AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Monday, January 16, 2017

Ελλάδα: Η χώρα της ανεργίας και της υπερεκμετάλλευσης

0 comments




Στις πρώτες θέσεις της υπεραπασχόλησης όσων έχουν εργασία αλλά ταυτόχρονα και της ανεργίας βρίσκεται η Ελλάδα σύμφωνα με τους τελευταίους δείκτες που βρίσκει κανείς στην ιστοσελίδα του ΟΟΣΑ.

Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα, της οικονομικής καθίζησης, βρίσκονται στην πρώτη τετράδα (μετά το Μεξικό, την Κόστα Ρίκα και την Κορέα) σε ώρες εργασίας συμπληρώνοντας κατά μέσο όρο 2042 ώρες το χρόνο.

Αντίθετα οι Γερμανοί, που ζουν στη χώρα που συσσωρεύει πλεονάσματα, βρίσκονται τελευταίοι στην κατάταξη με μόλις 1371 ώρες το χρόνο.

Τραγική είναι η εικόνα και στην ανεργία (τα στοιχεία του 2014) όπου η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση.

Τέλος ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δείκτες της παραγωγικότητας της εργασίας η οποία όπως φαίνεται στο γράφημα ήταν υψηλότερη από αυτοή της Γερμανίας πριν από την επιβολή των μνημονίων.
Read more...

Ο Δρ Σόιμπλε σε νέα πειράματα. Αδιέξοδο στην αξιολόγηση, απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις

0 comments


Του Άρη Θαλασσινού. Για μια ακόμη φορά, η παραδομένη Ελλάδα των Μνημονίων χρησιμοποιείται από το Βερολίνο ως πειραματόζωο για μια νέα, αντιδραστική μετάλλαξη της ευρωζώνης σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις εμμονές της Γερμανίας. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από τη συνέντευξη- βόμβα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην εφημερίδαSuddeutsche Zeitung.

Καθώς οι διαφωνίες μεταξύ ΔΝΤ και Γερμανίας αναφορικά με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους παραμένουν αγεφύρωτες, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έθεσε για πρώτη φορά επί τάπητος το ενδεχόμενο να συνεχιστεί το ελληνικό πρόγραμμα χωρίς το ΔΝΤ, αποκλειστικά από τους Ευρωπαίους. Σ’ αυτή την περίπτωση, την ευθύνη για τη διαχείριση του μνημονιακού προγράμματος θα αναλάβει ο γερμανοκρατούμενος ESM, ο οποίος θα μετατραπεί σε ένα είδος «ευρωπαϊκού ΔΝΤ», όπως είχε προτείνει ήδη από τον περασμένο Ιούλιο η γερμανική Κεντρική Τράπεζα (Bundesbank).

Μια παρόμοια λύση εύχονταν, αφελέστατα, κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Τσίπρα, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του πρωθυπουργού, που βαυκαλίζονται ότι η λύση για πάσαν νόσον είναι «περισσότερη Ευρώπη», επιμένοντας να αγνοούν ότι υπό τους σημερινούς συσχετισμούς περισσότερη Ευρώπη σημαίνει αναπόδραστα περισσότερη Γερμανία. Η διαχείριση όλων των δανειακών προγραμμάτων της ευρωζώνης από έναν οργανισμό χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως ο ESM, σημαίνει την πλήρη αποπολιτικοποίηση της οικονομίας, την ανάθεση αποφάσεων καίριων για τη ζωή ή το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια διορισμένων γραφειοκρατών, αναίσθητων στη λαϊκή πίεση.

Ο ίδιος ο Σόιμπλε τόνισε, με τη γνωστή βαναυσότητά του, ότι η υπαγωγή της Ελλάδας στο «ευρωπαϊκό ΔΝΤ» θα σημάνει όχι χαλάρωση, αλλά ασφυκτική εντατικοποίηση της λιτότητας. «Σε αυτή την περίπτωση (της αποχώρησης του ΔΝΥ), όμως, θα πρέπει εμείς οι Ευρωπαίοι να επιβάλουμε αυτά που συμφωνήθηκαν (με την Ελλάδα) σαφώς πιο αποτελεσματικά», δήλωσε προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Μάλιστα, επανέφερε την προειδοποίηση ότι, αν θέλει να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ, πρέπει να υπομείνει τη μνημονιακή κόλαση για μεγάλο χρονικό διάστημα, διαφορετικά θα ήταν σαν η Γερμανία να ενθάρρυνε άλλες χώρες με μεγάλα ελλείμματα να χαλαρώσουν τον ζουρλομανδύα της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

«Η Ελλάδα επέλεξε έναν μακρύ και επίπονο δρόμο. Το 2015 αποφάσισε να συνεχίσει να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της ως μέλος της ευρωζώνης και να απορρίψει την εναλλακτική λύση που ήταν η αποχώρηση από το ευρώ. Τώρα εμείς πρέπει από την πλευρά μας να επιμείνουμε στην εφαρμογή των συμπεφωνημένων» ανέφερε χαρακτηριστικά, για να προσθέσει: «Διαφορετικά, το ευρώ δεν θα αντέξει στον χρόνο με την υπάρχουσα δομή. Εκτός αυτού θα ενταθούν, με απρόβλεπτες επιπτώσεις, οι αντιστάσεις κατά του ευρώ στο εσωτερικό μιας σειράς από χώρες της ευρωζώνης». Εν ολίγοις, να γδάρουμε ξανά την Ελλάδα για να πειθαρχήσουμε την Ιταλία ή ακόμη και τη Γαλλία.

Η άκαμπτη γραμμή Σόιμπλε δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε διάσπαση τη σημερινή ευρωζώνη, καθώς είναι πολύ αμφίβολο αν οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου μπορούν να αντέξουν την εφαρμογή μιας συνταγής που οδηγεί σε οικονομικά αδιέξοδα, κοινωνική αναστάτωση και πολιτικές τερατογενέσεις. Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, αποτελεί τη χαριστική βολή στις αυταπάτες της κυβέρνησης Τσίπρα για μια γρήγορη και στοιχειωδώς ανεκτή κατάληξη της δεύτερης αξιολόγησης. Στην ίδια συνέντευξη, ο Σόιμπλε κάλεσε την ΕΚΤ να τερματίσει το συντομότερο δυνατό το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, στο οποίο τόσες φρούδες ελπίδες είχαν στηρίξει οι επιτελείς της κυβέρνησης. Επιπλέον, ξεκαθάρισε πως ένα πρόγραμμα χωρίς το ΔΝΤ θα απαιτήσει μια νέα διαπραγμάτευση και μια νέα συμφωνία (δηλαδή, τέταρτο Μνημόνιο), που θα πρέπει να εγκριθεί από τη γερμανική Βουλή.

Στο μεταξύ, το ΔΝΤ αναμένεται να αποσαφηνίσει τη στάση του στο ελληνικό ζήτημα μέσα στις επόμενες εβδομάδες- περιμένοντας, προφανώς, την ανάληψη της εξουσίας από τη νέα κυβέρνηση Τραμπ, στις 20 Ιανουαρίου. Πάντως ο εκπρόσωπός του Τζ. Ράις ήδη ξεκαθάρισε ότι, εάν η Γερμανία επιμείνει σε πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% (το «εάν» είναι προφανώς ρητορικό), τότε η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει νέα (αιματηρά) πακέτα μέτρων για να πιάσει αυτούς τους εξωπραγματικούς στόχους. Σε αυτή την ατμόσφαιρα, δεν προκάλεσε έκπληξη που το χθεσινό Euro Working Group δεν κατέληξε σε καμιά απόφαση για την επιστροφή των τροϊκανών στην Αθήνα, αφήνοντας την αξιολόγηση να σέρνεται στο διηνεκές- μαζί με τη δόση των 6 δισ ευρώ που μας χρωστάνε.

Το σκηνικό που διαμορφώνεται για την κυβέρνηση, σε ό,τι αφορά τις δανειακές υποχρεώσεις έναντι των πιστωτών, θυμίζει το πρώτο επτάμηνο του μοιραίου 2015. Μέχρι τον Απρίλιο, τα τοκοχρεολύσια που θα πρέπει να αποπληρώσει η Ελλάδα είναι μικρά και διαχειρίσιμα από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ωστόσο από τον Απρίλιο αρχίζουν να αυξάνονται σημαντικά και κορυφώνονται δραματικά τον Ιούλιο, όπου θα πρέπει να αποπληρώσουμε 8,9 δισ (7,2 χρεολύσια και 1,7 τόκους). Το γεγονός αυτό προσθέτει άλλον ένα ισχυρό μοχλού εκβιασμού της κυβέρνησης Τσίπρα, που βλέπει τον πολιτικό χρόνο της να εξαντλείται και δεν αποκλείεται να οδηγηθεί, παρότι καθόλου δεν το επιθυμεί, σε αναγκαστική έξοδο μέσω εκλογών. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, το κεντρικό δίλημμα που θα τεθεί, είτε το θέλουν είτε όχι οι κυρίαρχες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, είναι «ευρώ με διαρκές Μνημόνιο ή τέλος της λιτότητας με έξοδο από το ευρώ». Η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει για όλους.
Read more...

Εκεί ήταν μια χώρα που λεγόταν «ΕΣΣΔ»…

0 comments
Στα τέλη του Δεκέμβρη συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν 25 προς 26 Δεκέμβρη 1991 όταν η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο μετά από 74 χρόνια.
Τότε υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε σημείο της Γης που, ανεξάρτητα από πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση, συναισθάνθηκαν τις αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Οσα ακολούθησαν ξεπέρασαν ακόμα και την πιο δυσοίωνη φαντασία.  
Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Εκείνοι που, όπως έχω σημειώσει, στη θέση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έστησαν την λέσχη της δικής τους… «ΕΣΣΔ»: Τη λέσχη της «Ένωσης Σαχλαμάρας Σπουδαιοφανών Δοκησίσοφων».
Είναι αυτοί που πρωτοστάτησαν σ’ ένα τρελό πανηγύρι «δημοκρατίας», «ελευθερίας» και «ευημερίας» πάνω στα «ερείπια του σιδηρού παραπετάσματος»… Μιλάμε για τους θαμώνες στο κλαμπ του «επιστημονικού κομπογιαννιτισμού», για τα εκλεκτά δείγματα του υβριδίου της γελοιότητας που προκύπτει από τη σύζευξη του πρωτόγονου αντικομμουνισμού με την ιδεολογική τύφλωση. 
Ένας από τους τελάληδες του χυδαίου αναθεωρητισμού της Ιστορίας σε εγχώριο επίπεδο (σε σημείο δικαιολόγησης ακόμα και των δοσίλογων της Κατοχής που τι να κάνουν οι καημένοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν το ΕΑΜ και τους κομμουνιστές γι’ αυτό… αναγκάστηκαν να γίνουν δοσίλογοι) είναι ο Μαραντζίδης. Ο εν λόγω πριν λίγα χρόνια μας χάρισε τα φώτα του και στο θέμα της «απελευθέρωσης» που επέφεραν στον κόσμο και ειδικά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οι ανατροπές του ’90.
Θαυμάστε:
«Αν κάτι εντυπωσιάζει πραγματικά τα τελευταία χρόνια είναι πως ο μετακομμουνιστικός κόσμος, οι χώρες δηλαδή που εξήλθαν ή εξέρχονται από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, σημαδεύουν όλο και περισσότερο με την παρουσία τους τις διεθνείς εξελίξεις. Περίπου το ένα τρίτο του πλανήτη, που μέχρι πρότινος βρισκόταν στο περιθώριο, τώρα καταλαμβάνει νέα θέση. Η κατάρρευση του κομμουνισμού σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση έφερε τους πληθυσμούς των χωρών αυτών στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής (…) Τελικά, από μια παράξενη ειρωνεία της ιστορίας, είναι ο καπιταλισμός που απελευθέρωσε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από τις αλυσίδες τους (…) Οι μετακομμουνιστικές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης κατάφεραν μέσα σε είκοσι χρόνια κάτι εντυπωσιακό και ίσως πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία: τη διπλή μετάβαση, δηλαδή, την οικοδόμηση μιας οικονομίας της αγοράς, πλαισιωμένης ταυτόχρονα από δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς»…αραντζίδης,«Καθημερινή», 26/8/2012)
Αφού, λοιπόν, παρακάμψουμε το γεγονός της φτώχειας και της λεηλασίας που υπέστησαν αυτές οι χώρες με το πέρασμά τους στον παράδεισο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αφού κλείσουμε τα μάτια στον περικυκλωμένο από τις φλόγες του πολέμου μεταψυχροπολεμικό κόσμο της «ειρήνης», αφού προσπεράσουμε το ντελίριο δημοκρατίας που θριαμβεύει με σημαιοφόρους τους ναζί, τους φασίστες και τους ακροδεξιούς από Ουκρανία μέχρι Τσεχία κι από Ουγγαρία και Πολωνία μέχρι Βαλτικές χώρες, ας έρθουμε να δούμε τώρα, στα 25 χρόνια μετά, το είδος της «εντυπωσιακής μετάβασης» για την οποία πανηγυρίζουν οι «σοφοί» πέριξ των καθεστωτικών σαλονιών.
Πάμε να δούμε πώς μετριέται η «ελευθερία» και η «δημοκρατία» της ανατροπής που συντελέστηκε το 1991, πρώτα και κύρια στην ίδια την πρώην Σοβιετική Ένωση, στη σημερινή Ρωσία, εκεί όπου οι Πούτιν και Μεντβέντεφ έχουν διακηρύξει την «οριστική ρήξη» με το σοβιετικό παρελθόν:
***
1ο) Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ , ο πληθυσμός της Ρωσίας, λόγω της εκτίναξης της θνησιμότητας, μειώθηκε (σύμφωνα με την επίσημη στατιστική υπηρεσία της χώρας – Rosstat) κατά 7 εκατομμύρια, από τα 149 εκατομμύρια το 1993 στα 142 εκατομμύρια σήμερα. Υπολογίζεται, δε, ότι η μείωση του πληθυσμού μέχρι το 2025 θα φτάσει τα 18 εκατομμύρια και μέχρι το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια.
Ήταν ο ίδιος ο Πούτιν που τον Μάρτη του 2012, σε άρθρο του στην «Komsomolskaya Pravda», ενόψει των προεδρικών εκλογών ομολογούσε ότι «σήμερα ζουν στη Ρωσία 143 εκατομμύρια άνθρωποι σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων. Αν οι παρούσες συνθήκες παραμείνουν ίδιες, το 2050 ο πληθυσμός θα είναι 107 εκατομμύρια».
Ήδη μια δεκαετία νωρίτερα η 10η Σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας, δημοσίευσε τα συμπεράσματά της σε άρθρο υπό τον τίτλο… «Αργός θάνατος». Όπως σημειωνόταν «οι διαστάσεις και η άνευ προηγουμένου αύξηση της θνησιμότητας και η χειροτέρευση της υγείας του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι τόσο σημαντικές που εμφανίστηκε η απειλή της εθνικής ασφάλειας της χώρας».
Το ποσοστό θνησιμότητας στη Ρωσία είναι τόσο υψηλό ώστε να συγκρίνεται με εκείνο χωρών της Αφρικής. Τα αίτια της αυξανόμενης θνησιμότητας αποδίδονται στην κατάρρευση του συστήματος Υγείας, της Πρόνοιας, στην κακή διατροφή και στην υπαγωγή των Ρώσων σε καθεστώς στρεσογόνων καταστάσεων, όπως η ανεργία.
***
2ο) Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε στην «LeMonde» ο Ανατόλι Βισένσκι, διευθυντής του δημογραφικού ινστιτούτου της Μόσχας, στη Ρωσία «ο ένας στους τρεις άνδρες πεθαίνει μεταξύ 20 και 60 ετών. Οι Ρώσοι άνδρες έχουν σήμερα προσδόκιμο επιβίωσης τα 61,4 έτη. Ο μέσος όρος ζωής των Ρώσων είναι κάτω από πολύ φτωχότερες χώρες, όπως π.χ. το Μπαγκλαντές». Δηλαδή το προσδόκιμο ζωής των ανδρών στη Ρωσία λίγο απέχει από τα επίπεδα που ίσχυαν την εποχή του τσάρου!
Ανάμεσα στα άλλα αίτια σημειώστε κι αυτά:
α) Σύμφωνα με τους επιστήμονες γιατρούς της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας «οι συνέπειες των γκορμπατσοφικο-γελτσινικο-πουτινικών μεταρρυθμίσεων οδήγησαν στο γεγονός ότι μέσα σε 10 χρόνια (1989 – 1999) όλες οι κατηγορίες ασθενειών στη Ρωσία αυξήθηκαν κατά 15,4%».
β) Στη χώρα που επί ΕΣΣΔ υπήρχε το καλύτερο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στον κόσμο, σήμερα έχουμε το φαινόμενο της κατάρρευσης του συστήματος Υγείας με τη Ρωσία να παρέχει για την υγεία το 4,2% του ΑΕΠ έναντι 8%-10% κατά μέσο όρο στη Δύση.
γ) Ακόμα ένας αριθμός «ελευθερίας» και «ευημερίας»: Μόνο από τη μαζική έξαρση του αλκοολισμού που σημειώθηκε μετά την ανατροπή, σε διάστημα μιας 20ετίας στη Ρωσία έχασαν τη ζωή τους πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι! Σήμερα υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο 500.000 Ρώσοι πεθαίνουν από το αλκοόλ! Ας κάνουμε μια σύγκριση: Στα 10 χρόνια πολέμου στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν 12.000 στρατιωτικοί. Με άλλα λόγια, από το αλκοόλ πεθαίνουν κάθε χρόνο στη μετασοβιετική Ρωσία 40 φορές περισσότερα άτομα από όσα σκοτώθηκαν στις στρατιωτικές απώλειες που είχε σε 10 χρόνια η Σοβιετική Ένωση στο Αφγανιστάν. Σύμφωνα με την έκθεση της «Εστίας πολιτών της Ρωσίας» η επιδημία αλκοολισμού έχει οδηγήσει στο εκπληκτικό φαινόμενο η θνησιμότητα των ελευθέρων ανδρών να είναι τριπλάσια εκείνων που είναι κρατούμενοι στις φυλακές…
δ) Μόνο τη δεκαετία 1999 – 2009, όπως καταγράφεται από την υπηρεσία του ΟΗΕ, ο αριθμός των ναρκομανών αυξήθηκε κατά 60%. Στη σημερινή Ρωσία (στοιχεία της ρώσικης ομοσπονδιακής υπηρεσίας – FSKN) υπάρχουν πάνω από 5 εκατομμύριο άνθρωποι εθισμένοι στα ναρκωτικά. Πάνω από 800.000 Ρώσοι έχουν πεθάνει από το 2001 λόγω της χρήσης ναρκωτικών. Τα κέρδη των εμπόρων ναρκωτικών υπολογίζεται ότι ξεπερνούν ετησίως τα 75 δισ. δολάρια, αφού η Ρωσία έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη αγορά ηρωίνης με το 20% του παγκόσμιου εμπορίου του συγκεκριμένου «προϊόντος» να διενεργείται στο έδαφός της. Μόνο από το Αφγανιστάν εκτιμάται ότι διακινείται ετησίως στα εδάφη της Ρωσίας ηρωίνη αξίας 4,5 δισ. ευρώ…
***
3ο) Τρομακτικά διαμορφώθηκαν τα στοιχεία για τη θνησιμότητα των παιδιών και μητέρων μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Η θνησιμότητα των παιδιών στον πρώτο χρόνο της ζωής τους έφτασε να είναι έως και 2 φορές υψηλότερη απ’ ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.
Ο παιδικός πληθυσμός, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2009, είχε μειωθεί τουλάχιστον κατά 12%. Η μητρική θνησιμότητα στη Ρωσία καταγράφηκε έως και κατά τουλάχιστον 5 φορές υψηλότερη απ’ ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.
Σημειώστε: Από τα μεγαλύτερα θύματα της ανατροπής στη Σοβιετική Ενωση, και όχι μόνο, ήταν τα παιδιά. Η ίδια η διευθύντρια της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ, η Κάρολ Μπέλαμι, είχε αναγκαστεί να παραδεχτεί, παρουσιάζοντας την έκθεση του 2004, ότι «η οικονομική ανάπτυξη (σ.σ. μετά το 1990) στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην ΕΣΣΔ απέκλεισε τα παιδιά».
Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία (και πάλι της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ), ένα στα τρία παιδιά έφτασαν στην «μετακομμουνιστική» Ρωσία να ζει κάτω των ορίων της φτώχειας. Στις ρωσικές πόλεις να κυκλοφορούν πάνω από 2 εκατομμύρια «παιδιά του δρόμου», ενώ πάνω από 700.000 παιδιά να βρίσκονται σε ιδρύματα, «παρατημένα» από τις οικογένειές τους.
Και κάτι ακόμα: Κάθε χρόνο στη μετασοβιετική Ρωσία εξαφανίζονται πάνω από 30.000 παιδιά, τα οποία είτε καταλήγουν στη «βιομηχανία» λευκής σαρκός, την παιδική πορνεία, είτε θυσιάζονται στο εμπόριο οργάνων…
***
4ο) Η «σπουδαία», κατά ορισμένους, μεταβατική διαδικασία από το σοσιαλισμό στην άγρια «οικονομία της αγοράς» και στους «δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς», συνοδεύτηκε, κατά την πρώτη μόνο δεκαετία, από πρωτοφανή στην ιστορία αύξηση των κοινωνικών νοσημάτων, όπως είναι η φυματίωση, η σύφιλη, η ναρκομανία, οι μολυσματικές ηπατίτιδες.
Η θνησιμότητα από φυματίωση σε σύγκριση με το 1990 αυξήθηκε κατά 2,5 φορές. Από το 1990 έως το 1997 η νοσηρότητα από σύφιλη αυξήθηκε κατά 64 φορές.
Εν έτη 2015 μια ασθένεια που θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί, η φυματίωση, εμφάνισε 10,4 εκατομμύρια νέα κρούσματα παγκοσμίως. Όπως εξήγησε πριν από λίγο καιρό στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της ελληνικής Βουλής ο κ. Μιχάλης Κουμπής, (πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας)
«ένα μεγάλο πρόβλημα επανεμφάνισης της φυματίωσης ήταν και η κατάρρευση υγειονομικών συστημάτων. Για παράδειγμα, η πρώην Σοβιετική Ένωση με τη διάλυσή της είχε και κατάρρευση του υγειονομικού της συστήματος και, εν συνέχεια, χιλιάδες κόσμου από τις χώρες αυτές όδευσε προς την Ευρώπη, κουβαλώντας μαζί και το πρόβλημα της φυματίωσης».   
Μια ματιά στα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας πείθει ότι στο πλαίσιο του σοβιετικού κράτους, στα πρώτα μόλις χρόνια της νεαρής Σοβιετικής Ένωσης, εξαλείφθηκαν οι μολυσματικές ασθένειες. Αυτές που αναβίωσαν στη Ρωσία ακριβώς την επόμενη μέρα από την… «απελευθέρωσή της».  
***
5ο) Ας μιλήσουμε, τώρα, για την «ελευθερία» της.. φτώχειας: Σύμφωνα με τη ρωσική στατιστική υπηρεσία «Rosstat», μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2015 ο αριθμός των Ρώσων, τα εισοδήματα των οποίων δεν ξεπερνούσαν το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης, αυξήθηκαν σε σχέση με το 2014 κατά 6,7 εκατομμύρια άτομα και ανήλθαν στα 23 εκατομμύρια! Πρόκειται το 16% του πληθυσμού.
Με άλλα λόγια 1 στους 6 Ρώσους «ζει» – επισήμως – σε συνθήκες φτώχειας, που σημαίνει ότι δεν διαθέτει ούτε καν τα 123 ευρώ μηνιαίως που έχουν ορίσει οι ρωσικές αρχές σαν όριο της φτώχειας στη χώρα…
Σύμφωνα, δε, με τον διευθυντή του Ινστιτούτου Οικονομίας της ρωσικής Ακαδημίας Ρουσλάν Γκρίνμπεργκ «μόνο το 20% του ρωσικού πληθυσμού ζει άνετα. Για το ήμισυ σχεδόν του πληθυσμού η ζωή είναι απλώς μια μάχη επιβίωσης»…
***
6ο) Πάμε τώρα στην άλλη όχθη της… «ελευθερίας»: Σύμφωνα με την έκθεση (GlobalWealthReport) της CreditSuisse για το 2014:
Το 10% των πλουσιότερων ανθρώπων στη Ρωσία κατέχει το 85% του πλούτου της χώρας και από αυτούς το 1% των πλουσίων της χώρας κατέχει το 74% του συνολικού πλούτου της Ρωσίας! Η «επίδοση» κατατάσσει τη Ρωσία στη χώρα με τη μεγαλύτερη κοινωνική ανισότητα στον πλανήτη. 
Επίσης: Σύμφωνα με την αξιολόγηση και κατάταξη των πλουσιότερων ανθρώπων της Ρωσίας, ο αριθμός των Ρώσων δισεκατομμυριούχων σε σχέση με το 2004 τριπλασιάστηκε και από τους 36 πήγε στους 111. Αυτοί οι 111 άνθρωποι – σε ένα πληθυσμό 143 εκατομμυρίων – κατέχουν το 20% σχεδόν του συνολικού πλούτου. Οι 20 πλουσιότεροι εξ αυτών διαθέτουν περιουσία άνω των 227 δισ. δολαρίων. 
Επίσης: Το 2013 η αξία των περιουσιακών στοιχείων των 200 πλουσιότερων Ρώσων επιχειρηματιών είχε καταμετρηθεί στα 488,3 δισ. δολάρια, δηλαδή κατά 42 δισ. δολάρια περισσότερα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. 
***
Αν μη τι άλλο, τα παραπάνω στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Εντούτοις, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι ποτέ δε θα γίνουν τόσο «εντυπωσιακά» όσο «εντυπωσιακή» είναι η «επιστημοσύνη», η «αντικειμενικότητα» και η σαχλαμάρα εκείνων που τα βαφτίζουν μετάβαση στην… «ελευθερία» και στη… «δημοκρατία». 
Πηγή: thepressproject.gr
Read more...
Friday, January 13, 2017

Πρόσφυγες μοιράζουν φαγητό σε άστεγους Έλληνες

0 comments
http://info-war.gr/

To Omnia TV μετέφρασε και υποτίτλισε στα ελληνικά video του Al Jazeera με Σύρους πρόσφυγες που μοιράζουν το περίσσευμα του φαγητού τους σε αστέγους και όσους έχουν ανάγκη – συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών οικογενειών.

Ρεπορτάζ του Λόρενς Λι από τη Θεσσαλονίκη, για το Αλ Τζαζίρα (με ελληνικούς υπότιτλους)
 
 
Read more...

Μην τρομάξετε αλλά ο αμερικανικός στρατός μπήκε στην Πολωνία

0 comments

http://info-war.gr/

Για πρώτη φορά στην ιστορία αμερικανικά στρατεύματα σταθμεύουν μόνιμα στο έδαφος της Πολωνίας με απόφαση του Μπαράκ Ομπάμα που κλιμακώνει επικίνδυνα την αντιπαράθεση με τη Ρωσία καθώς εγκαταλείπει το Λευκό Οίκο.

Τα αμερικανικά στρατεύματα, που έφτασαν στην Πολωνία αφού διέσχισαν για τρεις ημέρες τη Γερμανία, συνοδεύονται από την πρώτη ταξιαρχία αρμάτων μάχης που θα σταθμεύει σε τόσο μικρή απόσταση από τη Ρωσία.

Η Μόσχα απάντησε στην κίνηση του Ομπάμα, την οποία χαρακτήρισε «απειλή» για την ασφάλεια και τα συμφέροντα της Ρωσίας, με την ανάπτυξη αντιαεροπορικών πυραύλων S-400.

Είναι πλέον προφανές ότι ο Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος όχι μόνο με το βαθύ κράτος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών αλλά και με τμήματα του στρατιωτικού κατεστημένου που προσπαθούν εδώ και καιρό να δημιουργήσουν τετελεσμένα.

Παρά το γεγονός ότι η ανάπτυξη αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή, υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ είχε αποφασιστεί από το καλοκαίρι του 2016 η θεαματική πορεία αμερικανικών αρμάτων μάχης σε τόσο μικρή απόσταση από τη Ρωσία στέλνει ένα σαφές μήνυμα όχι μόνο στον Πούτιν αλλά και στον Τραμπ.

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ έχει καταστήσει σαφή την πρόθεσή του να συνεχίσει και να κλιμακώσει την επιθετική πολιτική της Ουάσινγκτον απέναντι στην Κίνααλλά επεδίωκε αποκλιμάκωση των σχέσεων με τη Ρωσία.

A.X
Read more...

Κυπριακό: Άτακτες υποχωρήσεις Αναστασιάδη – Τσίπρα – Κοτζιά πίσω από μια ρητορική χωρίς αντίκρυσμα

0 comments


Η Γενεύη προκαλεί βαθιές ανησυχίες.

Το κλίμα αισιοδοξίας που καλλιεργείται από όλες τις συμμετέχουσες πλευρές στη Διάσκεψη της Γενεύηςγια το Κυπριακό και ιδιαίτερα από την κυπριακή και ελληνική κυβέρνηση μάλλον δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα των συζητήσεων της Γενεύης και τα πρώτα αποτελέσματά τους.

Ιδιαίτερα η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση προσπαθούν να κρύψουν τις απαράδεκτες υποχωρήσεις τους από μια δίκαιη και βιώσιμη λύση για την Κύπρο με εξωραϊστικές δηλώσεις και εύκολες «πατριωτικές» κορώνες, οι οποίες, όμως, δεν έχουν κανένα πρακτικό αντίκρυσμα.

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στην κατεύθυνση αυτή εύκολης αλλά κενόλογης ρητορικής διαπρέπει ιδιαίτερα ο Υπ. Εξ. Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος αυτήν την ώρα δίνει άλλοθι στην υποχωρητική στάση του Ανανιστή Ν. Αναστασιάδη.

Οι αντιρρήσεις μας δεν αφορούν μόνο την απαράδεκτη βάση των συνομιλιών της Γενεύης, που είναι το «νεκρό» και καταδικασμένο σχέδιο Ανάν.

Οι αντιρρήσεις μας αφορούν, επίσης, ότι οι προτάσεις που κατατέθηκαν στο εδαφικό συνιστούν οπισθοχώρηση έναντι των προηγούμενων ετεροβαρών για τους Ελληνοκύπριους συμβιβασμών, ενώ και για το ζήτημα της διακυβέρνησης προκαλεί κατάπληξη το γεγονός, ότι οι αντιθέσεις σε κρίσιμα ζητήματα θα επιλύονται κατά βάση με κλήρωση!

Αξίζει να σημειώσουμε, επίσης, ότι η θέση της κυβέρνησης Τσίπρα για απομάκρυνση όλων των ξένων στρατευμάτων μεταφράστηκε από τον Ν. Κοτζιά με δηλώσεις του σε αόριστο «δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των στρατευμάτων», κάτι ασφαλώς που θα μπορούσε να είναι βάση συνεννόησης με την Τουρκία, αν το χρονοδιάγραμμα της αποχώρησης ήταν αρκετά ευρύ, ενώ εντύπωση προξένησε και η στάση του Ν. Κοτζιά για θέσπιση στην Κύπρο διεθνούς (!) αστυνομικής δύναμης, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις.

Στο μεταξύ δεν γίνεται καμία αναφορά από την ελληνική κυβέρνηση στην ανάγκη απομάκρυνσης των «κυρίαρχων» βρετανικών βάσεων, για τη διασφάλιση της παρουσίας των οποίων στην Κύπρο κλήθηκε (!) και στρογγυλοκάθισε, ως γνήσιος αποικιοκράτης, στο τραπέζι της Διάσκεψης ο γνωστός και μη εξαιρετέος Υπ. Εξ. Μπόρις Τζόνσον.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι όλοι οι συμμετέχοντες στη διάσκεψη φέρουν τον τίτλο «Αυτού εξοχότητα» (His excellency) εκτός από τον Αντόνιο Γκουντέρες, του οποίου ο τίτλος αναγράφει Γενικός Γραμματέας. Με την προσφώνηση «Αυτού Εξοχότατος», παρουσιάζονται τόσο οι Πρόεδρος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί, όσο και οι Υπ. Εξ. των εγγυητριών δυνάμεων. Με αυτόν τον τρόπο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει εκπροσώπηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κρατικής οντότητας, κάτι που έθετε ως απαρέγκλιτη προϋπόθεση η τουρκική πλευρά απέναντι στην οποία υποχώρησε η ελληνική αντιπροσωπεία. Ο κ. Αναστασιάδης στην εισαγωγική του ομιλία στην πρωινή συνεδρία, τόνισε ότι συμμετέχει με διττή ιδιότητα, ως πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ηγέτης της ελληνοκυπριακής κοινότητας, αυτή όμως η υπόμνηση δεν υποκαθιστά κατά κανέναν τρόπο ότι για τη διοργάνωση η νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία δεν αντιπροσωπεύεται επισήμως στη Γενεύη.

Κυπριακές αντιδράσεις

Στο μεταξύ δεν έχουν λάβει ανάλογη δημοσιότητα οι σφοδρές αντιδράσεις πολλών κυπριακών κομμάτων για τις εξελίξεις στη Γενεύη, τις οποίες παραθέτουμε χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε με αυτά τα κόμματα και τις επιλογές τους.

Στη δημοσιότητα δόθηκε κοινή δήλωση των κυπριακών κομμάτων του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου», δηλ. του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του Κινήματος Αλληλεγγύη και των Οικολόγων, τα οποία αναφέρουν πως δεν θα παραστούν στη σημερινή δεξίωση, η οποία αποτελεί μέρος, όπως αναφέρουν, της Διεθνούς Διάσκεψης με την οποία διαφωνούν.

Προσθέτουν μάλιστα, πως «δεν δικαιολογείται η σύγκληση Διάσκεψης για την Κύπρο», καθώς όπως υποστηρίζουν υποβαθμίζεται ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας, ως επικεφαλής του μόνου διεθνώς αναγνωρισμένου κυπριακού κράτους, δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία επί του εδαφικού, όπως προέβλεπε η αρχικής συμφωνία για τη σύγκλιση της διάσκεψης, ανοικτό παραμένει το θέμα της διακυβέρνησης με την τουρκοκυπριακή πλευρά να επιμένει στην εκ περιτροπής προεδρία και να το φέρει στις διαπραγματεύσεις για τις Εγγυήσεις και την Ασφάλεια.

Στην πραγματικότητα κοινή είναι διαπίστωση, όχι μόνο των κομμάτων του «ενδιάμεσου χώρου», ότι υπάρχουν πολλές εκκρεμότητες και όλα βρίσκονται στο τραπέζι, σε μια συνολική διαδικασία «πάρε-δώσε».

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος υποστήριξε ότι η απόκρυψη χαρτών από τους ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους αποτελεί συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησής και ενισχύει την παραπληροφόρηση και την κοροϊδία του λαού.

Έντονη ήταν επίσης η αντίδραση και της προέδρου της «Αλληλεγγύης» Ελένης Θεοχάρους. Η κ. Θεοχάρους, όπως και ο βουλευτής του κόμματος, Μιχάλης Γεωργάλλας που την συνοδεύει, αναχώρησαν από το ξενοδοχείο όπου διέμεναν και επιστρέφουν το απόγευμα στην Κύπρο.

Η κ. Θεοχάρους γνωστοποίησε την απόφασή της να αποχωρήσει από τη διαδικασία της Διάσκεψης για την Κύπρο στη Γενεύη, μη αποδεχόμενη τον χάρτη που κατέθεσε η ελληνοκυπριακή πλευρά και εκφράζοντας τη διαφωνία της με χειρισμούς του Προέδρου Αναστασιάδη.

Η Iskra υπογραμμίζει για άλλη μια φορά ότι δίκαιη και βιώσιμη λύση στην Κύπρο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς άμεση και πλήρη αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων και ξένων «αστυνομικών» δυνάμεων, την άμεση διάλυση των ξένων βάσεων, την άμεση κατάργηση κάθε μορφής εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων και φυσικά με την κατοχύρωση ενιαίου κράτους που θα αποφασίζει τελικάμε γνώμονα τη δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας.

Κ.Μ
Read more...
Wednesday, January 11, 2017

Ο ΣΕΒ κρούει «κώδωνα κινδύνου» ….εξόδου από την ΕΕ.! Τι του λες τώρα !

0 comments


Στο πρώτο ενημερωτικό του δελτίο στο 2017, ο «Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών» (ΣΕΒ), επιχειρεί να μιλήσει για τις αιτίες της βαθιάς κρίσης της ελληνικής οικονομίας και τα αναγκαία μέτρα που απαιτούνται, κατά τη γνώμη του, για να βγει η χώρα από την κρίση. Ωστόσο τα παραμορφωτικά «ταξικά γυαλιά» που φοράει, δεν του επιτρέπουν να δει πέρα από τα στενά εγωιστικά συμφέροντα μιας μικρής επιχειρηματικής ελίτ, ψελλίζοντας αποτυχημένα νεοφιλελεύθερα δόγματα και αδιαφορώντας στην ουσία για την προϊούσα αποδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης της χώρας, τις εκατοντάδες χιλιάδες «λουκέτα» μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την εκρηκτική ανεργία, τη συντριβή των εργατικών μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων και τη ραγδαία φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Αναγνωρίζει αδιέξοδα αλλά προσβλέπει σε…«περισσότερη ΕΕ»

Οι αναλυτές του ΣΕΒ, αποφεύγοντας τη χρήση λέξεων που «καίνε» (Μνημόνιο, «τρόϊκα», ευρωζώνη, ευρώ, κά), ομολογούν δειλά-δειλά, ότι «η πληθώρα των δημοσιονομικών μέτρων που εφαρμόστηκαν τα τελευταία 7 χρόνια, δεν κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση», ενώ η «διαρκής εξάρτηση της από την επιτροπεία μιας ομάδας τεχνοκρατών, αντανακλά ένα κρίσιμο έλλειμμα σχεδιασμού και άσκησης της πολιτικής». Γιαυτό θεωρούν απαραίτητη την επεξεργασία «μιας εθνικής στρατηγικής διατυπωμένη από την ελληνική πολιτική ηγεσία, επεξεργασμένη από την ελληνική δημόσια διοίκηση, στην οποία να έχουν συνεισφέρει εποικοδομητικά με τεκμηριωμένα επιχειρήματα μέσω ουσιαστικής διαβούλευσης, φορείς και εκπρόσωποι της παραγωγικής οικονομίας και της κοινωνίας». Ειδικά για το περιεχόμενο της συγκεκριμένης «εθνικής στρατηγικής» θα μιλήσουμε στη συνέχεια, αφού πρώτα δούμε, που οδηγούνται τα πράγματα κατά τον ΣΕΒ, με βάση τα σημερινά δεδομένα.

Για το ΣΕΒ η ενδεχόμενη «διαιώνιση της κατάστασης επιτροπείας από ξένους τεχνοκράτες» σημαίνει ότι «η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη θα παραμείνει είτε στα χαρτιά, με υποκατάσταση της απουσίας ουσιαστικής της συμμετοχής από κάποια ειδική επιτροπεία, είτε θα λυθεί κάποια στιγμή μέσω αποχώρησης της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση».! Γιαυτό θεωρεί ότι «η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να γίνει εντός του 2017, είναι να ξεκινήσει η πολιτική ηγεσία και κατά προέκταση η Ελληνική διοίκηση, να συμμετέχει πιο ενεργά και συντονισμένα σε όλες τις διεργασίες της ΕΕ, σε όλα τα επίπεδα…. Μιας διασύνδεσης που θα αντανακλά πάνω από όλα το ότι «γινόμαστε Ευρώπη», και θα αποτελεί τελικά, το μεγαλύτερο διαχρονικό κέρδος της χώρας από τη συμμετοχή της στην ΕΕ».! Εμπρός λοιπόν «για …περισσότερη ΕΕ». Αυτό μας προτείνει ο ΣΕΒ !!

«Σταυροφόροι» της ΕΕ και «σταυρωτές» του ελληνικού λαού

Είναι φανερό ότι ο κυριότερος φορέας της επιχειρηματικής ελίτ και «εν γένει» της οικονομικής ολιγαρχίας της χώρας, επιμένει σε μια στρατηγική, που αποτελεί μια από τις βασικότερες αιτίες της βαθιάς κρίσης. Αν στις αρχές της δεκαετίας 2000, η στενότερη πρόσδεση στην ΕΕ και την ΟΝΕ μπορούσε να δικαιολογήσει τέτοιες προσδοκίες, στις σημερινές συνθήκες ουσιαστικής κατάρρευσης της ευρωζώνης και αποσύνθεσης της ΕΕ, είναι όχι μόνο εξωπραγματική αλλά «εν πολλοίς» σουρεαλιστική (!). Πολύ περισσότερο που επιχειρηματικές ελίτ σε άλλες χώρες, όπως στη Γαλλία και Ιταλία, εκφράζουν επίσημα επιφυλάξεις και αντιρρήσεις για την παραμονή στην ευρωζώνη, ενώ στην Αγγλία επέλεξαν έξοδο από την ΕΕ, δεδομένου ότι ο βιομηχανικός τομέας υφίσταται σκληρά πλήγματα από τις διαδικασίες της «ευρωπαϊκής ενοποίησης».

Ωστόσο αυτό που κυριαρχεί στη συμπεριφορά του ΣΕΒ και συνολικά της εγχώριας αστικής τάξης, με την εμμονή «πάση θυσία» στην ευρωζώνη και στην ΕΕ, είναι η εξασφάλιση «λιμανιού απαντοχής» από το ενδεχόμενο αμφισβήτησης της κυριαρχίας της από τον ελληνικό λαό, με αντίτιμο ακριβά λίτρα προστασίας και αποδεχόμενη ρόλο υποδεέστερου εταίρου, στη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας και των λαϊκών εισοδημάτων. Αυτός άλλωστε είναι και ο βαθύτερος λόγος που δυσανασχετεί ο ΣΕΒ από την παρουσία των εποπτών της «τρόϊκα». Όσο για τα γλαφυρά, περί ενεργούς και συντονισμένης συμμετοχής της Ελλάδας σε όλες τις διεργασίες της ΕΕ ώστε να «γίνουμε Ευρώπη» (….το «παλεύουμε» από το 1981), είναι το άλλοθι της παραμονής στη «φυλακή» της ευρωζώνης και ΕΕ.

Η «εθνική στρατηγική» είναι καθαρός νεοφιλελευθερισμός

Ο ΣΕΒ αρέσκεται να μιλάει για «εθνική στρατηγική», εννοώντας πάντα τα στενά ταξικά συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και μόνο εξ’ υπολοίπου αγγίζουν τη μεσαία αστική τάξη και μικροαστικά στρώματα της πόλης και του χωριού. Ειδικότερα η άσκηση δημοσιονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής και οι «μεταρρυθμίσεις» που προτείνει στηρίζονται στα δόγματα του νεοφιλελευθερισμού. Δηλαδή συντριβή μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεις, συρρίκνωση κράτους πρόνοιας, μείωση συντάξεων, μείωση φορολογίας μεγάλου κεφαλαίου, διεύρυνση φορολογίας προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις και λαϊκά στρώματα, ενώ η υπερφορολόγηση μισθών-συντάξεων, θεωρείται κάτι παραπάνω από «φυσιολογική».!

Ο ΣΕΒ ζητάει επίσης μείωση κρατικών δαπανών (μισθών, κοινωνικών δαπανών, κά), διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις φιλικές στην επιχειρηματικότητα, προσέλκυση ξένων επενδύσεων, κά. Δηλαδή πλήρης εφαρμογή της γνωστής «εργαλειοθήκης» του ΟΟΣΑ, που αποτελεί τη «Βίβλο» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Από την άλλη δεν λέει τίποτα για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» (στην ουσία «πλεονάσματα φτώχειας), που από 0,5% του ΑΕΠ το 2016, πρέπει να ανέβουν στο 1,75% το 2017 και στο 3,5% το 2108 με ορίζοντα δεκαετίας.! Ούτε φυσικά τον απασχολεί η παράδοση των φορολογικών εσόδων στην «Ανεξάρτητη Αρχή» υπό τον έλεγχο των δανειστών. Ούτε βέβαια για το δημόσιο χρέος μιλά, αν το θεωρεί βιώσιμο και αν όχι πως θα αποπληρωθεί; Ούτε αποτολμάει να πει λέξη για τις «γερμανικές επανορθώσεις, για τους πλειστηριασμούς α’ κατοικίας λαϊκών νοικοκυριών, ενώ στα «εργασιακά» ….«κατανοούμε» τη δυσκολία του (!). Όλα τα πιο πάνω του είναι παντελώς αδιάφορα, προκειμένου για τα κέρδη της ολιγαρχίας.!

Εναλλακτική διέξοδος και ελπιδοφόρα ανατροπή

Η στρατηγική της «περισσότερης ΕΕ» που προβάλλει ο ΣΕΒ, είναι η στρατηγική των πολιτικών δυνάμεων του μνημονιακού τόξου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρών κά), που στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ’15 εμφανίστηκαν ως υπερασπιστές της ευρωζώνης και του ευρώ, ψηφίζοντας την πρόταση Γιούνγκερ, για εφαρμογή Γ’ Μνημονίου. Δυστυχώς με αυτές τις δυνάμεις συμπαρατάχτηκε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που εφαρμόζει το Γ’ Μνημόνιο, ενώ προετοιμάζεται να δεχτεί και ένα τέταρτο.!!

Η απάντηση στην κρίση δεν βρίσκεται στις αντιδραστικές επιλογές του ΣΕΒ, αλλά στην προώθηση μιας εναλλακτικής στρατηγικής, ρήξης με την ευρωζώνη και το ευρώ, μετάβασης στο εθνικό νόμισμα, αναστολή πληρωμής του χρέους με στόχο τη βαθιά διαγραφή του, εθνικοποίηση τραπεζών και εφαρμογή «σεισάχθειας» στα χρέη λαϊκών νοικοκυριών, κατάργηση λιτότητας, στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών-συντάξεων, πρόγραμμα παραγωγικής ανόρθωσης της οικονομία, δραστική μείωση ανεργίας ιδιαίτερα των νέων, ισότιμες σχέσεις με όλες τις χώρες, κά. Αυτοί είναι οι βασικοί άξονες μιας εναλλακτικής πολιτικής, που προϋποθέτει την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και των δυνάμεων που τις στηρίζουν, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για συγκρότηση μιας κυβέρνησης με φιλολαϊκό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, σε όφελος των εργατικών, λαϊκών και εθνικών συμφερόντων και ιδιαίτερα της νέας γενιάς.
Read more...
 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+