσυνέλευση, που θα συντάξει το λαοκρατικό πολίτευμα της χώρας, σύμφωνα με την κυρίαρχη λαϊκή θέληση. Το δεύτερο αυτό μέρος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα είναι η φυσική συνέχεια και ολοκλήρωση του πρώτου. Η αποκατάσταση και κατοχύρωση της εσωτερικής λευτεριάς. Το να δέχεσαι το πρώτο μέρος και να μη δέχεσαι το δεύτερο, σημαίνει πως επιβουλεύεσαι τη λευτεριά του λαού και πως θέλεις να διώξεις τον ξένο τύραννο για να μπεις εσύ στη θέση του. Αυτοί είναι οι μόνοι πραγματικοί σκοποί ενός σημερινού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, όπως βγαίνουνε μέσα από τις αντικειμενικές συνθήκες και την αληθινή θέληση του λαού.

Γύρω απ’ αυτούς τους σκοπούς πρέπει να ενωθούν όλοι, όσοι πραγματικά και ειλικρινά επιθυμούν ν’ αγωνιστούν για τη λαϊκήν απολύτρωση. Κατάχτηση της εξωτερικής λευτεριάς, κατάχτηση και κατοχύρωση της εσωτερικής λευτεριάς, να με δυο λόγια ποιοι μπορεί να είναι οι σκοποί του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Μα για να πραγματοποιηθούν αυτοί οι σκοποί χρειάζεται ένα δεύτερο σημαντικότατο συστατικό, ενότητα στην οργάνωση. Η οργάνωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα δε μπορεί παρά να είναι μια και ενιαία. Ούτε ασύντακτα μπουλούκια, ούτε πολυκέφαλες ομάδες, που η καθεμιά τους να κάνει ό,τι της κατέβει. Όλες οι ενέργειες που θα γίνουνται για να πετύχουν οι σκοποί του μεγάλου αγώνα, όλες οι μερικώτερες μορφές της πάλης, όλα τα στάδια που θα διατρέξει ο αγώνας πρέπει να εκπηγάζουν από ένα βασικό σχέδιο, από μιαν ενιαίαν οργάνωση, ν’ ακολουθάνε μια σταθερή, φωτισμένη πορεία που θα ξέρει τι θα ζητάει και που θα οδηγεί το λαό. Όλες οι μερικώτερες δυνάμεις πρέπει να είναι συνταγμένες σε μια μεγάλη, παντοδύναμη οργάνωση. Αλλοιώς θα έχουμε ενέργειες αλληλοσυγκρουόμενες, άστοχες άσκοπες και που πολλές φορές η μια θα εξουδετερώνει την άλλη. Όλες οι δυνάμεις συγκεντρωμένες σε μιαν οργάνωση παλλαϊκή και πανελλήνια, μόνον έτσι μπορούν να κινητοποιήσουνε πραγματικά το λαό, να τον φέρουνε σε σκόπιμους αγώνες και να πετύχουνε το τελικό αποτέλεσμα.

Ενότητα στους σκοπούς, λοιπόν, κι’ ενότητα στην οργάνωση. Και τρίτο απαραίτητο στοιχείο: ενότητα στην καθοδήγηση. Ο λαός μας το λέει τόσο απλά και σοφά: Όπου λαλούν πολλά κοκκόρια αργεί να ξημερώσει, και σε τούτη εδώ την περίσταση, την τόσο τραγική, που όλη μας η ζωή κι’ όλο το μέλλον της φυλής είναι σε κίνδυνο, είναι φόβος να μην ξημερώσει ποτέ και να μην ιδούμε ποτέ τον ήλιο της λευτεριάς απάνω στη γη μας. Δεν υπάρχει στιγμή ιερώτερη από τη σημερινή για να βάλουμε κάτω όλοι τις προσωπικές μας φιλοδοξίες, τις προσωπικές μας φιλοτιμίες, τα παρελθόντα μας, τα πάθη μας, τα μίση μας, τα συμφέροντά μας, τις σοφίες μας και τις γνώσεις μας, και να τα υποτάξουμε όλα, μα όλα, στον ένα και μόνο ιερό σκοπό, τη σωτηρία του λαού μας και την απολύτρωσή του από τη σκλαβιά.

Όποιος, κρατώντας οποιουσδήποτε προσωπικούς υπολογισμούς, συμφέροντα, μίση, αντιπάθειες, συμπάθειες και φιλοδοξίες και «ιδεολογίες», καταπολεμάει ή υπονομεύει ή ματαιώνει μ’ οποιοδήποτε τρόπο την ενότητα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, την ενότητα στους σκοπούς, στην οργάνωση και στην καθοδήγηση του, αυτός οπουδήποτε και να βρίσκεται, οπωσδήποτε και να λέγεται, είναι συνεργάτης των ξένων καταχτητών, θεληματικά ή άθελα, προδότης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Ενότητα, λοιπόν, στους σκοπούς, στην οργάνωση και στην καθοδήγηση του παλλαϊκοί εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που θα οδηγήσει τον Ελληνικό λαό για να αναχτήσει τη λευτεριά του και να την κατοχυρώσει κρατώντας την πάντα στερεά στα χέρια του. Αυτά είναι τα καθήκοντα της σημερινής στιγμής.


5. Ο ΛΑΟΣ ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΟΥ

Ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας βγαίνει σαν υπέρτατο χρέος όλων των Ελλήνων, όλων των λαϊκών στρωμάτων από τις σημερινές αντικειμενικές συνθήκες και από την ψυχική διάθεση του λαού. Είναι ένας αγώνας παλλαϊκός και δε μπορεί να γίνει παρά από το σύνολο του λαού. Θα είναι αγώνας μαζικός. Ως τόσο ένας τέτοιος αγώνας χρειάζεται και πνευματική και πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Ο λαός δε μπορεί να αγωνιστεί ασύνταχτος. Ο αγώνας είναι πολύπλευρος και διεξάγεται μ’ όλα τα μέσα, αρχίζοντας από την απλή παθητική αντίσταση και φτάνοντας ως τη μάχη, με τ’ όπλο στο χέρι. Ο αγώνας είναι καθημερινός. Κλείνει μέσα του όλες τις ενέργειες που κάνουμε σαν άτομα και σαν ομάδες, με τελικό σκοπό την απολύτρωσή μας, αρχίζοντας από τη στάση που δείχνουμε απέναντι στους ξένους και στην καθημερινή ζωή, που τους αντικρύζουμε, από τη διεκδίκηση του ψωμιού μας, από τη στάση μας απέναντι στους προδότες, απέναντι στις γυναίκες που εκπορνεύονται με τους ξένους, και φτάνοντας ως την υπέρτατη θυσία και της ζωής μας, αν το καλέσει η ανάγκη. Ένας αγώνας τόσο πολύπλευρος και τόσο πλατύς, έχει ανάγκη από ηγεσία, από συντονισμό όλων των προσπαθειών, από φωτισμένη καθοδήγηση.

Χρειάζεται πρώτα - πρώτα καθοδήγηση πνευματική. Όσο κι’ αν είναι γενική η διάθεση του λαού να παλαίψει για τα δικαιώματά του στη ζωή και για τη λευτεριά του, όμως έχουν ανάγκη τα άτομα να φρονηματίζονται κάθε μέρα, να μη λυγίζουν κάτω από τα χτυπήματα της τυραννίας, να μην αποκοιμίζονται πάνω σε προσωρινές επιτυχίες, να μη ξεγελιούνται, να μη συμβιβάζονται, να κρατούνε πάντα καθαρά μπροστά στα μάτια τους τους σκοπούς του αγώνα. Το έργο αυτό θα το εκτελέσει η πνευματική καθοδήγηση. Και το χρέος αυτό πέφτει απάνω σ’ όλους εκείνους που από τη θέση τους, το έργο τους, την αποστολή τους ή την εσωτερική κλίση τους, θεωρούνε τον εαυτό τους ή είναι οι πνευματικοί οδηγοί του λαού, οι διανοούμενοι του, οι δημοσιογράφοι, λογοτέχνες, ποιητές, δάσκαλοι, παπάδες, δικαστές, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κτλ. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο λαός πρέπει να νοιώθει κοντά του τους πνευματικούς του οδηγούς, πρέπει να τους βλέπει στην πρώτη γραμμή του αγώνα και στην πρώτη γραμμή των θυσιών. Και όμως ο λαός δεν αισθάνθηκε ακόμα όσο χρειάζεται την παρουσία της πνευματικής ηγεσίας στο πλευρό του.

Και ο αγώνας ο εθνικοαπελευθερωτικός έχει ακόμη ανάγκη απόλυτη από πολιτικήν ηγεσία. Τα πολιτικά κόμματα απαρτίζουν την ωργανωμένη πολιτική συνείδηση του λαού και την πρωτοπορεία της κάθε κοινωνικής τάξης στους μαζικούς αγώνες.

Ποια, λοιπόν, θέση παίρνουν τα διάφορα ποικιλώνυμα πολιτικά κόμματα της χώρας μας στην επιταγή της σημερινής στιγμής και απέναντι στη διάθεση του λαού ν’ αγωνιστεί και να καταχτήσει και να κατοχυρώσει τη λευτεριά του;

Υπάρχει τάχα στάδιο διαφωνίας απέναντι στη μαύρη σκλαβιά, στην εξόντωση που απειλεί καθημερινά όλα τα στρώματα του λαού μας; Υπάρχει στάδιο διαφωνίας για την απαίτηση μιας ενεργητικής αντίστασης απέναντι στον ξένο καταχτητή και στην απαίτηση να κερδηθεί με αγώνα η λευτεριά και να μείνει στα χέρια του λαού;

Ποια στάση πήρανε, λοιπόν, οι διάφοροι ποικιλώνυμοι «αρχηγοί» των πολιτικών κομμάτων απέναντι σ’ αυτή την παλλαϊκήν απαίτηση;

Ορισμένα κόμματα συνειδητοποίησαν καθαρά τα συνθήματα που βγαίνουνε σήμερα και από τις αντικειμενικές συνθήκες και από τη διάθεση του λαού να παλαίψει για τη ζωή του και τη σωτηρία του.

Και τα κόμματα αυτά συγκροτήσανε, πριν από ένα χρόνο, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο σα μια κοινή αφετηρία και κοινό στάδιο δράσης για όλη την πολιτική ηγεσία και καθοδήγηση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Από τη στιγμή που διαπιστώνεται, πως ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας επιβάλλεται αναπόδραστα από τις σημερινές αντικειμενικές συνθήκες της χώρας μας και ανταποκρίνεται στην αγωνιστική διάθεση όλου του λαού, από τη στιγμή που διαπιστώνεται πως ο αγώνας αυτός είναι παλλαϊκός και ομαδικός και δε μπορεί να πετύχει παρά μόνο με την ενότητα στους σκοπούς, στην οργάνωση και στην καθοδήγησή του, βγαίνει επιταχτικό το χρέος από τη μια μεριά για όλο το λαό να ενταχθεί σε μιαν ενιαία εθνική ενότητα, αφήνοντας για την ώρα κατά μέρος κάθε διαφορά πολιτική ή ιδεολογική που πηγάζει από τα μερικώτερα συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων, όταν για όλους τους Έλληνες και για όλες τις κοινωνικές τάζεις προβάλλει τώρα το υπέρτατο συμφέρον να σωθούν, να καταχτήσουν και να διατηρήσουν τη λευτεριά τους.

Μπροστά σ’ αυτό το υπέρτατο παλλαϊκό συμφέρον υποχωρούν όλα τα άλλα για τούτη τη στιγμή. Άρα κάθε "Έλληνας έχει την υποχρέωση ν’ αφήσει κατά μέρος όλα τα άλλα και να μπει στη γραμμή του αγώνα, πλάι σ’ όλα τ’ άλλα του αδέρφια, γιατί μόνο η ένωση μπορεί να φέρει τη νίκη.

Παράλληλα τώρα μ’ αυτό, από τους ίδιους όρους, βγαίνει από την άλλη μεριά και το χρέος για όλα τα πολιτικά κόμματα και για όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, όσοι είναι σύμφωνοι για την ανάγκη και τους σκοπούς του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα, να συγκροτήσουνε την ενιαία πολιτική ηγεσία και καθοδήγηση του αγώνα μέσα στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Ποια κόμματα και ποιοι πολιτικοί αρχηγοί μπορεί να μην είναι σύμφωνοι για την ανάγκη και τους σκοπούς του εθνικού απελευθερωτικού αγώνα; Οι προδότες και οι φασίστες μόνο. Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως ο λαός πρέπει να δεχτεί μοιρολατρικά τη σκλαβιά ή να περιμένει να τον σώσουν άλλοι από τη σκλαβιά; Ας το δηλώσουν. Μα και αν δεν το δηλώσουν το ίδιο συμπέρασμα θα βγει από τη στάση τους απέναντι στον αγώνα και απέναντι στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Και πραγματικά, ποια είναι η στάση των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών αρχηγών, εξόν από τα κόμματα κείνα, που συγκροτήσανε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο;

Ας αρχίσουμε από το Γεώργιο Γλύξμπουργκ και την κυβέρνησή του, τους Τσουδερούς και Βαρβαρέσους.

Αυτοί έφυγαν στο εξωτερικό, πήρανε μαζί τους όλο το χρυσάφι και όλα τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας και διακήρυξαν πως ο σκοπός τους είναι να συνεχίσουνε τον αγώνα κατά του ξένου καταχτητή. Πήρανε μαζί τους όλο το ναυτικό, συγκροτήσανε και μια ταξιαρχία στρατού για να εξακολουθήσει να μάχεται παρά το πλευρό των συμμάχων. Το ευχόμαστε, μα πολλά γεγονότα μας αναγκάζουνε να θέσουμε πολλά ερωτηματικά για την ειλικρίνεια των προθέσεων του βασιλιά και της κυβέρνησής του, απέναντι στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Δεν είναι σήμερα η στιγμή να θυμηθούμε την επιορκία του Γλύξμπουργκ, που καταπάτησε τις ελευθερίες του ελληνικού λαού και τον παράδωσε στην πιο αισχρή, την πιο ληστρική, την πιο εξευτελιστική τυραννία των Μεταξάδων, Διάκων, Μανιαδάκηδων. Τώρα είναι η στιγμή του ενιαίου πανεθνικού αγώνα κατά του ξένου καταχτητή, για να λευτερώσουμε τη χώρα από τον ξενικό ζυγό, πράμα που θα δώσει τη δυνατότητα σ’ όλο το λαό να μιλήσει και να αποφανθεί και για το ζήτημα αυτό. Είναι όμως σήμερα τουλάχιστον ειλικρινής όταν λέει πως ετοιμάζει το στρατό για να πολεμήσει τους ξένους;

Και είναι ειλικρινής, όταν με την Κυβέρνησή του απαρνιέται τάχα τα τεταρτοαυγουστιανά αίσχη και υπόσχεται να δώσει στον ελληνικό λαό το δικαίωμα να εκφράσει τη θέλησή του, αλλά μόνον όταν αυτός και η Κυβέρνησή του κρίνουν πως «οφθαλμοφανώς τα εθνικά συμφέροντα δεν θα κινδυνεύσουν από την άσκησιν των Ελευθεριών του λαού»; Κάι τάχα δεν σηκώνει πολύ νερό αυτό το «μόνον όταν...»;

Θα χρειαζόντανε, λοιπόν, πολύ διαφορετικές αποδείξεις για την ειλικρίνειά του. Και μια από αυτές θα ήτανε, λόγου χάρη, αν έδινε εντολή στους οπαδούς του να συνεργαστούνε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, και αν το αναγνώριζε, δείχνοντας έτσι, πως αναγνωρίζει την ανάγκη του πανεθνικού αγώνα κατά του ξενικού ζυγού, πως αναγνωρίζει τα δικαιώματα του Ελληνικού λαού. Ενόσω δεν το κάνει αυτό, και ενόσω υπάρχουνε τόσες ενδείξεις πως και στο εξωτερικό και εδώ η Κυβέρνηση Τσουδερού και οι εδώ βασιλικοί αξιωματικοί και πολιτικοί εργάζονται με καθεστωτικές υστεροβουλίες, πολύ δύσκολα θα πείσουν τον Ελληνικό λαό πως αγωνίζονται ειλικρινά για τη λαϊκή απολύτρωση, το διώξιμο των ξένων καταχτητών και την αληθινή κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών απέναντι σε κάθε επιβουλή απ’ όπου και αν προέρχεται.

Μόνο η απόλυτη και τίμια αναγνώριση των σκοπών του ΕΑΜ και η συνεργασία και ή συμμόρφωση μ’ αυτούς θα έπειθαν τον Ελληνικό λαό πως συμβάλλουν στον αγώνα για τη λευτεριά του.

Και ας έρθουμε τώρα στα παλιά πολιτικά κόμματα και τους αρχηγούς των, τους παλαιοβενιζελικούς ή παλαιοδημοκρατικούς και τους λαϊκούς. Και οι δυο αυτές μεγάλες μερίδες, κομματιασμένες τώρα σε προσωπικές φατρίες, παραμένουν ως ετούτη τη στιγμή μέσα σε μια ακαθόριστη στάση, που ισοδυναμεί με πολιτική λιποταξία. Τίποτα δε λησμονούν από τις παλιές κακές τους συνήθειες και τίποτα δε διδάσκονται από τις νέες πραγματικότητες. Αν ο λαός περίμενε απ’ αυτούς να φρονηματιστεί κι’ απ’ αυτούς να οδηγηθεί στην πάλη του για τη σωτηρία του, θα ήτανε κιόλας από τώρα καταδικασμένος σε θάνατο. Γιατί ο ευνοϊκώτερος χαρακτηρισμός, που μπορεί να δοθεί στη στάση των αρχηγών αυτών, είναι παθητική μοιρολατρεία και καιροσκοπία. «Ας περιμένουμε να μας ελευτερώσουν άλλοι και ας καιροσκοπούμε ν’ αρπάξουμε το ψητό της εξουσίας, όταν θα είναι ακίνδυνη η αρπαγή και μόνον ωφελήματα θα μας φέρει». Αν δεν είναι αυτή η μοιρολατρεία και η καιροσκοπία που τους καθοδηγεί, τότε τί είναι κείνο που τους κρατάει κλεισμένους στα καβούκια τους; Τί είναι κείνο που τους επιβάλλει να αρκούνται σε καφενοκουβέντες με μερικούς παρατρεχάμενους, που περιμένουνε να γλύψουνε κι’ αυτοί το έτοιμο κόκκαλο της εξουσίας;

Σε τί διαφωνούν προς τους σκοπούς του ΕΑΜ; Βρίσκουν πως ο λαός δεν πρέπει να αντιστέκεται στον ξένο καταχτητή; Φρονούν πως πρέπει να αφήσει, δεμένος χειροπόδαρα, απαθής και ατάραχος, να του κλέβουνε το ψωμί του, να τον λιμοχτονούν, να τον τσαλαπατούν; Πως πρέπει ν’ αφήσει απερίσπαστους τους προδότες Τσολάκογλου και Γκοτζαμάνηδες να ξεπουλάνε την Ελλάδα στους ξένους και να απονεκρώνουνε την ψυχική αντίσταση του λαού με τα φιλαξονικά κηρύγματά τους;

Δε χρειάζεται αντίσταση, πάλη, αγώνας καθημερινός και ομαδικός για τη σωτηρία του λαού; Δε χρειάζεται να χτυπιέται ο εχθρός ώσπου να διωχτεί από τη χώρα μας; Φρονούν πως ο σημερινός αγώνας, ο φρονηματισμός του λαού, α αντίσταση και η πάλη του δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να καταχτήσει τη λευτεριά του και να την κρατήσει δική του; Αρνούνται να μπουν στο ΕΑΜ και να συμβάλουν στην πραγματοποίηση της εθνικής ενότητος απέναντι στον ξένο καταχτητή γιατί θέλουν τάχα την από τώρα αναγνώριση της Δημοκρατίας και τον αγώνα κατά του Γλύξμπουργκ και του θρόνου, πράμα που κάτω από τον ξενικό ζυγό, ενώ δεν είναι πραγματοποιήσιμο, ωφελεί τον καταχτητή γιατί διασπάει τις εθνικές δυνάμεις και αδυνατίζει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Απ’ το άλλο μέρος είναι απόλυτα σύμφωνοι με τον Γλύξμπουργκ και τους οπαδούς του για την καταπολέμηση του ΕΑΜ και κάθε λαϊκού αγώνα για το ψωμί και τη λευτεριά. Η τέτοια συμμαχία με το Γλύξμπουργκ τους είναι καλή. Μα η στάση τους αυτή αποδείχνει κι’ ένα άλλο. Πως περισσότερο απ’ όλα φοβούνται τον ίδιο το λαό. Φοβούνται το ξύπνημά του, φοβούνται την ενεργητική συμμετοχή του στους απολυτρωτικούς αγώνες, φοβούνται μήπως, σαν πάρει ο λαός στα χέρια του τις ελευθερίες του, δε θα είναι πια αυτοί εκείνοι που θα τον οδηγήσουνε στην παραπέρα πολιτική του ζωή. Γιατί συνείθισαν ως τώρα να κυβερνάνε από τα πάνω, σαν όργανα που ήτανε πάντα, όχι της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά της αντιλαϊκής ολιγαρχίας. Και τους τρομάζει κάθε λαϊκό κίνημα, κάθε αληθινό ξύπνημα του λαού, κάθε μαζική πάλη.

Μα το παιγνίδι αυτό δεν μπορεί πια να εξακολουθήσει και γι’ αυτούς. Σήμερα είναι η υπέρτατη στιγμή της δοκιμασίας. Αν σήμερα, στην πιο κρίσιμη στιγμή της εθνικής ζωής, σταθούνε μακριά από το λαό, το ξεσκέπασμά τους θα είναι οριστικό κι’ ο πολιτικός τους θάνατος θα επισφραγισθεί από την αδυσώπητη πραγματικότητα.

Και τέλος ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας έχει ανάγκη από στρατιωτικήν ηγεσία. Ένα μεγάλο μέρος από την πάλη του λαού διεξάγεται από τις μάζες, πολιτικά ή επαγγελματικά ωργανωμένες. Ένα μέρος όμως του αγώνα, και ίσως το πιο κρίσιμο, έχει ανάγκη από στρατιωτική οργάνωση. Από τώρα κιόλας στα βουνά της Ελλάδας ανταρτικά σώματα χτυπιούνται με τον καταχτητή. Αργότερα ο ανταρτοπόλεμος θα φουντώσει. Θα έρθει ίσως στιγμή που θα χρειαστούν αληθινές στρατιωτικές επιχειρήσεις απέναντι στους τυράννους. Κι’ έπειτα θα πρέπει να πάρει τις εσωτερικές του ελευθερίες ο λαός, να τις κρατήσει και να τις κατοχυρώσει. Ποιος θα είναι το στήριγμά του γι’ αυτό; Ο στρατιωτικά ωργανωμένος λαός. Και ποιοι είν’ εκείνοι που έχουνε το χρέος να οργανώσουνε στρατιωτικά το λαό και να τον οδηγήσουνε στους αγώνες αυτούς; Τα παιδιά του, που ξέρουνε την τέχνη του πολέμου. Οι εμπειροπόλεμοι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και στρατιώτες που είναι παιδιά του λαού. Αυτοί έχουνε το χρέος από τώρα να ετοιμάζουνε τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό. Και πραγματικά ο στρατός αυτός άρχισε να οργανώνεται. Γύρω απ’ αυτή τη μαχητική οργάνωση έχουν χρέος να συγκεντρωθούνε και να βοηθήσουνε όλα τα παλληκάρια, οι αληθινοί πολεμιστάδες, οι ήρωες των βουνών της Αλβανίας. Αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και στρατιώτες εμπειροπόλεμοι, εδώ είναι το χρέος σας. Αφήστε και σεις κάθε διαίρεση, κάθε συμφεροντολογικό υπολογισμό, κάθε παλιά διαφωνία και μπήτε όλοι στις γραμμές του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (Ε.Λ.Α.Σ.). Έλληνες αξιωματικοί, τώρα πρόκειται και σεις να δικαιωθείτε απέναντι του λαού, να δείξετε πως είσαστε σάρκα από τις σάρκες του και αίμα από το αίμα του. Πνευματική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία χρειάζεται ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας. Ο λαός αναζητάει τους αρχηγούς του. Όσοι είναι κλητοί και εκλεχτοί ας ακούσουν τη φωνή του και ας τρέξουν στο πλευρό του.


6. Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Όπως δεν μπορεί να γίνει ο εθνικός αγώνας χωρίς ενότητα στην ηγεσία, έτσι δεν μπορεί να γίνει και χωρίς ενότητα στην οργάνωση. Ο αγώνας θα περιλαβαίνει όλα τα κοινωνικά στρώματα του λαού, από τον εργάτη ως τον αστό και από το φτωχό αγρότη ως το χτηματία. Θα περιλάβει τους νέους και τις νέες, τις γυναίκες στα εργοστάσια και στα δημόσια γραφεία και στις τράπεζες και τις νοικοκυράδες της συνοικίας και της πολυκατοικίας. Θα είναι αγώνας παλλαϊκός και γι’ αυτό χρειάζεται συντονισμό και ενιαία κατεύθυνση για να εκδηλώνεται κάθε φορά εκεί που πρέπει να γίνεται η μάχη. Ο αγώνας είναι καθημερινός και περιλαβαίνει όλα τα επίπεδα της ζωής. Γίνεται στη λαϊκή αγορά και στο συσσίτιο και στο εργοστάσιο και στους δρόμους και στα χωράφια, απάνω σε κάθε δουλειά. Γιατί παντού και πάντα πρέπει να υπερασπίζουμε τα δικαιώματά μας, παντού και πάντα να δείχνουμε την αλληλεγγύη μας, παντού και πάντα θα στεκόμαστε πλάι ο ένας στον άλλο και απέναντι στον ξένο καταχτητή και απέναντι στο ντόπιο προδότη. Και ο αγώνας είναι πανελλήνιος, απλώνεται σ’ όλη τη χώρα και παίρνει κάθε φορά και σε κάθε τόπο τη μορφή που επιβάλλει η περίσταση.

Ένας τέτοιος αγώνας, μόνο από μάζες οργανωμένες μπορεί να γίνεται, ωργανωμένες με συνείδηση των σκοπών, με πειθαρχία, με ενότητα στη δράση, με συντονισμό των προσπαθειών. Αλλοιώς θα σκορπίσει σε άγονες ενέργειες και θ’ αυξήσει τη δυστυχία με τα χτυπήματα που δίνει ο εχθρός στα ανοργάνωτα και σπασμωδικά κινήματα. Η ενιαία λοιπόν, αυτή οργάνωση του αγώνα θα προσαρμοστεί στα διάφορα επίπεδα της ζωής και τους σκοπούς του αγώνα. Και γι’ αυτό θα είναι ταυτόχρονα και ενιαία και πολύμορφη.

Θα είναι πρώτα - πρώτα οργάνωση επαγγελματική και σαν τέτοια θα οργανώνει και θα διεξάγει τους αγώνας πάνω στο επαγγελματικό επίπεδο. Όλα τα εργατικά σωματεία ενωμένα γύρω από τους σκοπούς του αγώνα, την καθημερινή πάλη για το ψωμί, για τα μεροκάματα, για τα συσσίτια, για φάρμακα, για περίθαλψη, θα συγκεντρωθούνε στο Εθνικό Εργατικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ), που με την επιτροπή του διευθύνει τους αγώνες, τις στάσεις εργασίας, τις απεργίες κτλ. Όλοι, λοιπόν, οι εργάτες με τα συνδικάτα τους, οι υπάλληλοι με τα σωματεία τους, ενωμένοι γύρω από το Ε.Ε.Α.Μ. θα κινηθούνε για να διεκδικήσουνε τα δικαιώματά τους.

Θα είναι έπειτα οργάνωση νέων. Όλοι οι νέοι κι’ όλες οι νέες, όλα τα ζωντανά παιδιά που θα ζήσουν απάνω σε τούτη τη γη και θέλουνε να την έχουνε λεύτερη και δική τους και θέλουνε να ζήσουνε μιαν ανθρωπινή ζωή, θα συγκεντρωθούνε γύρω από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο των Νέων (ΕΑΜΝ)*.

Θα είναι ακόμη οργάνωση μαχητική, ο λαϊκός απελευθερωτικός στρατός, όλα τα παλληκάρια που πολέμησαν και οι νέοι που είναι έτοιμοι με το όπλο στο χέρι ν’ αγωνιστούνε για να καταχτήσει ο τόπος τη λευτεριά του και να την κατοχυρώσει απέναντι σε κάθε επιβουλή, θα συνταχτούνε από τώρα στις μαχητικές ομάδες του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), για να είναι έτοιμοι στην ωρισμένη στιγμή να συγκροτήσουνε το λαϊκό στρατό, το στρατό της σωτηρίας και της λευτεριάς. Το ίδιο με τις ηρωϊκές Ελληνίδες. Θα αποτελέσουν τις πιο πολύμορφες οργανώσεις για να αγκαλιάσουν τα εκατομμύρια των γυναικών και να τις οδηγήσουν στον αγώνα για τη ζωή και τη λευτεριά.

Θα είναι ακόμα οργάνωση της Εθνικής Αλληλεγγύης, όπου όλοι οι Έλληνες χωρίς εξαίρεση μπορούνε να συνεισφέρουν από το υστέρημά τους και το περίσσευμά τους για να βοηθούνε τα άπειρα θύματα του εθνικού αγώνα και τις οικογένειές τους. Στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, στις φυλακές, στις εξορίες, χιλιάδες και δεκάδες χιλιάδων οι αγωνιστές του λαού μέσα στην ψείρα, την αρρώστεια, τη φοβερή εξαθλίωση και την καθημερινή, αργοπεθαίνουν, βασανίζονται, δέρνουνται, σκοτώνουνται. Όλοι αυτοί, καθώς και οι οικογένειές τους, όλοι αυτοί οι αγωνιστές της λαϊκές λευτεριάς, οι άγνωστοι ήρωες και μάρτυρες, έχουν ανάγκη από τη βοήθεια μας και ηΕθνική Αλληλεγγύη αγωνίζεται για να τους σώσει. Οι ομάδες της Εθνικής Αλληλεγγύης πρέπει ν’ απλωθούνε παντού σ’ όλη την Ελλάδα και οι έρανοι να συγκεντρώνουνε το χρήμα και τα είδη που θα σώσουν τους αγωνιστές μας. Κανένας δεν έχει ούτε πρόφαση, ούτε δικαίωμα να αρνηθεί τη συνεισφορά του στην Εθνική Αλληλεγγύη.

Και θα είναι, τέλος, όλες οι οργανώσεις αυτές μαζί με όλα τα πολιτικά κόμματα, δηλαδή όλος ο πληθυσμός της χώρας, συσπειρωμένος γύρω από ένα γιγάντιο πανεθνικό πολιτικό συνασπισμό, στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Ε.Α.Μ.) που θα συγκεντρώσει στις ομάδες του, στις πολιτείες και στα χωριά, στις συνοικίες, στα κέντρα δουλείας, στα εργοστάσια και στα σκολειά, στα γραφεία, στα υπουργεία και παντού, όλους τους Έλληνας που, ανεξάρτητα από τα ιδιαίτερα πολιτικά τους φρονήματα, συμφωνούνε στους βασικούς σκοπούς του Εθνικού απελευθερωτικού αγώνα, την κατάχτηση της λευτεριάς, το διώξιμο των ξένων καταχτητών, την αποκατάσταση και κατοχύρωση των λαϊκών δικαιωμάτων. Κάθε Έλληνας πατριώτης έχει θέση μέσα στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Βασική οργανωτική μονάδα του ΕΑΜ είναι η ομάδα. Ομάδες που δουλεύουν σε ένα ωρισμένο κύκλο, συγκροτούν τμήμα και τα τμήματα ενώνουνται σε τομείς. Το σύνολο των τομεακών επιτροπών, που βρίσκονται στις πόλεις και τα χωριά ενός νομού, καθοδηγούνται από την επιτροπή που εδρεύει στην πρωτεύουσα του νομού. Ανώτατο καθοδηγητικό όργανο είναι η Κεντρική Επιτροπή του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, όπου συμμετέχουν όλα τα κόμματα και όλες οι οργανώσεις, όσες αναγνωρίζουνε τους σκοπούς του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και συμμετέχουν ενεργητικά στην πραγματοποίησή τους. Με την πολύμορφη αυτήν οργάνωση, που αγκαλιάζει όλα τα επίπεδα της ζωής και ανοίγει το δρόμο στη μαζική πάλη μ’ ενιαία καθοδήγηση, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας περιλαβαίνει όλα τα στρώματα του λαού, οργανώνεται σκόπιμα με όλες τις μορφές και μπορεί να ανταποκριθεί σε όλες τις ανάγκες που παρουσιάζονται και θα παρουσιαστούν, ως που να πετύχει το τελικό αποτέλεσμα που επιδιώκει.

Κάθε Έλληνας, οπού κι’ αν βρίσκεται μέσα στο κοινωνικό σώμα, όποιο έργο κι’ αν επιτελεί, από τα σχολικά θρανία ως τ’ ανώτατα αξιώματα της πολιτείας, έχει τη δυνατότητα και την ευκαιρία να πάρει μέρος ενεργητικά στην υπέρτατη αυτή πάλη που διεξάγει σήμερα όλος μαζί ο λαός. Κανείς δεν έχει πρόσχημα να ξεφύγει. Έτοιμο είναι το πλαίσιο και έτοιμη η γερή διάρθρωση όπου μπορεί καθένας να εντάξει τον εαυτό του.

Όλες αυτές οι οργανώσεις υπάρχουν από καιρό και δρουν κι’ απλώνονται και δυναμώνουν κι’ οργανώνουν τους αγώνες του λαού μας.

Ας κοιτάξει ο καθένας να βρει το γρηγορότερο τη θέση του μέσα σ’ αυτές, να σταθεί από τώρα εκεί που τον καλεί η φωνή της πατρίδας, η φωνή του λαού, η φωνή του χρέους.

Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) που με την ενότητα των σκοπών, την ενότητα της οργάνωσης και την ενότητα της καθοδήγησης ανταποκρίνεται στους βασικούς όρους που απαιτεί η σημερινή πραγματικότητα στη χώρα μας, είναι κιόλας τούτη τη στιγμή πλατιά και βαθιά ριζωμένο μέσα στην ελληνική γη. Οι ομάδες του, οι τοπικές και περιφερειακές επιτροπές του, αγκαλιάζουνε και καθοδηγούν πλατιά στρώματα του λαού μας στον καθημερινό αγώνα τους, η Κεντρική Επιτροπή του, όπου αντιπροσωπεύονται όλα τα κόμματα και οι οργανώσεις που δέχονται τους σκοπούς του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, βρίσκεται στη θέση της και διευθύνει το σύνολο του έργου. Είναι το σάλπισμα του σημερινού Ρήγα Φεραίου, της τωρινής Φιλικής Εταιρίας.

Δεν είναι πια καιρός για χάσιμο για κανέναν. Ο καθένας από μας, ο κάθε ζωντανός Έλληνας πρέπει να θέσει στον εαυτό του το σκληρό και αμείλιχτο ερώτημα: τί κάνει αυτός, τί συνεισφέρει, πώς βοηθάει το έθνος του για να σωθεί στην κρισιμώτατη αυτή στιγμή κι’ ο ίδιος κι’ όλοι οι άλλοι;

Κάθε εγωιστική και συμφεροντολογική σκέψη, κάθε μικρόψυχος υπολογισμός είναι έγκλημα, έγκλημα απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στο έθνος. Η κρίσιμη ώρα εσήμανε. Η ώρα των έργων, των αγώνων και των θυσιών. Δεν μπορεί πια να χάνεται ούτε στιγμή. Εσύ, λοιπόν, Έλληνα εργάτη, υπάλληλε, τεχνίτη, επαγγελματία, σπουδαστή, άστε, επιστήμονα, καλλιτέχνη, δικηγόρε, γιατρέ, διανοούμενε, δημοσιογράφε, αγρότη, κληρικέ, γυναίκα, νοικοκυρά, φοιτήτρια, ό,τι και αν είσαι, αναρώτησε τον εαυτό σου τί κάνεις; Πώς δουλεύεις για το σύνολο; Μήπως μένεις αργός και δεν κάνεις το υπέρτατο καθήκον σου;

Τί πρέπει να κάνεις; Να τι πρέπει να κάνεις. Πρώτα - πρώτα, δεν πρέπει ποτέ, για κανένα λόγο, για καμμιά περίπτωση να μένεις μόνος, ξεκομμένος από το σύνολο, άτομο ξεμοναχιασμένο. Ενώσου με τους άλλους. Ενώσου με τους συναδέλφους σου, τους συντρόφους σου, τους συντεχνίτας σου. Έμπα στην οργάνωσή σου, στο σωματείο σου, στο συνεταιρισμό σου, στην ένωσή σου, στο επαγγελματικό σωματείο και γίνε μέλος ενεργητικό. Παίρνε μέρος σ’ όλους τους αγώνες, τις συζητήσεις για τα καθημερινά ζητήματα, προστάτευε τα δικαιώματά σου στη ζωή, για να εξασφαλιστεί η ζωή σου, η συντήρηση η δική σου και των δικών σου.

Έπειτα αναζήτησε γύρω σου τους φίλους και γνωστούς σου που μπορείτε να καταρτίσετε μια ομάδα του ΕΑΜ, ΕΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΑΜΝ, Εθνικής Αλληλεγγύης κτλ. Οργανωθείτε στην ομάδα αυτή, βγάλτε γραμματέα και συνδεθείτε με την τοπικήν επιτροπή.

Διάβαζε τα δημοσιογραφικά όργανα της οργάνωσής σου και διάδινέ τα γύρω σου. Δίνε ταχτικά τη συνδρομή σου και παίρνε μέρος όσο μπορείς γενναιότερα στους εράνους.

Σκόρπιζε γύρω σου τα συνθήματα της καθημερινής πάλης και τα γενικώτερα συνθήματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Φρονημάτιζε και δυνάμωνε τους γύρω σου, εμψύχωνε τους δισταχτικούς, τους δειλούς, και κοίταξε με κάθε τρόπο να πλατύνεις την οργάνωσή σου. Παίρνε μέρος ενεργητικό στους αγώνες, στις διαδηλώσεις, στις απεργίες, σε κάθε ομαδική εκδήλωση. Δείχνε απόλυτη αλληλεγγύη με όλους τους συναγωνιστές. Ξεσκέπαζε και κυνήγα τους προδότες και τους χαφιέδες. Ξεσκέπαζε όλους τους διασπαστές της απελευθερωτικής πάλης. Προφύλαττε τις γυναίκες από την επαφή με τους ξένους, από τη διαφθορά και την εκπόρνεψη. Σε κάθε στιγμή κάνε το χρέος σου και μην αφήνεις ποτέ να περάσει μια μέρα χωρίς να ρωτήσεις τον εαυτό σου: Τί έκαμα σήμερα για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα; Σε τί έβλαψα τους εχθρούς, σε τί βόηθησα το λαό μας να λυτρωθεί;

Δεν υπάρχει πια δικαιολογία και πρόφαση για κανέναν Έλληνα να μένει αργός, να σταυρώνει τα χέρια του, να περιμένει μοιρολατρικά την εξέλιξη, να σκύβει το κεφάλι του μπροστά στην τυραννία και την προδοσία, να περιμένει από άλλου τη σωτηρία. Ο θάνατος κρούει τις πόρτες όλων μας. Η σκλαβιά, η πείνα, η αρρώστεια, ο ηθικός εξευτελισμός, η εξαθλίωση, είναι πια μέσα στο σπίτι του καθενός μας. Μην ελπίζεις να ξεφύγεις ό,τι και να σοφιστείς. Ο χειρότερος εχτρός σου είναι η δειλία και η μοιρολατρεία. Ο καλύτερος φίλος σου η ενεργητική συμμετοχή στον αγώνα.

Μη μένεις λοιπόν αργός. Δούλεψε. Αγωνίσου. Πάλεψε. Σε περιμένει η νίκη, η λευτεριά, η πολιτισμένη ζωή, η ευτυχία. Από τα βάθη μιας τρισχιλιόχρονης ιστορίας σε ατενίζουν οι πρόγονοι σου, οι ήρωες και οι μάρτυρες. Οι αγωνιστές του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας, οι αγωνιστές του 21, οι ήρωες των αλβανικών βουνών. Μη ντροπιάσεις την ιστορία σου και μην προδώσεις τον εαυτό σου. Γίνου και συ ένας αγωνιστής της λευτεριάς, μαζί μ’ όλα τ’ αδέρφια σου. Εμπρός! όλοι οι Έλληνες, όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι τούτης της γης, ενταχθείτε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Leave a Reply

 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+