AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Friday, April 7, 2017

Ε. Μπιτσάκης: Οι θύελλες της προόδου και τα ηθικά διλήμματα

0 comments


Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ένα από πρόσωπα εκείνα που συνδέουν σαν ραχοκοκαλιά πολλές γενιές της χώρας μας, ενσωματώνοντας την πείρα των πιο κρίσιμων ιστορικών περιόδων που καθόρισαν την εξέλιξή της.

Γεννημένος το 1927 στο χωριό Κάδρος της Κρήτης, εντάχθηκε από μικρός στο αριστερό μαθητικό κίνημα.

Στα χρόνια του Εμφυλίου καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση, ενώ στην περίοδο της δικτατορίας πήρε μέρος στο αντιδικτατορικό κίνημα της Ευρώπης ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, από το οποίο αποχώρησε το 1989 «μετά τη συνεργασία του με τη Δεξιά», όπως έγραψε ο ίδιος.

Με σπουδές χημείας, θεωρητικής φυσικής και φιλοσοφίας συμμετείχε διαχρονικά στις πολιτικές και θεωρητικές ζυμώσεις του αριστερού κινήματος, συμβάλλοντας με τον δικό του, μοναδικό τρόπο στην προσπάθεια να αρθρωθεί και να συγκροτηθεί μια αριστερή εναλλακτική πρόταση που θα παίρνει υπόψη της τόσο τις σύγχρονες εξελίξεις στον καπιταλισμό όσο και την τραυματική εμπειρία του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Οι προσπάθειες αυτές αποκρυσταλλώθηκαν σε θεωρητικά περιοδικά που εξέδωσε («Σύγχρονα Θέματα», «Διαλεκτική», «Ουτοπία»), αλλά και σε πολλά βιβλία πολιτικού και φιλοσοφικού στοχασμού.

Τελευταίο του βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΚΨΜ, είναι «Οι θύελλες της προόδου», ένα έργο που συνοψίζει αλλά και αναπτύσσει προβληματισμούς που έχει επεξεργαστεί στο παρελθόν ο Μπιτσάκης.

Στον πυρήνα του βρίσκεται η έννοια-ιανός της «προόδου», τόσο στην ιστορική της διάσταση, ως μια έννοια του αφηρημένου αστικού ανθρωπισμού, όσο και στην εξέλιξή της στη φιλοσοφία και στον μαρξισμό.
Η ασύστολη αναπτυξιολαγνεία

Με μια στιβαρή ανάλυση, ο συγγραφέας δείχνει τις ψευδαισθήσεις της προόδου, αλλά και την έκπτωσή της σε μια καθαρά ποσοτική έννοια, μέσα από την ασύστολη αναπτυξιολαγνεία του αρπακτικού καπιταλισμού, σε σημείο που να ταυτίζεται η «πρόοδος» με την «οικονομική μεγέθυνση».

Αυτή η ποσοτικοποίηση πηγάζει, μας λέει ο Μπιτσάκης, από τη γενικευμένη εμπορευματικοποίηση και την επιθετική στάση προς τη φύση, την οποία ο καπιταλισμός αντιμετωπίζει ως απλό καύσιμο για την αέναη επέκτασή του.

Ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο κυρίαρχο σύστημα και το φυσικό του περιβάλλον;

Φυσικά τα εργαλεία, απαντά ο συγγραφέας, θυμίζοντάς μας τον ορισμό του ανθρώπου ως του ζώου που χρησιμοποιεί εργαλεία για να προσποριστεί τους φυσικούς πόρους.

Με τον τρόπο αυτό μας εισάγει στο θέμα της τεχνολογίας και της σχέσης της με τον άνθρωπο και τη φύση, σχέση που αναλύει διεξοδικά και εξαντλητικά, καταλήγοντας στο θέμα της κλιματικής αλλαγής και της σημερινής μετάλλαξης αυτού που ο Μαρξ ονομάζει «μεταβολισμό ανθρώπου – φύσης».

Εδώ μας θυμίζει ότι ο Μαρξ δεν έπεσε στην παγίδα του αστικού επιστημονισμού, επικαλούμενος τις αναλύσεις των «Χειρογράφων του 1844», αλλά και το «Κεφάλαιο» και γεφυρώνοντας έτσι τα νεανικά με τα «ώριμα» έργα του Γερμανού φιλοσόφου και επαναστάτη.

Κυρίως υπογραμμίζει τις αναλύσεις του για την αλλοτρίωση και την αποξένωση, αντινομίες για την ιστορική άρση των οποίων οι άνθρωποι πρέπει να αγωνιστούν συνειδητά και με πρόγραμμα.

Ιδιαίτερη μνεία κάνει ο Μπιτσάκης στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας ως φορέα ελπίδων για το ενεργειακό πρόβλημα, αλλά και ως διάψευση αυτών των ελπίδων μέσα από τα τραγικά ιστορικά γεγονότα του τέλους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, με τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, και τα πιο σύγχρονα, με τους βομβαρδισμούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας και του Ιράκ.

Με ιστορικές αναφορές στη στάση επιφανών φυσικών επιστημόνων, από τον Αϊνστάιν μέχρι τον Σλίζαρντ και τον Οπενχάιμερ, και στο Σχέδιο Μανχάταν για την ατομική βόμβα, θέτει το πρόβλημα της ηθικής ευθύνης των επιστημόνων στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, στην οποία η επιστήμη βρίσκεται στα χέρια ανεύθυνων πολιτικών ή μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων.

Ο συγγραφέας, με αφορμή τους κινδύνους από τις σύγχρονες εξελίξεις στην επιστήμη (πυρηνική, βιολογία, βιοτεχνολογία, χημεία, γενετική κ.λπ.), επισημαίνει την ανάγκη κοινωνικού ελέγχου στις επιστημονικές έρευνες και ανάπτυξης της συνείδησης ότι ζούμε σ’ έναν πεπερασμένο και εύθραυστο πλανήτη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Οσο για το ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα, υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει μια ευθύγραμμη, ντετερμινιστική εξέλιξη, αλλά ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε την ιστορία ως ένα «πεδίο δυνατοτήτων».

Για τον άνθρωπο, αναφέρει ότι η ανθρώπινη φύση είναι βασικά βιολογική, ενώ η ανθρώπινη ουσία (κατά τον Μαρξ) είναι το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων.

«Ομως όχι μόνο αυτό», προειδοποιεί: «Η ουσία του καθορίζεται από το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων όχι γραμμικά, αλλά μέσα από ποικίλες διαμεσολαβήσεις και σε οργανική αλληλεξάρτηση με τη βιολογική του φύση».

Πέρα από ισοπεδωτικές ή απλουστευτικές θεωρήσεις, ο Μπιτσάκης θέτει και το ζήτημα του σοσιαλισμού ως υπέρβαση του σημερινού συστήματος, συνδυάζοντάς το όμως και με το οικολογικό πρόβλημα.

Τονίζει πως παρότι η σχέση ανθρώπου-φύσης είναι μια δευτερεύουσα και παράγωγη αντίθεση της βασικής αντίθεσης κεφάλαιο-εργασία, σήμερα τείνει να την επικαλύψει.

Ως εκ τούτου, θεωρεί ότι μια πολιτική οικολογία με σαφές αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο μπορεί να πάρει τη μορφή μιας συμμαχίας των ριζοσπαστικών κοινωνικοπολιτικών κινημάτων με το οικολογικό κίνημα.

Συμπληρώνει έτσι την εξίσωση «η ιστορία είναι πεδίο δυνατοτήτων» με το δεύτερο μέρος, ότι δηλαδή «σ’ αυτήν (την ιστορία) ενεργό ρόλο και ενίοτε αποφασιστικό παίζει ο υποκειμενικός παράγοντας».

*Ο πίνακας του Πολ Κλέε “Angelus Novus” (δεξιά στην εικόνα, κάτω από το εξώφυλλο) ενέπνευσε τον Βάλτερ Μπένγιαμιν για τον Άγγελο της Ιστορίας, στην ένατη θέση για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας. Ο τίτλος του Μπιτσάκη είναι παραλλαγή του τέλους της παραγράφου, όπου ο Μπένγιαμιν λέει ότι “αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα”.

*Πηγή: efsyn.gr
Read more...

Μπορεί η Κίνα να αμφισβητήσει την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ;

0 comments


Με τους διάσημους ήρωες του γνωστότερου αισωπικού μύθου, τον λαγό και την χελώνα, παρομοιάζει ο Εconomist τις ΗΠΑ και την Κίνα, ενόψει της συνάντησης, την άλλη εβδομάδα, του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ με τον Κινέζο ομόλογό του, Ξι Τζινπίνγκ.

Σύμφωνα με την προσέγγιση του περιοδικού, οι δύο χώρες επαναξιολογούν την θέση τους στον κόσμο, στρεφόμενες σε αντίθετες, μεταξύ τους, κατευθύνσεις: Η Αμερική μακριά από τις παγκόσμιες ευθύνες και η Κίνα κατευθείαν προς αυτές.

Στην θέση του «λαγού» του μύθου είναι η διοίκηση Τραμπ η οποία «ορμά» από την μία πολιτική στην άλλη, ενίοτε ερχόμενη σε αντίθεση με τον εαυτό της. Η Κίνα, ως η «χελώνα» του μύθου, βγάζει πολύ προσεκτικά το κεφάλι της έξω από το καβούκι, κάνοντας αργά, επίπονα βήματα. Όμως ο Αίσωπος ήξερε πώς θα κατέληγε αυτός ο διαγωνισμός.

Η κατευθυντήρια εξωτερική πολιτική της Κίνας βασίζεται στο «αξίωμα» του Ντιένγκ Ξιάοπινγκ, από το 1992, ότι η χώρα πρέπει να διατηρήσει χαμηλό προφίλ, ποτέ να μην προηγηθεί και να κάνει την διαφορά».

Αυτή η αρχή μετατοπίστηκε λίγο το 2010, όταν Κινέζοι αξιωματούχοι άρχισαν να λένε ότι η Κίνα θα έπρεπε να κάνει την διαφορά… περισσότερο «ενεργά».

Μετατοπίστηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Ξι Τζινπίνγκ πήγε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός και είπε ότι η Κίνα πρέπει να «καθοδηγήσει την οικονομική παγκοσμιοποίηση».

Διπλωμάτες στο Πεκίνο διέδωσαν φήμες ότι το πρώτο προσχέδιο της ομιλίας του πρόεδρου τους επικεντρώθηκε στην εγχώρια οικονομία, ένα αμφιλεγόμενο θέμα για το οποίο οι Κινέζοι ηγέτες δεν θέλουν να συζητούν στο εξωτερικό. Λέγεται ότι ο κ. Ξι απέρριψε αυτήν την εκδοχή και έδωσε σε ξένους συμβούλους να γράψουν για την κινεζική οπτική του κόσμου.

Είτε αυτή η ιστορία είναι αληθινή είτε όχι, γεγονός παραμένει ότι η ομιλία εντυπωσίασε την διεθνή κοινότητα, τόσο ως προς το ύφος της όσο και ως προς την θεματική της.

Μια μέρα αργότερα, ο κ. Ξι κατέστησε σαφές πού στόχευε. Στα Ηνωμένα Έθνη στην Γενεύη, μίλησε για έναν «ηγεμόνα που επιβάλει την θέλησή του στους άλλους» και προειδοποίησε την Αμερική για την «Παγίδα του Θουκυδίδη», την καταστροφή που έπληξε την Αρχαία Ελλάδα, όταν η καθεστωτική εξουσία της Σπάρτης απέτυχε να διαχειριστεί την ανερχόμενη, της Αθήνας. Τον Φεβρουάριο, ο κ. Ξι μίλησε σε μία διάσκεψη για την ασφάλεια στο Πεκίνο, λέγοντας ότι η Κίνα θα πρέπει να «καθοδηγήσει την διεθνή κοινωνία» προς μια «πιο δίκαιη και ορθολογική νέα παγκόσμια τάξη». Νωρίτερα, ο κ. Ξι είχε πει ότι μόνο η Κίνα μπορεί να διαδραματίσει έναν ρόλο στην οικοδόμηση ενός τέτοιου κόσμου.

Υπήρχε μια εποχή που η Αμερική καλούσε την Κίνα να συμμετάσχει στο παγκόσμιο παιχνίδι της. Το 2005, ο Robert Zoellick, τότε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ, κάλεσε την Κίνα να γίνει ένας «υπεύθυνος εταίρος» στο διεθνές σύστημα. Αλλά δεν έγιναν και πολλά. Μετά την οικονομική κρίση του 2008 υπήρχε μια συναρπαστική συζήτηση στην Κίνα και την Δύση περί μιας «Κίνας προτύπου» ή «η συγκατάβαση του Πεκίνου».

Υποτίθεται πως ήταν μια εναλλακτική λύση στην λεγόμενη «συγκατάβαση της Ουάσιγκτον», μια συνταγή οικονομίας ελεύθερης αγοράς για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Αλλά εκείνοι που προώθησαν ένα κινεζικό μοντέλο δεν είπαν ότι θα πρέπει να υιοθετηθεί από άλλες χώρες, μόνο ότι ήταν σωστό να απορριφθεί αυτό που έβλεπαν ως «ένα μέγεθος που πάει με όλα» και που αντιπροσώπευε η «συγκατάβαση της Ουάσιγκτον».
Υπάρχει αυτή την φορά κάτι περισσότερο από αυτό; Αμφισβητεί η Κίνα την Αμερική στην παγκόσμια ηγεμονία;

Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε από τον τρόπο που λειτουργεί το πολιτικό σύστημα της Κίνας. Από τις προεδρικές ομιλίες σπανίως αναδύεται η πολιτική πρόθεση. Οι αξιωματούχοι συχνά προτιμούν να στέλνουν αμυδρά σήματα σχετικά με τις επικείμενες αλλαγές, με έναν τρόπο που προσφέρει στην κυβέρνηση χώρο για να υποχωρήσει σε περίπτωση που η νέα προσέγγιση αποτύχει. Τα σήματα ενισχύονται από παρόμοιά τους και εμπλουτίζονται από τις ελεγχόμενες συζητήσεις στα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Στο τομέα της εξωτερικής πολιτικής, όλα αυτά συμβαίνουν τώρα.

Λίγο μετά τα σχόλια του κ. Ξι στο Νταβός και το Πεκίνο, ο πρωθυπουργός, Li Keqiang, δημοσιοποίησε την ετήσια «έκθεση εργασίας», η οποία περιελάμβανε ένα ασυνήθιστα μεγάλο πέρασμα για την εξωτερική πολιτική, με 13 αναφορές των όρων «παγκόσμιο» και «παγκοσμιοποίηση», όταν η αντίστοιχη περσινή έκθεση είχε μόλις πέντε ανάλογες αναφορές.

Ως συνήθως, τα κρατικά ΜΜΕ άρχισαν να διαδίδουν την «νέα σκέψη», αναφερόμενα ενθουσιωδώς στις παρατηρήσεις του προέδρου για την παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια τάξη, ως «δύο οδηγούς».

Και ξεκίνησαν να συζητούν την ιδέα της «λύσης της Κίνας» ως κάτι που θα μπορούσε να πωληθεί σε άλλους. Η φράση «λύση της Κίνας» εμφανίστηκε πρώτη φορά τον περσινό Ιούλιο, στην επέτειο των 95 χρόνων από την ίδρυση του κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Στην πανηγυρική του ομιλία, ο κ. Ξι υποστήριξε ότι ο κινεζικός λαός ήταν «απολύτως βέβαιος ότι μπορεί να προωθήσει την κινεζική λύση στην αναζήτηση της ανθρωπότητας για καλύτερους κοινωνικούς θεσμούς». Ο όρος έγινε viral, με την πιο δημοφιλή διαδικτυακή μηχανή αναζήτησης της Κίνας, το Baidu, να μετρά 22 εκ. αναζητήσεις του.

Ωστόσο, κανείς δεν έχει προσδιορίσει ποια είναι η «λύση της Κίνας». Ωστόσο, ό,τι κι αν σημαίνει, υπάρχει μία για τα πάντα. Ισχυροποίηση της παγκόσμιας διακυβέρνησης; Η Κίνα έχει την »λύση» σύμφωνα με το δημοσιογραφικό όργανο του ΚΚ της Κίνας, σε άρθρο του στα μέσα του περασμένου Μαρτίου. Κλιματική αλλαγή; «Το επόμενο βήμα μας είναι να φέρουμε την δική μας κινεζική λύση» δήλωσε ο Xie Zhenhua, ο ειδικός εντεταλμένος της κυβέρνησης για το κλίμα, σε δηλώσεις του στον Τύπο.

Ακόμη και για την ενδυνάμωση του κράτους δικαίου υπάρχει «κινεζική λύση», όπως υποστηρίζει δημοσίευμα του περασμένου Ιανουαρίου του «Study Times», μία εβδομαδιαία έκδοση για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους. Οι επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων στις υποδομές της Κεντρικής Ασίας είναι η «κινεζική λύση» για την φτώχεια και την αστάθεια σε εκείνες της περιοχές. Και πάει λέγοντας.

Σε αντίθεση με το κινεζικό μοντέλο ενίσχυσης των αναπτυσσόμενων χωρών, η «κινεζική λύση», σημειώνει ο David Kelly του «China Policy» είναι για όλους, συμπεριλαμβανομένων των δυτικών χωρών.

Αυτό σηματοδοτεί μια αλλαγή. Οι Κινέζοι ηγέτες ποτέ δεν εξήραν το κινεζικό μοντέλο. Οι θαυμαστές του ήταν κυρίως Κινέζοι ακαδημαϊκοί.

Οι περισσότεροι αξιωματούχοι ήταν επιφυλακτικοί διότι ο όρος θα μπορούσε να ερμηνευθεί ότι η Κίνα επιβάλλει το νόμο στους άλλους, σε αντίθεση με την πολιτική της να μην παρεμβαίνει στα εσωτερικά των άλλων χωρών. Αντίθετα, ήταν ο ίδιος ο κ. Ξι που επεξεργάστηκε την ιδέα της «κινεζικής λύσης». Ο πρωθυπουργός του τον συμπεριέλαβε στην έκθεση εργασίας. Η Κίνα τώρα μοιάζει πιο χαλαρή στο να κάνει το αφεντικό στους γύρω της.

Η εξέλιξη αυτή αντανακλά όχι μόνο την αποφασιστικότητα της ηγεσίας να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο, αλλά και μια αυξανόμενη πεποίθηση ότι η Κίνα μπορεί να το κάνει. Η αυτοπεποίθησή της έχει ενισχυθεί από τις πρόσφατες επιτυχίες της εξωτερικής της πολιτικής.

Πέρυσι, ένα διεθνές δικαστήριο καταδίκασε τις απαιτήσεις της Κίνας για κυριαρχία στο μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας. Αλλά η Κίνα έπεισε αμέσως τις Φιλιππίνες, που είχαν αναδείξει την υπόθεση, εμμέσως να αποκηρύξουν την νομική νίκη τους, να αποφύγουν τους στενούς δεσμούς με την Αμερική και να υπογράψουν μια συμφωνία για την αποδοχή τεράστιων κινεζικών επενδύσεων. Αμέσως μετά, η Μαλαισία, μια χώρα η οποία επίσης μέχρι εκείνη την στιγμή έκλινε προς τις ΗΠΑ, προχώρησε σε μια παρόμοια ρύθμιση. Η κινεζική ηγεσία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, παρά την απόφαση του δικαστηρίου, το 2016 ήταν μια καλή χρονιά γι’ αυτούς στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Η πιο φιλόδοξη εξωτερική πολιτική της Κίνας αφορά επενδύσεις σε υποδομές κατά μήκος του παλιού Δρόμου του Μεταξιού μεταξύ της Κίνας και της Ευρώπης. Η αξία των συμβάσεων που υπεγράφησαν στο πλαίσιο του εν λόγω σχήματος έφτασε μια ανάσα πριν από το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια πέρυσι, ποσό καθόλου άσχημο για ένα σχέδιο που ξεκίνησε μόλις το 2013. Οι κινεζικές εξαγωγές προς 60 χώρες του σχεδίου, ξεπέρασαν εκείνες προς την Αμερική και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Κίνα είναι ο τρίτος μεγαλύτερος δωρητής των Ηνωμένων Εθνών μετά την Αμερική και την Ιαπωνία και ο δεύτερος μεγαλύτερος χορηγός, μετά την Αμερική, στις ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ. Το 2015 εξασφάλισε την έγκριση του γιουάν, του εθνικού της νομίσματος, ως ενός από τα πέντε αποθεματικά νομίσματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Έχει δημιουργήσει δύο χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, την ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων και την Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης, στο πρότυπο ανάλογων, παραδοσιακών διεθνών ιδρυμάτων, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα.

Ωστόσο, υπάρχουν εσωτερικοί περιορισμοί στις φιλοδοξίες του κ. Ξι. Η μεγάλη γραφειοκρατία της Κίνας ανθίσταται στις αλλαγές της εξωτερικής πολιτικής, όπως και σε κάθε αλλαγή. Στην διάρκεια του πρόσφατου ταξιδιού του στην Αυστραλία, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών, Wang Yi, δήλωσε, ότι η Κίνα δεν έχει την πρόθεση να ηγηθεί ουδενός. Ο ίδιος δεν είναι αντίθετος στον πρόεδρό του, αλλά δεν είναι αυτός που «απηχεί» την προεδρική επιθυμία να οδηγήσει την νέα παγκόσμια τάξη.

Ο Ding Yifang από το Ινστιτούτο Παγκόσμιας Ανάπτυξης, μια «δεξαμενή σκέψης» του Πεκίνου, είναι εξίσου προσεκτικός με την «λύση Κίνας». «Δεν έχουμε παγκόσμια ιδανικά» λέει. «Δεν είμαστε τόσο φιλόδοξοι».

Τι θα μπορούσε να σημαίνει μια «σεμνή αυτοπεποίθηση» της Κίνας; Ένα πρότυπό της θα μπορούσε να είναι η πολιτική για την κλιματική αλλαγή. Η Κίνα ήταν ένα από τα κύρια εμπόδια στην παγκόσμια συμφωνία για το κλίμα το 2008, αλλά σήμερα, το περιεχόμενό της, είναι «Lingua Franca» (Κοινή γλώσσα) για την κινεζική διπλωματία για το κλίμα.

Ετσι, μέρη της συμφωνίας σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μεταξύ του Ξι και του Ομπάμα, ενσωματώθηκαν στην συνθήκη του Παρισιού για το κλίμα το 2016.

Αμέσως μετά την ομιλία του Κινέζου προέδρου στο Νταβός, ο Zhang Jun, αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών, καθόρισε την αλλαγή της θέσης της Κίνας στον κόσμο. «Θα έλεγα ότι δεν είναι η Κίνα που ορμά μπροστά» σχολίασε σε εφημερίδα του Χονγκ Κονγκ, «αλλά, μάλλον οι δρομείς που ήταν μπροστά, υποχωρούν, αφήνοντας χώρο στην Κίνα». Και πρόσθεσε με νόημα: «Αν η Κίνα κληθεί να παίξει ηγετικό ρόλο, θα αναλάβει τις ευθύνες της».

*Πηγή: tvxs.gr
Read more...

Ν. Μπογιόπουλος: ΣΥΡΙΖΑ και ΝΑΤΟ στο ίδιο συνδικάτο

0 comments


Με αφορμή την επέτειο ίδρυσης του ΝΑΤΟ

Παρατήρηση 1η: Το «εθνωφελές» και «συμμαχικό» ΝΑΤΟ είναι αυτό που το 2014 έκανε δεκτά τα Σκόπια στη σύνοδό του στην Ουαλία ως «Μακεδονία». Είναι αυτό στο πλαίσιο του οποίου ο ΝΑΤΟικός σύμμαχος Ερντογάν μίλησε – από ΝΑΤΟικού εδάφους – για «δυο κράτη» στην Κύπρο…

Παρατήρηση 2η: Το «εθνωφελές» και «συμμαχικό» ΝΑΤΟ είναι αυτό στο οποίο η Ελλάδα, μόνο από το 2011 έως και το 2014, κατέβαλε με τη μορφή δαπανών για εξοπλιστικές ΝΑΤΟικές δαπάνες ποσό που ανέρχεται στα 16 δισ. ευρώ. Αν δεν υπήρχε αυτή η «συμμαχική» καταβολή στο ΝΑΤΟικό «ταμείο της Δήλου», ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να έχει αποφύγει τα μέτρα όλου του πρώτου Μνημονίου ύψους 5 δισ. ευρώ και όλα τα φορολογικά μέτρα του 2014 ύψους 11 δισ. ευρώ. Έκτοτε η Ελλάδα και επί «αριστερής» κυβερνήσεως αναδεικνύεται στον πλέον αξιόπιστο καλοπληρωτή του ΝΑΤΟ δαπανώντας περίπου 2,5% του ΑΕΠ της σε ΝΑΤΟΪκούς εξοπλισμούς (το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό μετά τις ΗΠΑ).

Παρατήρηση 3η: Δεν υπάρχει σοβαρό θέμα που άπτεται της ζωής του λαού και της προοπτικής του τόπου, όπως το θέμα του ΝΑΤΟ, που να μην φροντίζουν οι σκηνοθέτες των δημοσίων θεαμάτων να το μεταχειριστούν με τη μικρόνοια που αρμόζει στις μικροκομματικές παραστάσεις τους.

Ειδικά η σημερινή κυβέρνηση – «αριστερή» για να μην ξεχνιόμαστε – εκτός του ότι κάλεσε το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο βαφτίζοντάς το «ναυαγοσώστη προσφύγων» (!) – έχει το θράσος να είναι η μόνη κυβέρνηση μετά τη μεταπολίτευση που αφενός παζαρεύει από πενταετή έως δεκαετή ανανέωση της συμφωνίας λειτουργίας της βάσης της Σούδας (από ετήσια που είναι σήμερα) και αφετέρου να συζητά τη δημιουργία νέας ΝΑΤΟϊκής βάσης σε ελληνικό έδαφος (από Κάρπαθο μέχρι Καστέλι).

Σήμερα, λοιπόν, ανήμερα της επετείου ίδρυσης του ΝΑΤΟ (4 Απριλίου 1949) αξίζει να σταθούμε αναλυτικότερα:

1) Για τους λάτρεις του ΝΑΤΟ δεν χρειάζεται να μιλήσει κανείς. Αυτοί πορεύονταν και πορεύονται με πυξίδα το «ανήκομεν εις την Δύσιν». Είτε πρόκειται για το ΝΑΤΟ, είτε για την ΕΕ, είτε για το ΔΝΤ, έχουν ταυτίσει την πολιτική τους ύπαρξη με την ένταξη της Ελλάδας σε ένα πλαίσιο που μπορεί να μην διασφαλίζει τίποτα απ’ ότι οι ίδιοι αποκαλούν «εθνικό συμφέρον», τους διασφαλίζει όμως – στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» – εκείνες τις διεθνείς συμμαχίες οι οποίες στηρίζουν την πολιτική τους εξουσία και διασφαλίζουν τα ταξικά συμφέροντα που πρεσβεύουν.

2) Οι ΝΑΤΟφρονες γνώριζαν ότι δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο, δεν υπήρχε κανένα ενδεχόμενο, και ως εκ τούτου δεν είχαν καμία ανησυχία ότι θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνος που θα αποδεσμεύσει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. Όπως ακριβώς, δεν είχαν καμία ανησυχία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα τάραζε τη «γαλήνη» της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΕ.

Οι διαβεβαιώσεις, άλλωστε, είχαν δοθεί εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ στο ανώτατο επίπεδο. Μιλώντας, στο «enikos.gr» στις 31 Μάη 2012, ερωτηθείς για το θέμα του ΝΑΤΟ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε επί λέξει: «Δεν έχουμε ως προγραμματική θέση την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ. Αυτό θα ήταν επιπόλαιο να το έλεγα. Έχουμε όμως σαφή προγραμματική θέση ότι η Ελλάδα πρέπει να μετατραπεί σε χώρα ειρήνης και ασφάλειας. Δεν θα υπάρχει Έλληνας φαντάρος σε αποστολές του ΝΑΤΟ σε ξένες χώρες. Στο Αφγανιστάν ή στη Σομαλία. Να προστατεύσει τι εκεί; Ποιά εθνικά συμφέροντα; Θα επαναπροσδιορίσουμε τους όρους παρουσίας μας εκεί. Αλλά δε θα προχωρήσουμε σε επιπόλαιες κινήσεις που θα θέσουν σε διακινδύνευση τα ζωτικά μας συμφέροντα» (https://www.youtube.com/watch?v=IdS3obOGnvQ)

Δυο χρόνια αργότερα, σε συνέντευξή του στον ANT1 λίγο πριν τις ευρωεκλογές ο κ.Τσίπρας επανέλαβε: «(…) ισχυρίζομαι και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε,. στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται, όμως δεν μπορεί να είναι μια χώρα ασήμαντη της Δύσης που θα ακολουθεί άκριτα τις επιλογές των ισχυρών της δύσης (…)» (https://www.youtube.com/watch?v=nO_1xZnBwUY)

Μέχρι να γίνει βέβαια ο Τσίπρας πρωθυπουργός είχαμε κλαυθμούς και οδυρμούς από τον Άδωνη Γεωργιάδη μέχρι τον τότε πρωθυπουργό Σαμαρά. Το «ανέκδοτο» τους ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έβγαζε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. Πολύ απλά προπαγάνδιζαν ανύπαρκτα «φαντάσματα». Και το έκαναν για ένα βασικό λόγο: Για να εμπεδώσουν στη συνείδηση του κόσμου ότι η επιλογή της αναδημιουργίας της Ελλάδας, έξω από ΝΑΤΟικές και άλλες επιβουλές είναι ένας δρόμος «μη ρεαλιστικός» άμα τε και «επικίνδυνος».

Ας δούμε συγκεκριμένα ποιός είναι ο δικός τους δρόμος, ο δρόμος του… «ρεαλισμού» και της… «ασφάλειας», τόσο για τους «αριστερούς» όσο και για τους δεξιούς ΝΑΤΟφρονες:

Εθνικός εναέριος χώρος

Ξέρετε ποιός είναι ο πρώτος που αμφισβητεί το κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας όσον αφορά στο εύρος του εθνικού εναέριου χώρου στα 10 μίλια και ταυτίζεται με τη θέση της Τουρκίας για περιορισμό του εθνικού εναέριου χώρου στα 6 μίλια; Ξέρετε ποιοί είναι εκείνοι, που όχι μόνο έχουν αποδεχτεί την παραπάνω αμφισβήτηση, αλλά και έχουν συνυπογράψει ότι ο εθνικός εναέριος χώρος δεν επεκτείνεται πέραν των 6 μιλίων; Μα, το ΝΑΤΟ και οι ελληνικές κυβερνήσεις! Όλες οι («γαλαζοπράσινες») ελληνικές κυβερνήσεις…

Για το ποιός είναι ο ρόλος του ΝΑΤΟ και σε αυτό το θέμα, δε χρειάζεται παρά να δει κανείς τις ομολογίες της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, όπως διατυπώθηκαν διά πρωθυπουργικών – μάλιστα – χειλέων, πριν από 34 χρόνια.

Ήταν ο τότε πρωθυπουργός, Γ. Ράλλης, λοιπόν, που στις 22/10/80 ομολογούσε: «Στα έγγραφα του ΝΑΤΟ του 1960 υπάρχει ρητή διάταξη, στην οποία, για σκοπούς του ΝΑΤΟ, ο εναέριος χώρος της Ελλάδος καθορίζεται στα 6 μίλια, στην αυτή δηλαδή έκταση με τα εθνικά χωρικά ύδατα. Συνεπώς 6 μίλια εγένοντο από το 1960, αλλά μόνο για τους σκοπούς του ΝΑΤΟ»!!!

Αυτή όπως και άλλες ομολογίες είχαν ακουστεί στο πλαίσιο των συζητήσεων που είχαν «ανάψει» στην Ελλάδα τότε, λόγω της έγκρισης της συμφωνίας Ρότζερς (με την οποία επανήλθε η χώρα στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ), επιφύλασσαν και μερικά «αλληλοκαρφώματα». Όπως, για παράδειγμα, εκείνο που επιφύλαξε ο τότε υπουργός Άμυνας, Ε. Αβέρωφ, στο ΠΑΣΟΚ και τον Α. Παπανδρέου. Το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν ακόμα τότε στον αστερισμό της δημαγωγίας, «έπαιζε» με τα αισθήματα εθνικής περηφάνιας του ελληνικού λαού και στις 19/10/80 είχε καταγγείλει ότι «με το σχέδιο Ρότζερς οριστικοποιείται ο περιορισμός του εθνικού εναέριου χώρου από τα 10 στα 6 μίλια». Εκεί ακριβώς ο Αβέρωφ αντέτεινε στον Α. Παπανδρέου: «…Αυτό έγινε το 1960 και δεν αντετάχθη σε αυτό ούτε η κυβέρνηση του Κέντρου υπό τον δημοκράτη και πατριώτη Γ. Παπανδρέου…».

Κορέα

Το ΝΑΤΟ μπορεί να μην αναγνωρίζει το εύρος του ελληνικού εθνικού εναέριου χώρου, «αναγνωρίζει» όμως στην Ελλάδα την υποχρέωση να πολεμάει – για λογαριασμό του ΝΑΤΟ – στα 4 σημεία του ορίζοντα. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο σήμερα, με την εμπλοκή της χώρας σε ΝΑΤΟικές επιχειρήσεις από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν κι από τη Γιουγκοσλαβία μέχρι τη Λιβύη. Αυτή η κολόνια κρατάει εδώ και 60 χρόνια.

Ήταν, για παράδειγμα, η επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Κορέα τη δεκαετία του ’50 που βάφτηκε και με ελληνικό αίμα. Ο ελληνικός λαός, από την πρώτη στιγμή ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ, γνώρισε τις συνέπειες της εμπλοκής του τόπου στον ιμπεριαλιστικό οργανισμό. Τα θύματα Ελλήνων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ήταν από τον Στρατό 183 νεκροί και 610 τραυματίες και οι απώλειες της Αεροπορίας 12 νεκροί και 4 χαμένα αεροσκάφη.

Κύπρος

Οι υπέρμαχοι του «εθνικού συμφέροντος» αλήθεια τι γνώμη έχουν για το ρόλο του ΝΑΤΟ στο έγκλημα κατά της Κύπρου, το 1974; Η τραγωδία της Κύπρου έχει τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ. Αντί οποιασδήποτε άλλης αναφοράς, θα περιοριστούμε στα στοιχεία που προέκυψαν από την ανάκριση που διεξήχθη στη Βουλή το 1987, για το «φάκελο της Κύπρου», και καταγράφτηκαν στο βιβλίο «Έγκλημα εναντίον της Κύπρου», του τότε βουλευτή του ΚΚΕ, Κώστα Κάππου. Το ΝΑΤΟ λοιπόν και οι Αμερικάνοι:
Ήταν αυτοί, που σχεδίασαν το πραξικόπημα κατά του Μακάριου – όπως ομολόγησε ο επικεφαλής του πραξικοπήματος στην Κύπρο, ο Γεωργίτσης – και οι συνταγματάρχες το εκτέλεσαν ώστε να δοθεί το πρόσχημα για την τουρκική επέμβαση στο νησί.
Ήταν αυτοί, που ασκούσαν «φορτική πίεση» – όπως ομολόγησε ο «πρωθυπουργός» Κόλλιας – για την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια της προέλασης των τουρκικών δυνάμεων.
Ήταν αυτοί, που μέσω του 6ου Αμερικανικού Στόλου, της βρετανικής αεροπορίας και των βρετανικών ναυτικών δυνάμεων, έπαιξαν ρόλο προγεφυρώματος – όπως ομολόγησε ο τότε αρχηγός ΓΕΑ Παπανικολάου – για την εισβολή των τουρκικών δυνάμεων στο νησί και την αναχαίτιση των ελληνικών δυνάμεων σε περίπτωση που αυτές «εκινούντο».
Ήταν αυτοί, που – όπως ανέφερε ο αντιστράτηγος του ΑΕΔ Μπίτος – σε τηλεφωνικές επικοινωνίες του Κίσινγκερ με τον Ετσεβίτ, του έδωσαν την «άδεια» να βυθίσει το ελληνικό αρματαγωγό που βρέθηκε στην περιοχή.

Γιουγκοσλαβία

Η Ελλάδα αποτέλεσε το 1999 το προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια της θηριωδίας ενάντια στη Γιουγκοσλαβία. Στρατιωτικές βάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, ολόκληρο το ελληνικό έδαφος παραδόθηκε στη ΝΑΤΟική συμμορία για να φέρει σε πέρας το έγκλημα.

Παρότι η τότε κυβέρνηση είχε το θράσος να ισχυρίζεται ότι «δεν συμμετείχε» στους βομβαρδισμούς και τη στρατιωτική περικύκλωση της Γιουγκοσλαβίας, τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι μόνο από τη Θεσσαλονίκη με κατεύθυνση το Κοσσυφοπέδιο πέρασε η ακόλουθη ΝΑΤΟική δύναμη πυρός: 1.000 αεροσκάφη, 420 πλοία, 510 σιδηροδρομικοί συρμοί, 1.400 φάλαγγες οχημάτων διαφόρων τύπων, 40.000 οχήματα και 60.000 στρατιώτες…

Ιράκ

Παρούσα η Ελλάδα και στο επόμενο έγκλημα του ΝΑΤΟ. Αυτή τη φορά ενάντια στο Ιράκ. Οι αριθμοί το αποδεικνύουν:

Κατά το κρίσιμο διάστημα της επίθεσης στο Ιράκ (20 Μάρτη – 30 Απρίλη 2003), 5.270 αεροσκάφη του ΝΑΤΟ με κατεύθυνση το Ιράκ προσγειώθηκαν ή περνώντας από τον εθνικό εναέριο χώρο μας, έδωσαν αναφορά πορείας στη Σούδα! Ανάμεσά τους 3.963 μεταφορικά και 307 μαχητικά. Επίσης σταθερά κάθε μέρα απογειώνονταν ή προσγειώνονταν από τη Σούδα πάνω από 20 κατασκοπευτικά, ηλεκτρονικού πολέμου, ιπτάμενα τάνκερ και ραντάρ, ανθυποβρυχιακά και άλλα αεροσκάφη.

Όσο για το ναυτικό σκέλος της βάσης, από την αρχή του 2003 που άρχισε η προετοιμασία μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων έδεσαν στη Σούδα και υποστηρίχτηκαν (με πυρομαχικά, καύσιμα, τρόφιμα, συντήρηση κλπ.) 196 πλοία – ανάμεσά τους δυο αεροπλανοφόρα, 16 υποβρύχια (και πυρηνοκίνητα), 56 φρεγάτες κ.ο.κ. Αν, δε, πάμε πιο πίσω, στην αφετηρία της αμερικάνικης αντιτρομοκρατικής εκστρατείας (11/9/2001), τα πλοία ξεπέρασαν τα 750…

Οι αριθμοί αυτοί οδήγησαν ακόμα και τον Μπους, σε ειδική τελετή που έγινε στις ΗΠΑ να ανακηρύξει την Ελλάδα τέταρτη σε σημασία σύμμαχο χώρα των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, από την άποψη της συνεισφοράς της στην εισβολή στο Ιράκ…

«Κόκκινη προβιά»

Το ΝΑΤΟ έχει τη δική του συμβολή και στην εμπέδωση της «δημοκρατίας» στην Ελλάδα. Χαρακτηριστική η υπόθεση της «Κόκκινης προβιάς».

Η υπόθεση ξεκινά τη δεκαετία του ’50, όταν η CΙΑ στήνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μιαν απίστευτη τρομοκρατική – παρακρατική επιχείρηση, στο όνομα της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου». Η επιχείρηση γίνεται γνωστή στην Ιταλία με τον κωδικό «Γκλάντιο». Στην Ελλάδα, το παράρτημα της «Γκλάντιο» ονομάζεται «Κόκκινη προβιά».

Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ», που το Νοέμβρη του 1990 αποκάλυψε την υπόθεση, ο παρακρατικός μηχανισμός του ΝΑΤΟ συμπεριλάμβανε κρύπτες με χιλιάδες όπλα που είχαν τοποθετηθεί κάτω από δημόσια κτίρια ή ακόμα και εκκλησίες, και έναν αριθμό «εκπαιδευμένων» να αναλάβουν δράση εφόσον το απαιτούσε η εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα.

Η συμφωνία της «Κόκκινης προβιάς» υπογράφηκε στις 25 Μάρτη του 1955 από τον πρωθυπουργό Παπάγο και το στρατηγό της CΙΑ Τράσκοτ. Πρόσχημα, βέβαια, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Η παρακρατική ομάδα στην Ελλάδα αποτελούσε, σύμφωνα με το «Σπίγκελ», «μια από τις πιο σκληρές ομάδες μάχης του ΝΑΤΟ».

Ας σημειωθεί ακόμα: Ένας από τους αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών, που γνώριζαν ακριβώς τα καθήκοντα και το δυναμικό των κρυφών μονάδων της ΝΑΤΟικής «Κόκκινης προβιάς», ήταν ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος…

Χούντα

Η δικτατορία των συνταγματαρχών ήταν ένα, επίσης, από τα «εξαιρετικά» δημιουργήματα του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών. Το πλήθος των παραστρατιωτικών οργανώσεων που είχαν διαβρώσει το στρατό και δρούσαν στη χώρα, όπως ο περιβόητος ΙΔΕΑ, που κορυφαίο του στέλεχος ήταν ο Γ. Παπαδόπουλος, ήταν δικά τους δημιουργήματα.

Αναφορικά με τη στάση της Ουάσιγκτον και του ΝΑΤΟ στη χούντα των συνταγματαρχών, αποκαλυπτικό είναι το τηλεγράφημα της 13ης Γενάρη 1968 του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς τον τότε Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα:

«1. Αποφασίσαμε να κινηθούμε βραχυπρόθεσμα προς μία σχέση συνεργασίας με το καθεστώς της Αθήνας. Το σχέδιό μας είναι πρώτον να συμβουλευτούμε εντός της βδομάδας στην Ουάσιγκτον τους εκπροσώπους του ΝΑΤΟ και έπειτα να σας εξουσιοδοτήσουμε να κάνετε επίσημο τηλεφώνημα στον Πιπινέλι. Η τυπική επαφή με τους υπουργούς της χούντας δε θα πρέπει να εξουσιοδοτηθεί για την ώρα αλλά είναι ορατή ως το επόμενο βήμα (…)».

Από «Σεπτεμβριανά» μέχρι Μαδρίτη

Στα «καλά» του ΝΑΤΟ θα πρέπει, μεταξύ άλλων, να προστεθούν και οι σφαγές των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη το 1955 όπου και πάλι το ΝΑΤΟ δηλώνει «παρών» με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζ. Ντάλες, να στέλνει επιστολή στην Αθήνα καλώντας την να μην αντιδράσει και να επιδείξει πνεύμα καλής θέλησης «χωρίς χρονοτριβή (για) την ενότητα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, που κλονίστηκε με την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων».

Όσο για τα Ίμια και τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, αυτά ήρθαν να επικυρωθούν με τη ΝΑΤΟική συμφωνία της Μαδρίτης, το 1997. Εκεί ήταν, επί ΝΑΤΟικού εδάφους, που η κυβέρνηση Σημίτη υπέγραψε τη συμφωνία για τα «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο»…

*

Υστερόγραφο 1ο: Αν θα ήθελε λοιπόν κάποιος να περικλείσει σε μια φράση την εμπειρία της Ελλάδας από τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, είναι ότι δεν υπάρχει στιγμή της ελληνικής ιστορίας από την είσοδο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ που ο ιμπεριαλιστικός οργανισμός να μην έχει παίξει το ρόλο του υπονομευτή της δημοκρατίας στο εσωτερικό της χώρας και της έκθεσης του τόπου στους κινδύνους που συνεπάγεται η εμπλοκή του στην ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία.

Υστερόγραφο 2ο: Οι κήρυκες του «ρεαλισμού» και της «εθνικής ασφάλειας», ακόμα κι όταν παραδέχονται ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι και τόσο «εθνωφελές» όσο θα ήθελαν να παραμυθιάζουν το λαό, έχουν ένα ατράνταχτο «επιχείρημα»: Παρά τα δεινά που προκαλεί στον τόπο, λένε, δεν μπορεί η Ελλάδα να πάει – μόνη αυτή – κόντρα στο ΝΑΤΟ και να αποχωρήσει από αυτό. Ένα μόνο σχόλιο: Ευτυχώς που αυτού του τύπου ο «πατριωτισμός» δεν κατίσχυσε ούτε το 1821, ούτε το 1940. Γιατί σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα δεν θα επέλεγε να παλέψει για την ελευθερία της και για την απεξάρτησή της – μόνη αυτή – ούτε από την Ιερά Συμμαχία της εποχής, ούτε από τις ορδές του Χίτλερ.

*Πηγή: imerodromos.gr
Read more...

Βρώμικη τρομοκρατική επίθεση των ΗΠΑ με πυραύλους ενάντια στον Άσαντ, με πρόσχημα τη χρήση χημικών όπλων

0 comments
ΗΠΑ
Η τρομοκρατική επίθεση των ΗΠΑ είχε ως πρόσχημα τη δήθεν χρήση χημικών όπλων από τον Άσαντ και στην ουσία στόχος είναι η πτώση του καθεστώτος και ο αμερικανικός έλεγχος στη Συρία.
Στόχος ήταν η στρατιωτική βάση του Άσαντ από την οποία δήθεν προκλήθηκε η επίθεση με χημικά. Ο βομβαρδισμός έγινε από δύο πολεμικά πλοία. Είχε ενημερωθεί η Ρωσία, λέει το αμερικανικό Πεντάγωνο. Όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για το τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Με 59 πυραύλους Τόμαχοκ οι οποίοι εκτοξεύθηκαν από δύο αμερικανικά πολεμικά πλοία (USS Ross και USS Porter) στη Μεσόγειο με στόχο τη βάση αλ Σαριάτ στη Συρία έκανε πράξη ο Ντόναλντ Τραμπ την απειλή του ότι «κάτι πρέπει να γίνει με τον Άσαντ».
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε λίγο πριν τις 4 τα ξημερώματα (ώρα Συρίας) και στόχο είχε τα συριακά μαχητικά, υποδομές, ραντάρ και αποθήκες πυρομαχικών, όπως ανακοίνωσε το Πεντάγωνο των ΗΠΑ.
Από τη βάση αλ Σαριάτ πιστεύεται αλλά χωρίς αποδείξεις ότι απογειώθηκαν τα συριακά μαχητικά που πραγματοποίησαν πριν από λίγες ημέρες την επιχείρηση από την οποία προκλήθηκε η επίθεση με χημικά όπλα στην επαρχία Ιντλίμπ.

Οι αμερικανικοί πύραυλοι εκτοξεύθηκαν στις 4 τα ξημερώματα:

Η αεροπορική βάση αλ Σαριάτ, από όπου πιστεύεται αλλά χωρίς αποδείξεις ότι ξεκίνησε η επίθεση με χημικά κατά της Ιντλίμπ

Η συριακή κρατική τηλεόραση σε ανακοίνωσή της ανέφερε ότι η «αμερικανική επιθετικότητα» στοχοποίησε μια συριακή στρατιωτική βάση με «έναν αριθμό πυραύλων».
Όπως μετέδωσε το Reuters, ο κυβερνήτης της Χομς, όπου υπάγεται η βάση, ανακοίνωσε πως πέντε στρατιώτες σκοτώθηκαν και επτά τραυματίστηκαν, κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών.
Πληροφορίες που μετέδωσε το λιβανέζικο τηλεοπτικό δίκτυο al Mayadeen, αναφέρουν ότι η διοίκηση του συριακού στρατού είχε απομακρύνει τα περισσότερα πολεμικά αεροσκάφη από την αεροπορική βάση η οποία επλήγη από τους αμερικανικούς πυραύλους.
Σύμφωνα με πηγές από το αμερικανικό Πεντάγωνο για την επίθεση είχε ενημερωθεί η Ρωσία μέσω της ειδικής «κόκκινης γραμμής» που υπάρχει ανάμεσα στις δύο χώρες προκειμένου να αποφευχθεί κάποιο ατύχημα.
Κατά την ίδια πηγή η εκτίμηση είναι ότι προκλήθηκε σημαντικό πλήγμα στις υποδομές και τα αεροσκάφη της συριακής πολεμικής αεροπορίας.
Όπως ανακοίνωσε από τη Φλόριντα ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του αμερικανού προέδρου, στον Ντόναλντ Τραμπ δόθηκαν τρεις επιλογές προκειμένου να απαντήσει στη Συρία για την επίθεση με χημικά όπλα με τον αμερικανό πρόεδρο να ζητά να επικεντρωθούν στις δύο από αυτές με την οριστική απόφαση να λαμβάνεται χθες Πέμπτη.
Αμερικανός αξιωματούχος φέρεται, επίσης, να δηλώνει ότι η επίθεση έχει ολοκληρωθεί, μέχρι να ληφθεί κάποια περαιτέρω απόφαση αφήνοντας όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για το τι θα συμβεί στη συνέχεια.
Σε διάγγελμά του, ο Τραμπ είπε ότι διέταξε μια στοχοποιημένη στρατιωτική επίθεση σε αεροδιάδρομο στη Συρία από τον οποίο απογειώθηκαν τα αεροσκάφη για μια επίθεση με χημικά όπλα, και πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Συρία είχε κάνει χρήση απαγορευμένων χημικών όπλων.
Το διάγγελμα Τραμπ για την επίθεση
«Είναι προς το ζωτικής σημασίας συμφέρον της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών να προλαμβάνει και να αποτρέπει την διάδοση και χρήση των θανατηφόρων χημικών όπλων», είπε ο Τραμπ.
«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Συρία χρησιμοποίησε απαγορευμένα χημικά όπλα, παραβίασε τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από την σύμβαση για τα χημικά όπλα, και αγνόησε τις προτροπές του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ», πρόσθεσε μεταξύ άλλων.
Επίθεση κατά κυρίαρχου κράτους για τη Μόσχα το χτύπημα στη Συρία
Έντονη, όπως άλλωστε αναμενόταν, ήταν η αντίδραση του Κρεμλίνου στο πυραυλικό χτύπημα των ΗΠΑ κατά της βάσης από την οποία -σύμφωνα με το Πεντάγωνο- έγινε η επίθεση με χημικά. Η Μόσχα μίλησε για επίθεση κατά κυρίαρχου κράτους.
Το Κρεμλίνο σημειώνει επίσης ότι η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να επιτεθεί με πυραύλους Τόμαχοκ, αποτελεί πλήγμα στις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις και για τις προσπάθειες συγκρότησης διεθνούς συνασπισμού κατά της τρομοκρατίας.
Για επικίνδυνη εξέλιξη μιλά η Τεχεράνη, καταδικάζοντας παράλληλα και τη χρήση χημικών, χωρίς πάντως να κατηγορεί ευθέως για αυτά τον Άσαντ.
Το Ιράν εκτιμά ότι τέτοιους είδους ενέργειες απλά ενισχύουν τους τζιχαντιστές και κάνουν ακόμα δυσκολότερη την προσπάθεια εξεύρεσης λύσης στο Συριακό.
Σε άλλο μήκος κύματος η Δύση, που έτσι κι αλλιώς δείχνει τον Άσαντ για τα χημικά.
Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ζαν Μαρκ Ερό έκανε λόγο για «προειδοποίηση προς ένα εγκληματικό καθεστώς». Σημειώνεται ότι η Γαλλία είχε ζητήσει την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μετά τη φρίκη με τα χημικά.
Το ΣΑ συνεδρίασε μεν, αλλά δεν κατέληξε σε ψήφισμα καταδίκης του Άσαντ, λόγω Ρωσίας.
Η Σαουδική Αραβία, ένας από τους σταθερότερους συμμάχους των ΗΠΑ εξέφρασαν την πλήρη στήριξή τους στις ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στήριξη και από τη Βρετανία, η οποία επίσης χαρακτήρισε το χτύπημα ως τη δέουσα απάντηση στα χημικά που το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε.
Στο πλευρό του Τραμπ το Ισραήλ και η Τουρκία. Ο Ερντογάν είχε υπογραμμίσει ότι θα στηρίξει τις ΗΠΑ σε τυχόν χτύπημα κατά του Άσαντ και αυτό παρά το γεγονός ότι η χώρα του αντιδρά στη στήριξη των Αμερικανών στους Κούρδους της Συρίας.
Δήλωση Παν. Λαφαζάνη: Βρώμικη και τρομοκρατική η επίθεση των ΗΠΑ με πυραύλους στη Συρία
Ο Παν. Λαφαζάνης στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στην Κοζάνη δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής σε σχέση με την αμερικάνικη πυραυλική επίθεση στη Συρία:
«Η πυραυλική επίθεση του Donald Trump τα ξημερώματα στη Συρία, με πρόσχημα τη χρήση χημικών όπλων, υπήρξε μια βρώμικη και τρομοκρατική πολεμική επιχείριση, η οποία παραβιάζει κάθε ίχνος Διεθνούς Δικαίου και νομιμότητας.
Αυτή η τρομοκρατική επίθεση έχει στόχο την πτώση της κυβέρνησης Άσαντ και τον αμερικάνικο ιμπεριαλιστικό έλεγχο επί των συριακών εξελίξεων, σε μια συγκυρία όπου οι ΗΠΑ έχαναν συνεχώς έδαφος στη Μέση Ανατολή. Οι κίνδυνοι κλιμάκωσης της έντασης και της πολεμικής ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή μεγαλώνουν μετά την τρομοκρατική πολεμική ενέργεια των ΗΠΑ.
Αντιστεκόμαστε στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο και αγωνιζόμαστε για την ειρήνη, σταθερότητα και τη δημοκρατία στην περιοχή μας».
Read more...

Η Σούδα – ορμητήριο των ΗΠΑ για τους βομβαρδισμούς στη Συρία!

0 comments


Στη Σούδα ήταν μέχρι πριν από λίγες ημέρες το αμερικανικό πλοίο USS Porter, που εξαπέλυσε πυραυλική επίθεση στη Συρία.

Το Αμερικανικό πλοίο USS Porter με διακριτικά DDG 78, είναι αυτό που εξαπέλυσε την πυραυλική επίθεση με Τόμαχοκ στη Συρία.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, το πλοίο βρισκόταν στη Σούδα και το πλήρωμά του καθάριζε ακτές στα Χανιά!

Το USS Porter είναι εξοπλισμένο με το σύστημα SM-3 βαλλιστικών πυραύλων είναι το ένα από τα δύο σκάφη απ’ τα οποία εκτοξεύτηκαν τα ξημερώματα οι 59 πύραυλοι κατά της Συρίας.
Το αντιτορπιλικό Porter, το 2009 αναβαθμίστηκε σε όλα τα επίπεδα και είναι ένα από τα πλοία κρούσης του αμερικανικού 6ου στόλου.


Έχει κάνει αρκετές εμφανίσεις στη βάση της Σούδας στην Κρήτη καθώς εδώ και αρκετά χρόνια περιπολεί στην ανατολική Μεσόγειο.
Το Porter είχε γίνει “είδηση” στις 12/08/2012 όταν είχε “τρακάρει” με ιαπωνικό πετρελαιοφόρο στα στενά του Ορμούζ.
Read more...
Tuesday, March 28, 2017

Π. Παπακωνσταντίνου: Στενεύει ο κλοιός γύρω από τον Τραμπ

0 comments


Δεν έχουν προηγούμενο στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ τα όσα διαδραματίστηκαν την περασμένη Δευτέρα στο Καπιτώλιο. Επί πέντε ώρες οι διευθυντές του FBI και της NSA, Τζέιμς Κόουμι και ΜάικλΡότζερς, εκτόξευαν δημοσίως δηλητηριώδη βέλη εναντίον του προέδρου Τραμπ, καταθέτοντας στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής που διερευνά τις καταγγελίες περί ρωσικής ανάμειξης στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές.

Με τον πιο επίσημο τρόπο, ο Τζέιμς Κόουμι επιβεβαίωσε ότι το FBI ξεκίνησε έρευνα στα τέλη Ιουλίου για πιθανή συνέργεια στελεχών του επιτελείου Τραμπ με τη Μόσχα, ώστε να επηρεαστεί το εκλογικό αποτέλεσμα υπέρ του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου και ότι η εν λόγω έρευνα συνεχίζεται και σήμερα. Επιπλέον, τόνισε ότι δεν υπάρχει ένδειξη που να συνηγορεί υπέρ της καταγγελίας Τραμπ περί παρακολούθησης του Πύργου του, στη Νέα Υόρκη, με εντολή Ομπάμα, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Από την πλευρά του, ο διευθυντής της NSA απέκλεισε κατηγορηματικά δημοσιογραφικές αναφορές, τις οποίες φάνηκε να υιοθετεί ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Σον Σπάισερ, και έφεραν τον Ομπάμα να έχει αναθέσει υπεργολαβικά στη βρετανική μυστική υπηρεσία GCHQ την παρακολούθηση του Τραμπ. Με άλλα λόγια, Κόουμι και Ρότζερς εξέθεσαν δημοσίως τον πρόεδρό τους ως άτεχνο ψεύτη, που ρίχνει λάσπη στον Ομπάμα και στον πιο στενό διεθνή σύμμαχο της χώρας του, σε μια σπασμωδική προσπάθεια αντιπερισπασμού από τις έρευνες για τις θρυλούμενες σχέσεις του με τη Ρωσία.

Είναι πράγματι εξωφρενικό το θέαμα ενός Τραμπ που εκτοξεύει ελαφρά τη καρδία, μέσω Twitter, αστήρικτες κατηγορίες εναντίον του προκατόχου του. Άλλο τόσο προκαλεί εντύπωση, όμως, η ευκολία με την οποία διευθυντής του FBI τυλίγει τον εκλεγμένο πρόεδρο μέσα σε ένα σύννεφο καχυποψίας για υπόγεια σύμπραξη με τον υπ’ αριθμόν ένα στρατιωτικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ. Και μάλιστα, χωρίς να προσκομίσει ούτε αυτός το παραμικρό χειροπιαστό στοιχείο.

Εκείνο που βεβαίωσαν κατηγορηματικά οι Κόουμι και Ρότζερς ήταν ότι δεν υπήρξε αλλοίωση του αποτελέσματος της προεδρικής αναμέτρησης μέσω διαδικτυακής πειρατείας στους εκλογικούς καταλόγους. Ο πυρήνας των καταγγελιών περί «ρωσικού δακτύλου» βρίσκεται στο σενάριο που θέλει τον Πούτιν να διατάζει πειρατεία στα κεντρικά γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος για να βλάψει την Κλίντον. Ορισμένα από τα αρχεία που υπεκλάπησαν άρχισαν να δημοσιοποιούνται από τα WikiLeaks στις 22 Ιουλίου και η δημοσιοποίηση συνεχίστηκε στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Οι τοποθετήσεις Τραμπ υπέρ της εξομάλυνσης των σχέσεων με τη Ρωσία και κάποια εγκωμιαστικά σχόλιά του για τον Βλαντιμίρ Πούτιν εμφανίστηκαν ως πρόσθετες ενδείξεις διαπλοκής.

Οτι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν, όσο και όπως μπορούν τις πολιτικές ελίτ της Αμερικής, δεν είναι δα και καμία σοβαρή αποκάλυψη – μήπως δεν μάθαμε ότι και η NSA παρακολουθούσε το κινητό τηλέφωνο της Αγκελα Μέρκελ; Ωστόσο, ακόμη και οι πιο φανατικοί αντίπαλοι του Τραμπ θα δυσκολεύονταν να υποστηρίξουν ότι η Χίλαρι Κλίντον κατάφερε να χάσει από έναν αντίπαλο σαν τον Τραμπ μόνο ή κυρίως λόγω «ρωσικής παρέμβασης».

Άλλωστε, και οι πιο «ζουμερές» αποκαλύψεις των WikiLeaks γύρω από τα emails του Τζον Ποντέστα, διευθυντή της εκστρατείας Κλίντον, στις 7 Οκτωβρίου, επισκιάστηκαν από τον μιντιακό σάλο που προκάλεσε την ίδια ακριβώς ημέρα (οποία σύμπτωση!) η μυστηριώδης διαρροή ενός προ δεκαετίας βίντεο ιδιωτικής συζήτησης του Τραμπ, που τον εμφάνιζε να κομπάζει για τις σεξουαλικές του επιδόσεις. Όσο για τις όποιες φιλοφρονήσεις του Τραμπ προς τον Πούτιν, ωχριούν μπροστά στις κολακείες του Μπιλ Κλίντον για τον ανεκδιήγητο Γέλτσιν. Έναν Ρώσο πρόεδρο απείρως αυταρχικότερο του σημερινού, αφού δεν δίστασε να βομβαρδίσει και τον «Λευκό Οίκο» της Μόσχας για να συντρίψει την αντιπολίτευση, γεγονός που δεν εμπόδισε τον Κλίντον να τον συγκρίνει με τον Τζορτζ Ουάσιγκτον.

Η πορεία των ερευνών θα δείξει αν πίσω από τον καπνό υπάρχει και φωτιά. Επί του παρόντος, η υπόθεση αξιοποιείται από ισχυρότατους, και στα δύο μεγάλα κόμματα, κύκλους που αντιτίθενται σε κάθε προοπτική εξομάλυνσης των αμερικανορωσικών σχέσεων. Αναρωτιέται κανείς πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι, μεσοπρόθεσμα, η επένδυση στην ψυχροπολεμική ρωσοφοβία, σε μια εποχή που το ΑΕΠ της Ρωσίας είναι μικρότερο από εκείνο της Ιταλίας ή της Καλιφόρνιας, ενώ οι στρατιωτικές της δαπάνες ισοδυναμούν με το 10% εκείνων της Αμερικής.

Απροσδόκητοι σύμμαχοι του FBI

Στο μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, η αμερικανική Αριστερά σε όλες τις εκφράσεις της –από τη ριζοσπαστική πτέρυγα των Δημοκρατικών μέχρι το «κόκκινο Χόλιγουντ»– βρισκόταν στο στόχαστρο του FBI. Το κυνήγι μαγισσών επί Μακαρθισμού, η «Επιχείρηση COINTELPRO» του διαβόητου Τζον Εντγκαρ Χούβερ, διευθυντή του FBI από το 1924 μέχρι το 1972, το φακέλωμα προσωπικοτήτων όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Τζον Λένον και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ήταν μόνο ορισμένα ορόσημα σ’ αυτή τη σχέση αμοιβαίας εχθρότητας.

Στη σημερινή συγκυρία, όμως, η –απολύτως κατανοητή– αποστροφή της αμερικανικής Αριστεράς για τον Τραμπ φαίνεται να οδηγεί μεγάλο μέρος της στο πλευρό εκείνων των κύκλων που συνδαυλίζουν τη ρωσοφοβία. Ο Πολ Κρούγκμαν καταγγέλλει από τις στήλες των New York Times τον «δικτάτορα» Πούτιν και τη «μαριονέτα» του, τον Τραμπ. Στο ίδιο μήκος κύματος εμφανίστηκαν οι Μπέρνι Σάντερς και Ελίζαμπεθ Γουόρεν, τα πιο προβεβλημένα στελέχη της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών, ενώ ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ αποκάλεσε τον Τραμπ «προδότη της Αμερικής στη Ρωσία».

Με άρθρο του στο ιστορικό, προοδευτικό (και 100% αντι-Τραμπ) περιοδικό The Nation, ο καθηγητής του Πρίνστον Στίβεν Κοέν, πρώην σύμβουλος του προέδρου Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου, κάνει λόγο για «βαθιά ανησυχητική, Μακαρθικού τύπου υστερία», η οποία κατά την εκτίμησή του «δημιουργεί μεγάλους κινδύνους για τη διεθνή ασφάλεια και την ίδια την αμερικανική Δημοκρατία».

Σε κάθε περίπτωση, η ασφυκτική πίεση στον Τραμπ φαίνεται ότι έχει αποτελέσματα. Ο Αμερικανός πρόεδρος έσπευσε να επιβεβαιώσει την αμέριστη στήριξή του στο ΝΑΤΟ και ο υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον ζήτησε από τη Γερουσία να εγκρίνει την ένταξη του Μαυροβουνίου στη Συμμαχία, προκαλώντας μεγάλη δυσφορία στη Ρωσία, ενώ το πρώτο ταξίδι του στη Μόσχα παραμένει σε εκκρεμότητα.
Read more...

Ν. Μπογιόπουλος: Για τον Νίκο Μπελογιάννη

0 comments


Ο Μπελογιάννης δεν μαγαρίζεται.

Το αίμα του Μπελογιάννη είναι το λίπασμα για να ξημερώσουν μέρες «στο μπόι των ονείρων μας, στο μπόι των ανθρώπων».

Κανείς διαπραγματευτάκος δεν μπορεί να κοντύνει τον Μπελογιάννη.

Τον άνθρωπο που δεν διαπραγματεύτηκε, ποτέ, τίποτα.

Τον κομμουνιστή που – όπως έγραφε ο Ελιάρ – ήταν, είναι και θα παραμένει παντοτινό σύμβολο επειδή ακριβώς «δε θυσίασε τίποτα απ’ την τιμή και την ελπίδα μας….».

Read more...
 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+