AristeriDiexodos. Powered by Blogger.
 
Thursday, December 8, 2016

ΙΣΚΡΑ: ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ στην Πανεργατική Απεργία, Πέμπτη 8/12

0 comments


Η Ελλάδα της εργασίας στους δρόμους ενάντια στο 4ο Μνημόνιο για την ανατροπή.
Αντίσταση – ΠΑΛΛΑΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΡΑ
Δεν θα περιμένουμε το… 2060!
Όλα τα μνημονιακά μέτρα, παλιά και νέα, η β’ αξιολόγηση και το μνημόνιο 3plus στο οποίο καταλήγει,το 4ο μνημόνιο για τα ανθρωποκτόνα πρωτογενή πλεονάσματα για μετά το 2019, που κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, δανειστές (ΕΕ, ΕΚΤ, ESM, ΔΝΤ) και ΣΕΒ προωθούν χωρίς τελειωμό και χωρίς αναισθητικό, οδηγούν σε νέα λεηλασία του λαού και της χώρας, ευνοούν ακόμα περισσότερο τομεγάλο πολυεθνικό αλλά και εγχώριο κεφάλαιο.
Κάθε τι δημόσιο και κερδοφόρο παραδίδεται στα μεγάλα ιδιωτικά οικονομικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα, από υπηρεσίες κοινωνικής προστασίας, μέχρι υγεία, παιδεία, ενέργεια, δημόσιες υποδομές, επιχειρήσεις και περιουσία, νερό, γη και θάλασσες.
Στον ιδιωτικό τομέα, τα εργατικά δικαιώματα κατεδαφίζονται όλο και περισσότερο, οι εργοδότες ξεσαλώνουν παντελώς ανεξέλεγκτοι, ενώ η κυβέρνηση για να κλείσει τη 2η αξιολόγηση έχει ήδη υποχωρήσει στις απαιτήσεις των δανειστών για ολοκλήρωση της εργασιακής διάλυσης καικαταστροφής.
Στο συνδικαλιστικό επίπεδο, η κυβέρνηση ικανοποιώντας τις θρασύτατες απαιτήσεις των δανειστών και τους διαχρονικούς στόχους του ΣΕΒ, προσπαθεί να οχυρωθεί έγκαιρα απέναντι στις αναμενόμενες εργατικές και κοινωνικές αντιστάσεις στη συνεχιζόμενη μνημονιακή λεηλασία, δυσκολεύοντας την πραγματοποίηση απεργιών, διευκολύνοντας την εργοδοτική ανταπεργία και τις επιθέσεις στους μαχόμενους συνδικαλιστές.
Οι… πανηγυριώτικοι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για δήθεν ελάφρυνση του χρέους το 2060, με αντάλλαγμα πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% για τα επόμενα 10 χρόνια και πρόσθετα μέτρα καταλήστευσης του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος, δεν πείθουν πλέον κανένα.
Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και νέες, οι μικρομεσαίοι αγρότες, επαγγελματίες και επιστήμονες, οι συνταξιούχοι βλέπουν στην πρόσφατη απόφαση του eurogroup ομαδικές απολύσεις χωρίς όριο, διαρκή «κόφτη» μισθών και συντάξεων, ελαστική απασχόληση χωρίς δικαιώματα, χωρίς προστασία, χωρίς συνδικαλισμό, καλπάζουσα ανεργία, «υποκατώτατο» μισθό, πλειστηριασμούς σπιτιώνεργαζομένων, φορολεηλασία για τους φτωχούς και σεισάχθεια μόνο για το κεφάλαιο!
Η ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ της 8 Δεκέμβρη μπορεί και πρέπει να αποτελέσει βήμα κλιμάκωσης μετά την απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 24 Νοέμβρη. Μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει συνθήκες συμπόρευσης ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, διευρύνοντας τον αγωνιστικό ορίζοντα για κοινή δράση και κλιμάκωση των αγώνων μαζί με τους ανέργους, τη νεολαία, τους αγρότες, τους επαγγελματίες τους επιστήμονες, τους συνταξιούχους και κάθε κοινωνική κατηγορία που θεωρεί σύμμαχο τον εαυτό της με τον κόσμο της δουλειάς.
Η επιτυχία της πανεργατικής απεργίας μπορεί και πρέπει να είναι η αρχή για νέο νικηφόρο κύκλο εργατικών και λαϊκών αγώνων για την επιβίωση του λαού και την αντιμνημονιακή ανατροπή.
Η συγκρότηση πολιτικού μετώπου όλων των αριστερών και αντιμνημονιακών δυνάμεων, στη βάση ριζοσπαστικού και βιώσιμου προγράμματος, θα οδηγήσει σε νέα άνθηση των αγώνων δίνοντας νέα ελπίδα θετικής διεξόδου στην εργατική τάξη, στη νεολαία και σ’ ολόκληρο το λαό.
ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ
Προσυγκέντρωση ΛΑΕ, Πέμπτη 8 Δεκέμβρη, ώρα 10.30πμ, Στην Πατησίων στο ύψος του Πολυτεχνείου
Πώς θα κινηθούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς στις 8/12
Την Πέμπτη 8/12 η Αθήνα θα μείνει χωρίς λεωφορεία και τρόλεϊ, από την έναρξη της βάρδιας μέχρι τις 9πμ. και από τις 9μμ. μέχρι τη λήξη της βάρδιας, καθώς οι εργαζόμενοι συμμετέχουν στην 24ωρη απεργία των ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ, με στάσεις εργασίας, ώστε να διευκολύνουν την μετακίνηση των απεργών διαδηλωτών.
Επίσης στάση εργασίας, από την έναρξη της βάρδιας μέχρι τις 10πμ. και από τις 4μμ. μέχρι τη λήξη της βάρδιας, θα πραγματοποιήσουν οι εργαζόμενοι σε μετρό, ηλεκτρικό και τραμ την Πέμπτη, ημέρα της γενικής 24ωρης απεργίας.

24ωρη απεργία σε όλα τα ΜΜΕ την Τετάρτη 7 Δεκέμβρη

Σε 24ωρη απεργία προχωρούν την Τετάρτη 7 Δεκέμβρη οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί και το προσωπικό, στα δημόσια και ιδιωτικά ΜΜΕ, στο πλαίσιο της γενικής απεργίας των ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 8 Δεκέμβρη.
Η Συντονιστική Επιτροπή των Συνεργαζομένων Ενώσεων στον χώρο του Τύπου και των ΜΜΕκαλεί όλους τους εργαζομένους να περιφρουρήσουν και να διασφαλίσουν την επιτυχία της απεργίας, καθώς και να πάρουν μέρος στην απεργιακή συγκέντρωση στις 12:00 της ίδιας ημέρας έξω από το κτήριο της ΕΣΗΕΑ.
Στην ανακοίνωσή τους οι ενώσεις των εργαζομένων στα ΜΜΕ επισημαίνουν ότι :
«Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ και κυρίως οι δημοσιογράφοι, από τις 15 Σεπτεμβρίου 2016 είναι και παραμένουν ανασφάλιστοι. Οι εργοδότες δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ, όπως και η κυβέρνηση για την ασφάλιση του κλάδου.
Με τον νόμο για τον ΕΦΚΑ, επέρχεται η δήμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας και των αποθεματικών των δημοσιογραφικών ταμείων. Χάνεται δηλαδή ακόμη και ό,τι απέμεινε από τη ληστεία του PSI.
Το αγγελιόσημο – οιονεί εργοδοτική εισφορά – που εξασφάλιζε επί δεκαετίες τη λειτουργία των ταμείων του κλάδου, έχει μετατραπεί με τον τελευταίο νόμο (Ν. 4387/2016) σε διαφημιστική δαπάνη, δηλαδή έσοδο που εισπράττουν κανάλια, ραδιόφωνα, ημερήσιος και εβδομαδιαίος Τύπος και διαδικτυακές εφαρμογές. Κάνουν ένα ακόμη δώρο στους εργοδότες, που έχουν ήδη φροντίσει να τσακίσουν τα δικαιώματα και μισθούς και να βγάλουν στην ανεργία το 40% του κλάδου.
Κάπως έτσι, μαζί με όλα τα ασφαλιστικά Ταμεία, διαλύεται και το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Χωρίς δημοσιογράφους, βάζουν στο γύψο και το δικαίωμα της ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Η συνολική και πραγματική αντιμετώπιση του Ασφαλιστικού, προϋποθέτει αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων, τήρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και ρύθμιση των σχέσεων εργασίας.
Μαζί με όλη την κοινωνία θα αγωνιστούμε για να μην περάσουν τα μνημονιακά μέτρα».
Read more...

Π. Παπακωνσταντίνου: Για μια Μεσογειακή Ένωση ελεύθερων λαών

0 comments
Ο Σόιμπλε, το Grexit και ο ιταλικός εφιάλτης (τους)

Όταν ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Νέβιλ Τσάμπερλεν γύρισε από το Μόναχο, όπου μόλις είχε υπογράψει την επαίσχυντη συνθηκολόγηση με τη ναζιστική Γερμανία, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ τον μαστίγωσε με την ιστορική φράση: “Είχες να διαλέξεις ανάμεσα στον πόλεμο και την ατίμωση. Επέλεξες την ατίμωση. Δεν θα αποφύγεις τον πόλεμο”.

Με ένα πολύ διαφορετικό, αλλά εξίσου αναπόδραστο δίλημμα βρέθηκε αντιμέτωπος ο Αλέξης Τσίπρας το δραματικό καλοκαίρι του 2015, όταν κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα στον οικονομικό πόλεμο της Γερμανίας και την πολιτική ταπείνωση της κυβέρνησής του. Επέλεξε το δεύτερο, για να μείνει πάσει θυσία η Ελλάδα στο ευρώ. Στο τέλος της ημέρας, η Ελλάδα- όπως και άλλες χώρες που στενάζουν- δεν θα αποφύγει την έξοδο. Κάθε μήνα που περνάει, γίνεται πιο σαφές, για πιο πολλούς, ότι το ερώτημα δεν είναι αν φύγουμε, αλλά πότε, με ποιανού πρωτοβουλία και προς όφελος ποιων θα φύγουμε. Και πόσο αίμα, πόσο ιδρώτα και πόσα δάκρυα θα έχουμε σπαταλήσει μέχρι να το πάρουμε απόφαση.

Την καμπάνα ήρθε να χτυπήσει για λογαριασμό μας, για άλλη μια φορά, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Δεν πρόλαβαν να κοπάσουν οι ανόητοι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για τη δήθεν ελάφρυνση του χρέους και το επικείμενο κλείσιμο (με τι κόστος!) της δεύτερης αξιολόγησης, κι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ανέλαβε να τους προσγειώσει με τη συνηθισμένη του ωμότητα: Ή σκληρά μέτρα για πολλά, πολλά ακόμη χρόνια, ή Grexit- τρίτος δρόμος δεν υπάρχει, όπως μας είπε, λατινιστί, το αφεντικό του Eurogroup.

Δεν πρόκειται για τη μνησικακία ενός εμμονικού γέροντα, όπως με μεγάλη ελαφρότητα γράφουν κάποιοι. Είναι πασίγνωστο πλέον ότι ο Σόιμπλε είχε προτείνει ευθέως στον Ευ. Βενιζέλο το Grexit και δεν μπλόφαρε. Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση χρέους της ευρωζώνης, η Γερμανία είχε σαφή στρατηγική, με Σχέδιο Α και Σχέδιο Β και Σχέδιο Γ, για τη διαχείρισή της.

Το Σχέδιο Α ήταν να τιμωρηθεί παραδειγματικά η Ελλάδα με τα Μνημόνια- όχι μόνο και όχι τόσο για να μη ζημιωθούν οι γερμανικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος, όσο για να τρομοκρατηθούν οι άλλες δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες- σε πρώτη φάση Ισπανία και Πορτογαλία, έπειτα οι πολύ μεγαλύτερες Ιταλία και Γαλλία. Δηλαδή, οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης με τα μεγαλύτερα ΚΚ μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, με τις πιο πλούσιες παραδόσεις του εργατικού κινήματος και τις μεγαλύτερες “καθυστερήσεις” αναφορικά με την προσαρμογή τους στη νεοφιλελεύθερη Ορθοδοξία.

Το Σχέδιο Β, που αποσύρθηκε μετά τον Ιούλιο του 2015 από το τραπέζι, αλλά μόνο για να μπει στο συρτάρι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ήταν να εξωθηθεί η Ελλάδα στο Grexit, αφού προηγουμένως θα την είχαν απομυζήσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό και θα είχαν θωρακίσει τις γερμανικές και άλλες ξένες τράπεζες απέναντι στον κίνδυνο “μόλυνσης” από τη χρεοκοπία της. Και το σχέδιο Γ, που συνδυάζεται με οποιοδήποτε από τα δύο προηγούμενα, ήταν να χρησιμοποιηθεί η ελληνική τραγωδία ως μοχλός για μια νέα αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, με την καθιέρωση δύο ή και περισσότερων “ταχυτήτων”, που θα διαχωρίζουν έναν πυρήνα βορείων χωρών από τη Μεσογειακή περιφέρεια, με τη Γαλλία να αποτελεί τον μεγάλο άγνωστο Χ της δύσκολης, ούτως ή άλλως, εξίσωσης.

Στον ενάμιση χρόνο που μεσολάβησε, το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν λύθηκε, απλώς μπήκε κάτω από το χαλί. Οι αντιθέσεις μέσα στον παραδοσιακό, υπό αποδόμηση, γαλλογερμανικό πυρήνα εμποδίζουν την αντιμετώπιση των θεμελιακών προβλημάτων της ευρωζώνης, ακόμη και του πλέον επείγοντος, της τραπεζικής ένωσης. Η Γερμανία είναι η τελευταία που έχει λόγους να βιάζεται, καθώς συνεχίζει να ωφελείται από το ισχύον καθεστώς, ληστεύοντας με νόμιμο τρόπο τους πιο αδύναμους εταίρους της. Ήδη, το γερμανικό κράτος εκδίδει πενταετή ομόλογα με αρνητικά επιτόκια, που σημαίνει ότι οι υπόλοιποι πληρώνουμε για να… δανείζουμε τη Γερμανία! Μια εντελώς σχιζοφρενική κατάσταση πραγμάτων, που είναι φυσικό να εντείνει τα αντιγερμανικά και αντι- ΕΕ αισθήματα σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης.

Σ’ αυτό το φόντο, ήρθαν οι καινούργιοι κραδασμοί από το ΟΧΙ του ιταλικού δημοψηφίσματος. Αν και, σε αντίθεση με την περίπτωση της Βρετανίας, το ερώτημα δεν αφορούσε τη συμμετοχή της χώρας στην ΕΕ, αλλά ένα εσωτερικό ζήτημα (τη συνταγματική αναθεώρηση), οι επιπτώσεις στην ευρωζώνη μπορεί να είναι μακροπρόθεσμα μεγαλύτερες. Η Βρετανία μπήκε απρόθυμα σε μια ήδη σχηματισμένη ευρωπαϊκή κοινότητα, όπου είχε πάντα αμφίθυμη στάση, έμεινε εκτός ευρώ και εκτός Σένγκεν. Αντίθετα, η Ιταλία ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΟΚ (η ιδρυτική συνθήκη των ευρωπαϊκών κοινοτήτων υπογράφτηκε το 1957 στη Ρώμη), μέλος της ευρωζώνης και μέχρι πρόσφατα μια από τις χώρες με την πιο φιλοευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Η κρίση του 2008 και όσα ακολούθησαν άλλαξαν δραματικά την εικόνα. Η Ιταλία έχασε τουλάχιστον το 25% της βιομηχανικής της παραγωγής, η ανεργία της νεολαίας εκτοξεύθηκε στο 40%, το 28% του πληθυσμού κινδυνεύει από ένδεια ή και περιθωριοποίηση, οι τράπεζές της είναι ζόμπι και το δημόσιο χρέος φτάνει το 133% του ΑΕΠ. Η πλειονότητα πλέον των Ιταλών θεωρεί το ευρώ, αν όχι και την ίδια την ΕΕ, βασικό παράγοντα της οικονομικής και κοινωνικής κακοδαιμονίας. Τον περασμένο μήνα, έρευνα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου έδειξε ότι μόνο το 22% των Ιταλών θεωρούν το ευρώ και την ΕΕ θετικούς παράγοντες για την οικονομία τους, κάτι που τους φέρνει στη δεύτερη θέση ως προς τον “αντιευρωπαϊσμό”, με πρώτους τους Έλληνες, όπου το αντίστοιχο ποσοστό είναι 17%. Οι αντιευρώ δυνάμεις κερδίζουν γρήγορα έδαφος σε όλο το φάσμα, από την άκρα Αριστερά και το Κίνημα Πέντε Αστέρων (που θα διεκδικήσει την πρώτη θέση στις πρόωρες εκλογές) μέχρι την ξενοφοβική Λέγκα του Βορρά.

Το πιο άμεσο πρόβλημα αφορά τον κίνδυνο κατάρρευσης των ιταλικών τραπεζών, που χρειάζονται επειγόντως ανακεφαλαιοποίηση. Μια τραπεζική κρίση στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, που αντιπροσωπεύει από μόνη της το ένα τρίτο όλων των ευρωπαϊκών κόκκινων δανείων, θα απειλούσε να παρασύρει ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Η αντιμετώπισή της θα απαιτήσει τεράστια ποσά και θα θέσει υπό δεινή αμφισβήτηση τους κανόνες που ήδη έχει επιβάλει η Γερμανία για τις τραπεζικές διασώσεις.

Υπό αυτό’ το πρίσμα, η επιλογή του Σόιμπλε να ξαναφέρει στο προσκήνιο το φάντασμα του Grexit, μεταφράζεται και ως προειδοποίηση στους Ιταλούς, οι οποίοι θα κληθούν, πριν ή μετά τις εκλογές τους, να κάνουν μια πολύ σκληρή επιλογή: είτε να δεχθούν αυστηρότατους όρους, για τις τράπεζες και τα ελλείμματά τους, από τη Γερμανία (εντάξει, σε μια χώρα- μέλος του G7 δεν θα το πουν Μνημόνιο, αλλά από πολλές απόψεις θα του μοιάζει), είτε να οδηγηθούν, αν όχι εκτός ευρώ, πάντως στη δεύτερη ταχύτητα μιας αναθεωρημένης ευρωζώνης δύο ταχυτήτων.

Σε κάθε περίπτωση, γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι, όπως για την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, έτσι και για την Ιταλία, πιθανότατα και για τη Γαλλία δεν υπάρχει προοπτική οικονομικής ανόρθωσης και κοινωνικής σωτηρίας μέσα σε μια ευρωζώνη- θάλαμο βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε. Εάν η Αριστερά σε αυτές τις χώρες δεν υψώσει τολμηρά τη σημαία της αποχώρησης από το ευρώ και της ρήξης με το ευρωσύστημα, τότε υπάρχει ο πολύ άμεσος κίνδυνος (ίσως περισσότερο από ό,τι συνειδητοποιούμε στην Ελλάδα) να αποκτήσει επιταχυνόμενο χαρακτήρα η ήδη απειλητική άνοδος κάθε είδους ακροδεξιών, ξενοφοβικών ή και νεοναζιστικών δυνάμεων.

Η εποχή όπου ο ελληνικός λαός μπορούσε να τρομοκρατηθεί από πραγματικούς ή φανταστικούς κινδύνους ανήκει στο παρελθόν. Ό,τι κακό μας έλεγαν ότι θα συμβεί αν βγαίναμε από την ευρωζώνη, έχει ήδη επισυμβεί, χωρίς να έχουμε κανένα από τα πλεονεκτήματα του εθνικού νοσμίματος και του ελέγχου των δημοσίων οικονομικών και της δημόσιας περιουσίας μας. Επιτέλους, όταν καίγεται όχι στο σπίτι σου, αλλά η φυλακή όπου σε έχουν ρίξει, δεν σκέφτεσαι μην τυχόν και βρέχει εκεί έξω- απλά δραπετεύεις!

Διαζύγιο με την ευρωζώνη δεν σημαίνει- δεν μπορεί να σημαίνει για τη ριζοσπαστική Αριστερά- εθνικιστική περιχαράκωση και οικονομική “αυτάρκεια”. Οφείλει να αποτελεί το πρώτο βήμα, αυτό που μπορεί να κάνει τώρα, ο δικός μας λαός, για μια καινούργια ένωση ελεύθερων λαών, σε βάσεις ισοτιμίας και αλληλεγγύης. Με τα σημερινά δεδομένα, η ελληνική Αριστερά θα μπορούσε και θα έπρεπε να προβάλει το σύνθημα για μια οικονομική, κοινωνική και πολιτική Μεσογειακή Ένωση πάνω σε εντελώς νέες, προοδευτικές βάσεις- κάτι που βέβαια προϋποθέτει την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Οι λαοί της Μεσογείου (με την προσθήκη της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας που δεν ανήκουν μεν γεωγραφικά σ’ αυτή τη ζώνη, αλλά οικονομικά και πολιτικά είναι κοντινοί συγγενείς της) δεν αποτελούν μόνο θύματα του γερμανικού, οικονομικού Ράιχ. Έχουν μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες, κοινά συμφέροντα και ιστορικούς δεσμούς. Οι χώρες τους έχουν τεράστιο βάρος στη συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας, καθώς στα εδάφη τους βλάστησαν για πρώτη φορά οι αρχές της αρχαίας και της σύγχρονης Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Η μεγάλη, κλειστή θάλασσα που τους ενώνει, τους έφερε σε επαφή με μια πανσπερμία πολιτισμών και τους χάρισε τους ανοιχτούς ορίζοντες, πέρα από τα τείχη της ξενοφοβίας και της εθνικιστικής περιχαράκωσης. Με την πλούσια παράδοση των εργατικών αγώνων και της κομμουνιστικής Αριστεράς, διαμόρφωσαν ένα σύγχρονο πολιτισμό, όπου ο άνθρωπος δουλεύει για να ζει, και όχι το ανάποδο. Η έξοδος από το πνιγηρό, τοξικό περιβάλλον της ευρωζώνης θα ανοίξει για τις χώρες της Μεσογείου (συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και των χωρών της Αραβικής Άνοιξης) ένα καινούργιο μέλλον δημιουργίας, αλληλεγγύης και ελευθερίας. Η Ελλάδα, το πρώτο θύμα της κρίσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, μπορεί να πρωτοστατήσει σε μια νέα πορεία αναγέννησης.a
Read more...
Wednesday, December 7, 2016

R. Vivien & E. Toussaint: Tέσσερις λόγοι μη εξόφλησης του χρέους προς το ΔΝΤ

0 comments


Του Renaud Vivien και Eric Toussaint για το CADTM international

Στις 7 Δεκεμβρίου του 2016, το ΔΝΤ περιμένει από την Ελλάδα την πληρωμή μίας δόσης 299 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτό το χρέος αντιστοιχεί σε ένα μέρος του δανείου «σωτηρίας», που είχε χορηγηθεί από το ΔΝΤ το 2010. Η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να τολμάει να αρνηθεί να πληρώσει αυτό το ποσό στο ΔΝΤ για τέσσερις τουλάχιστον λόγους.

Πρώτον, αυτή η δόση προέρχεται από ένα αθέμιτο χρέος, καθώς μόνο το 5% των δανείων που χορηγήθηκαν το 2010 και το 2012 διατέθηκε για τον κρατικό προϋπολογισμό. Το υπόλοιπο 95% χρησίμευσε στην αποπληρωμή των ξένων – κυρίως ιδιωτικών – τραπεζών και στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Αυτά τα ποσοστά δεν είναι πόρισμα κάποιας επαναστατικής οργάνωσης αλλά προκύπτουν από μία έρευνα που διεξήγαγε το νεοφιλελεύθερο γερμανικό think-tank EuropeanSchool of Management and Technology. Βεβαίως, ισχύει πως πρόκειται για μία επιχείρηση διάσωσης – αλλά όχι όπως παρουσιάζεται από την επίσημη αφήγηση.

Δεν ωφελήθηκαν οι Έλληνες πολίτες αλλά οι ξένες και ελληνικές τράπεζες, που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα μέσω των δανείων του ΔΝΤ, των κρατών και των οργάνων της ΕΕ. Η περιβόητη «επιχείρηση διάσωσης» είναι λοιπόν αθέμιτη για τον ελληνικό πληθυσμό, που καλείται έτσι να αποπληρώσει στο ΔΝΤ (με επιτόκιο 3,6%!) ένα χρέος που προκύπτει από τη διάσωση των τράπεζων που ευθύνονται για την οικονομική κρίση. Στην πρώτη της έκθεση, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους που συστάθηκε από την πρώην πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, καταδεικνύει πως αιτία του «ελληνικού προβλήματος» δεν είναι η ανεξέλεγκτη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, αλλά η τραπεζική κρίση που μπαλώθηκε με δημόσια κεφάλαια.

Δεύτερον, η οφειλή που απαιτεί το ΔΝΤ είναι επονείδιστη στο σύνολό της. Σύμφωνα με τη νομική θεωρία που βασίζεται στις εθνικές και διεθνείς νομολογίες, ένα χρέος αξιολογείται ως «επονείδιστο» όταν συνδυάζει δύο στοιχεία: αφενός την έλλειψη κέρδους υπέρ του πληθυσμού του κράτους που συνάπτει τη δανειακή συμφωνία και αφετέρου την επίγνωση αυτής της έλλειψης εκ μέρους των δανειστών1. Η έκθεση του Γραφείου ανεξάρτητης αξιολόγησης του ΔΝΤ, που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 20162, αποδεικνύει πως η αξιολόγηση του ελληνικού χρέους ως «επονείδιστου» αρμόζει πλήρως στην περίπτωση της Ελλάδας. Πράγματι, η διεύθυνση του ΔΝΤ γνώριζε ήδη από το 2010 ότι το Ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και ότι το πρόγραμμα λιτότητας που επρόκειτο να επιβληθεί ως αντίτιμο του δανείου, μέσω μνημονίου, θα επιδείνωνε την κατάσταση της χώρας.

Αυτός ο ισχυρισμός βασίζεται στα πρακτικά της συνεδρίασης του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ στις 9 Μαΐου 2010, όπου διακυβεύτηκε η τύχη της Ελλάδας. Στη διάρκεια της συνεδρίασης μαθαίνουμε πως πολλοί Τοπικοί Γενικοί Διευθυντές, στελέχη του ΔΝΤ αναφέρθηκαν στην επικείμενη αποτυχία του μνημονίου. Σύμφωνα με τον Αργεντινό αντιπρόσωπο: «Είναι δύσκολο να ξεχάσουμε το σκληρό μάθημα που μας έδωσαν οι δικές μας κρίσεις. Το 2001, παρόμοιες πολιτικές προτάθηκαν από το ΔΝΤ στην Αργεντινή. Οι καταστροφικές τους συνέπειες είναι βεβαίως γνωστές (…) Είναι πιθανό η Ελλάδα να καταλήξει χειρότερα. Τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που προτείνει το ΔΝΤ, θα υποβαθμίσουν την ευημερία του πληθυσμού της Ελλάδας και την πραγματική ικανότητά της χώρας να αποπληρώσει το χρέος μετά την εφαρμογή αυτού του προγράμματος».

Ο αντιπρόσωπος της Ελβετίας προσθέτει: «πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η αναδιάρθρωση του χρέους ως μέσο για την εξασφάλιση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας και για την ανάληψη ενός μέρος του φορτίου από τους ιδιώτες πιστωτές». Ύστερα να θέσουμε την ερώτηση-κλειδί: «Γιατί η αναδιάρθρωση του χρέους και η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα δεν λήφθηκαν υπόψη;» Πράγματι αν το ΔΝΤ είχε εφαρμόσει τα συνήθη κριτήρια βιωσιμότητας, θα είχε επιβάλει μία ελάφρυνση του χρέους ήδη από το 2010. Γιατί όμως δεν το έπραξε; Και γιατί άραγε κατέληξε να αλλάξει ξαφνικά τους κανόνες του ώστε να μπορέσει να δανείσει σε ένα αφερέγγυο κράτος;

Η απάντηση δόθηκε επισήμως τρία χρόνια αργότερα σε μία άλλη αναφορά του ΔΝΤ που υπογραμμίζει πως η αναβολή της αναδιάρθρωσης του χρέους εφαρμόστηκε προς όφελος των ιδιωτικών τραπεζών «για να μειωθεί η έκθεσή τους και για να μεταβιβαστεί το χρέος στα δημόσια όργανα.»3 Όπως δήλωσαν ο πρώην αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ και ο πρώην οικονομικός σύμβουλος του Μπαρόζο σε ακρόασή τους στην Βουλή των Ελλήνων από την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, ο Γάλλος Στρως-Καν, ως διευθυντής του ΔΝΤ, επίτηδες απέκλεισε το 2010 την αναδιάρθρωση του χρέους προκειμένου να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες, καθώς οι πιο εκτεθειμένες ήταν κατά κύριο λόγο γαλλικές και γερμανικές.

Τρίτον, η απαίτηση του ΔΝΤ δεν πρέπει να ικανοποιηθεί καθώς είναι απολύτως παράνομη. Αφενός τα μέτρα που επιβλήθηκαν ως αντίτιμο για το δάνειο καταπατούν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και παραβιάζουν πλήθος διεθνών συνθήκων προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως τόνισε ο Εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το χρέος στην αναφορά του για την Ελλάδα4. Αφετέρου, η ελληνική κυβέρνηση δεν πρότεινε για ψήφιση στη Βουλή τη δανειακή σύμβαση του 2010, αντίθετα με όσα προβλέπει το Σύνταγμα.

Αθέμιτο, επονείδιστο, παράνομο, το ελληνικό χρέος είναι επίσης μη βιώσιμο, ακόμα περισσότερο πλέον από το 2010, αφού τρία μνημόνια επιβλήθηκαν έκτοτε καταστρέφοντας μέρα με τη μέρα την οικονομία και τις συνθήκες ζωής του πληθυσμού. Το φορτίο αυτού του χρέους, που εμποδίζει το κράτος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ως προς ζητήματα θεμελιωδών δικαιωμάτων, αυξάνεται αυτόματα από τη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις που απαιτούν οι πιστωτές, δημιουργώντας έτσι έναν φαύλο κύκλο στον οποίο εγκλωβίζεται η κυβέρνηση και ζητά νέα δάνεια για να πληρώνει τα αυξανόμενα χρέη.

Προκειμένου να σπάσει ο φρικτός φαύλος κύκλος και να τερματιστεί το έγκλημα, επιβάλλεται η άνευ όρους ακύρωση του επονείδιστου, παράνομου, αθέμιτου και μη βιώσιμου μέρους του ελληνικού χρέους, ξεκινώντας από τη δόση που απαιτεί το ΔΝΤ στις 7 Δεκεμβρίου του 2016. Συγκριτικά, το ποσό των 299 εκατομμυρίων ευρώ αντιστοιχεί σε περισσότερο από το διπλάσιο της τιμής (130 εκατομμύρια) των μέτρων αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας που λήφθηκαν το 2015 προς όφελος των πιο φτωχών 400.000 ατόμων στην Ελλάδα.

Ποσό το οποίο η Τρόικα είχε θεωρήσει εξωφρενικό. Είναι μεγαλύτερο και από το ποσό των 200 εκατομμυρίων ευρώ που προέβλεπε το πρόγραμμα των συμπληρωματικών μέτρων της κυβέρνησης για τη δημιουργία ιατρικής περίθαλψης για 2,5 εκατομμύρια Ελληνίδες και Έλληνες, πρόγραμμα που θα συντελούσε στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και στην κοινωνική αποκατάσταση των συνεπειών των μέτρων που επιβλήθηκαν με το Τρίτο Μνημόνιο. Όμως ενώπιον της αντίδρασης των πιστωτών, που απειλούσαν να μην εκταμιεύσουν ούτε μία δόση του δανείου στην Αθήνα, σε περίπτωση ψήφισης αυτού του προγράμματος, το θέμα αφαιρέθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 από την ημερήσια διάταξη της Βουλής των Ελλήνων.

Η Επιτροπή για την Ακύρωση των Αθέμιτων Χρεών (CADTM) δεν έχει ψευδαισθήσεις: η απόφαση ακύρωσης του χρέους δεν θα προέλθει από το ΔΝΤ, παρόλο που και το ίδιο αναγνωρίζει την ευθύνη του για τον ελληνικό μαρασμό στις αναφορές του, και παρά τις πρόσφατες δηλώσεις του ΔΝΤ, ευνοϊκές προς μία ελάφρυνση του χρέους η οποία όμως να τονίσουμε πως καθόλου δε θα επηρεάσει τις απαιτήσεις του παρά θα συνοδευτεί από μία νέα δόση λιτότητας. Η απόφαση αυτή δε θα προέλθει ούτε και από το Eurogroup, του οποίου οι Υπουργοί Οικονομικών θα συνεδριάσουν στις 5 Δεκεμβρίου.

Είναι επομένως μάταιο να πιστεύει κανείς πως θα βρεθεί μία δίκαια λύση για το ελληνικό χρέος μέσα στο σύγχρονο πλαίσιο διαπραγματεύσεων. Για αυτόν τον λόγο η Επιτροπή μας συνιστά τη μονομερή λήψη μέτρων για το χρέος, στη βάση φυσικά στέρεων νομικών επιχειρημάτων – όπως αυτά αναπτύσσονται στην προκαταρκτική της έκθεση – με στόχο την αναστολή ή απάρνηση των αθέμιτων, επονείδιστων, παράνομων ή μη βιώσιμων χρεών. Τέτοια μέτρα πρέπει να συνοδεύονται άμεσα και από άλλα μέτρα για την κοινωνικοποίηση του ελληνικού τραπεζικού τομέα και τον αυστηρό έλεγχο της κυκλοφορίας των κεφαλαίων.



1. La dette odieuse selon Alexandre Sack et selon le CADTM
2. The IMF and the Crises in Greece, Ireland, and Portugal
3. Greece: Ex Post Evaluation of Exceptional Access under the 2010 Stand-By Arrangement
4. Report of the Independent Expert on the effects of foreign debt and other related international financial obligations of States on the full enjoyment of all human rights, particularly economic, social and cultural rights, on his mission to Greece



Μετάφραση: Ελένη Τσέκερη
Read more...
Tuesday, December 6, 2016

Eurogroup: 4ο Μνημόνιο από το 2018 με πλεονάσματα μαμούθ 3,5%

0 comments


“Μαϊμού” η απομείωση του χρέους κατά 15% του ΑΕΠ

Από σκοτεινό άνευ προηγουμένου τούνελ καλείται να περάσει η κυβέρνηση για την επίτευξη συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο με τους Θεσμούς τον Ιανουάριο. Τα ψιλά γράμματα της απόφασης του Eurogroup, η οποία εκδόθηκε το βράδυ της Δευτέρας, οδηγούν σε ένα νέο, πολύ σκληρό γύρο διαβουλεύσεων με την τρόικα και τη λήψη νέων μέτρων που θα ικανοποιήσουν και το ΔΝΤ, προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση, η οποία, παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις, παραπέμπεται στο νέο έτος (!).

Πέρα από το υποτιθέμενο «καρότο» -τα βραχυπρόθεσμα μέτρα μαϊμού για το χρέος- η απόφαση περιλαμβάνει και λεπτομερές «μαστίγιο». Το πλέγμα των δεσμεύσεων προκύπτει από τις παρακάτω αναφορές στο ανακοινωθέν και συνδέεται ευθέως (παρότι δεν ομολογείται ρητά) με την ολοκλήρωση της συμφωνίας για το χρέος η οποία θα αρχίζει να εφαρμόζεται άμεσα.

Αναλυτικά, τα κρίσιμα σημεία:

1. «Το Eurogroup σημειώνει ότι η συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο (staff-level agreement) πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα για την επίτευξη του συμφωνημένου στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018». Μεταξύ άλλων ζητούνται «επιπλέον ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις (απορρυθμίσεις) στην αγορά εργασίας». Αυτές οι δύο αναφορές συνδυάζονται με την απαίτηση (στο τέλος του κειμένου) για τεχνική συμφωνία και με το ΔΝΤ «σύμφωνα με τις καθιερωμένες πρακτικές του Ταμείου».

Συμπέρασμα: η αξιολόγηση θα κλείσει μόνο αν υπάρχει σύμφωνη γνώμη του ΔΝΤ και σε τεχνικό επίπεδο για τις “μεταρρυθμίσεις” (απορρυθμίσεις) στα εργασιακά και για την επίτευξη του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος, ύψους 3,5% του ΑΕΠ για το διάστημα πέραν τού 2018 και για 2 ή 5 ή 10 χρόνια, όπως είπε ο Νταϊζεμπλούμ.

Η δυσκολία του εγχειρήματος γίνεται αντιληπτή από αυτά που έλεγε την Παρασκευή το βράδυ η ίδια η κυβέρνηση. Ετσι, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές το ΔΝΤ ζητεί μέτρα 4,2 δισ. ευρώ (μείωση αφορολόγητου και κύριων συντάξεων) για να δεχτεί την επίτευξη του στόχου του 3,5% του ΑΕΠ για το πέραν του 2018 διάστημα.

Για τα εργασιακά, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το ΔΝΤ επιμένει στην απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και λέει όχι στην υπερίσχυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας έναντι των επιχειρησιακών.

2. Η Ελλάδα έκανε δεκτό έναν μηχανισμό στα πρότυπα του «κόφτη» για μετά το 2018 και τη λήψη “διαρθρωτικών μέτρων”, όπως κομψά και τεχνοκρατικά διατυπώνονται τα νέα μέτρα περικοπών και απορρυθμίσεων. Η απόφαση αναφέρει σαφώς ότι για την διασφάλιση της επίτευξης των δημοσιονομιών στόχων μετά τη λήξη του προγράμματος «οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να συμφωνήσουν με τους Θεσμούς για έναν μηχανισμό και για διαρθρωτικά μέτρα» που θα παρέχουν αυτή την εξασφάλιση.

3. Ο στόχος του 3,5% θα πρέπει να διατηρηθεί σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, 2 ή 5 ή 10 χρόνων! Αυτό σημαίνει ότι δεν επιτυγχάνεται ο στόχος που είχε εξαγγείλει ο Πρωθυπουργός για χαλάρωση της λιτότητας με μείωση του στόχου για το πλεόνασμα από το 2018 ή το 2019 στο 2% του ΑΕΠ.

4. Η κυβέρνηση καλείται να στελεχώσει το διοικητικό συμβούλιο του Υπερταμείου για να είναι απολύτως λειτουργικό ως το τέλος Ιανουαρίου του 2017.

Στην πραγματικότητα η χώρα αποδέχτηκε νέο μνημόνιο μετά την λήξη του 3ου μνημονίου το 2018 του οποίου 4ου μνημονίου τα μέτρα θα ολοκληρωθούν με την θετική έκβαση της αξιολόγησης αρχές Γενάρη!

Έτσι, με μέτρα “μαϊμού” για το χρέος που σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν απομείωση, η Ελλάδα μπαίνει για διάστημα έως 10 χρόνων σε νέα μνημονιακή περιπέτεια.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ EUROGROUP

“Το Eurogroup καλωσορίζει την πρόοδο που έχει σημειωθεί στην επίτευξη πλήρους συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο (staff-level agreement) μεταξύ της Ελλάδας και των θεσμών στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος του ESM.

Ειδικότερα, το Eurogroup καλωσορίζει τη συμφωνία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς όσον αφορά τον προϋπολογισμό του 2017, ο οποίος επιβεβαιώνει τον συμφωνηθέντα στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα1,75% του ΑΕΠ και επιτρέπει την υιοθέτηση του εθνικού Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (ΕΕΕ), που δημιουργεί έναν πραγματικό δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας.

Το Eurogroup υπογραμμίζει ότι το staff-level agreement πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα για την επίτευξη του δημοσιονομικού στόχου του 2018 (πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ), καθώς καιμεταρρυθμίσεις που ενισχύουν την ανάπτυξη και βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα κόστους, περιλαμβανομένων περαιτέρω ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας, το άνοιγμακλειστών επαγγελμάτων και την άρση των εμποδίων στις επενδύσεις.

Ειδικότερα, υπενθυμίζει ότι ο διορισμός των μελών του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Εταιρείας Συμμετοχών και Περιουσίας (Hellenic Corporation of Assets and Participations) θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί πριν από το τέλος Ιανουαρίου του 2017 ώστε να μπορέσει να γίνει το Ταμείο πλήρως λειτουργικό.

Το Eurogroup επανέλαβε ότι ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ που θα επιτευχθεί έως το 2018 θα πρέπει να διατηρηθεί μεσοπρόθεσμα. Επαναλάβαμε επίσης την σημασία μιας δημοσιονομικής πορείας που θα είναι ευθυγραμμισμένη με τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις στο πλαίσιο του προγράμματος της ΕΕ. Προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμόρφωση με τους δημοσιονομικούς στόχους σε μια βιώσιμη βάση μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να συμφωνήσουν με τα θεσμικά όργανα στον μηχανισμό και τα διαρθρωτικά μέτρα που θα διασφαλίσουν αυτόν τον στόχο.

Σήμερα το Eurogroup συζήτησε ξανά τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους με στόχο την επανάκτηση της πρόσβασης στις αγορές. Σε αυτό το πλαίσιο το Eurogroup ενέκρινε ολόκληρη τη δέσμη των βραχυπρόθεσμων μέτρων βάσει των προτάσεων του ESM και της προπαρασκευαστικής εργασίας τουEWG, τα οποία θα εφαρμοστούν από τον ESM. Τα μέτρα αυτά αφορούν:
Την ομαλοποίηση του προφίλ αποπληρωμών του EFSF εντός της τρέχουσας σταθμισμένης μέσης ωρίμανσης έως τα 32,5 έτη
Την άρση της αύξησης του επιτοκιακού περιθωρίου κατά 200 μονάδες βάσης, που αφορά την εξαγορά χρέους του δεύτερου ελληνικού προγράμματος για το 2017.
Τη χρήση της χρηματοδοτικής στρατηγικής του ESM/EFSF ανάλογα με την κατάσταση των αγορών για την μείωση του ρίσκου των επιτοκίων χωρίς την επιβολή επιπρόσθετου κόστους στις χώρες που συμμετείχαν σε προγράμματα. Το μέτρο αυτό θα χρησιμοποιηθεί μέσω: α) της ανταλλαγής τίτλων τουESM/EFSF που στηρίζουν τα δάνεια για την τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση στην Ελλάδα β) τοswap επιτοκίων του ESM για τον περιορισμό του ρίσκου από υψηλότερα επιτόκια στις αγορές γ)την εισαγωγή κατάλληλης χρηματοδότησης για μελλοντικές εκταμιεύσεις στην Ελλάδα υπό το τρέχον πρόγραμμα.

Τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος θα έχουν σημαντικό θετικό αντίκτυπο στη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Το Eurogroup καλεί τους θεσμούς και την Ελλάδα να επανεκκίνησουν τις διαπραγματεύσεις ώστε να έλθουν σε συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο (staff-level agreement) το συντομότερο με βάση τους κοινούς όρους που συμφωνήθηκαν τον Αύγουστο του 2015 και καλεί το EWG να το ελέγξει.

Το Eurogroup είναι έτοιμο να στηρίξει την ολοκλήρωση μελλοντικών αξιολογήσεων υπό τον όρο ότι το πακέτο του προγράμματος, συμπεριλαμβανομένου του ενδεχόμενου δημοσιονομικού μηχανισμού που συμφωνήθηκε στην πρώτη αναθεώρηση, εφαρμόζεται όπως έχει συμφωνηθεί.

Το Eurogroup επιβεβαιώνει ότι η εφαρμογή του προγράμματος, όπως επίσης οι όροι και οι στόχοι, θα ελέγχονται συχνά με βάση τα δεδομένα από τους θεσμούς.

Η αποστολή του ΔΝΤ επιβεβαίωσε σήμερα την πρόθεσή της να προτείνει στο Εκτελεστικό Συμβούλιο μια νέα χρηματοοικονομική συμφωνία για την Ελλάδα το συντομότερο από τη στιγμή που υπάρξει ένα Staff Level Agreement, σε συνάφεια με τις πολιτικές του Ταμείου.

Η πλήρης εφαρμογή όλων των προαπαιτουμένων ενεργειών που σχετίζονται με την δεύτερη αξιολόγηση και η ολοκλήρωση των ψηφοφοριών στη Βουλή θα ανοίξουν το δρόμο για τον ESM ναεγκρίνει το MoU (Μνημόνιο)”.
Read more...

Δεν ξεχνάμε τον δολοφονημένο Αλέξη Γρηγορόπουλο. Συγκέντρωση και πορεία.

0 comments


Συγκέντρωση και διαδήλωση στη μνήμη του την Τρίτη 6/12, στις 6 μ.μ., στα Προπύλαια

8 χρόνια συμπληρώνονται την Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016, από τότε που δολοφονήθηκε ο δεκαπεντάχρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος.

8 χρόνια πέρασαν από τη στιγμή που ο δολοφόνος ειδικός φρουρόςΕπαμεινώνδας Κορκονέας πυροβόλησε εν ψυχρώ και αφαίρεσε τη ζωή και το χαμόγελο από τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, στα Εξάρχεια. Μια δολοφονία που συγκλόνισε την Ελλάδα και οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές εκρήξεις της νεώτερης εποχής. Το σύνθημα «Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες» συμπύκνωσε με τον καλύτερο τρόπο την επίθεση του συστήματος στην κοινωνία.

Η Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2016 είναι ημέρα αντίστασης και μνήμης για όλες και όλους μας. Τα όσα ακολούθησαν, με τον ερχομό των Μνημονίων αλλά και τον παλλαϊκό ξεσηκωμό ενάντια σε αυτά, έδειξαν ότι η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ήταν μια «εικόνα από το μέλλον». Σήμερα, ξαναπιάνουμε το νήμα αυτής της εξέγερσης αντιμέτωποι με το 3ο μνημόνιο, τον κυνισμό τηςΤρόικας, τις ατέλειωτες θυσίες στο όνομα του ευρώ και της αποπληρωμής του χρέους, την πλήρη μετάλλαξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Αποτιμούμε φόρο τιμής στον δολοφονηθέντα Αλέξη, κρατάμε ζωντανή τη μνήμη και το χαμόγελο του, μαζικά και ενωτικά στέλνουμε δυναμικό και αδιαπραγμάτευτο μήνυμα σε όσους στρέφουν τις «κάννες» των όπλων και των πολιτικών τους σε βάρος της νεολαίας και του λαού:

Η Iskra στηρίζει τις εκδηλώσεις μνήμης για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και καλεί τις νέες και τους νέους να συμμετάσχουν στις προγραμματισμένες κινητοποιήσεις.

Δεν ξεχνάμε τον Αλέξη – Η μνήμη του θα είναι πάντα για εμάς ζωντανή.

Σημειώνουμε ότι η Λαϊκή Ενότητα συμμετέχει μαζί με αριστερές οργανώσεις, φορείς και συλλογικότητες στη διαδήλωση της Τρίτης 6/12, στις 6 μ.μ., στα Προπύλαια

Ο αγώνας για την ανατροπή και τη νίκη συνεχίζεται!
Read more...

Π. Παπακωνσταντίνου: Αντισυστημική Ψήφος σε μία Ε.Ε. υπό διάλυση

0 comments

Πηγή: Νέα Κρήτη

Η Αυστρία έδειξε ότι η επιλογή ανάμεσα σε δύο αντισυστημικούς υποψηφίους έναν ακροδεξιό φιλοναζιστή κι έναν Πράσινο ανεξάρτητο της Αριστεράς, η λύση ήταν αυτονόητα προοδευτική, ταυτόχρονα όμως η επιλογή ήταν ανάμεσα σε δύο πρόσωπα εκτός των συστημικών κομμάτων.

Ομοίως στην Ιταλία, ηττήθηκε ο εκλεκτός των Βιομηχάνων, Τραπεζών και Γερμανίας Ρέντσι, από ένα διαφορετικό στο εσωτερικό του μέτωπο, όπου όμως ον τόνο έδιναν δυνάμεις της Αριστεράς και το Κίνημα των 5 Αστέρων, που σκόπιμα αν και «θολό», βαφτίζεται περίπου ως συγγενικό του λαϊκισμού της Λεπέν, ενώ κινείται σε εντελώς διαφορετικό άξονα.

Έτσι σχολίασε τα αποτελέσματα σε Αυστρία και Ιταλία, ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πέτρος Παπακωνσταντίνου μιλώντας στον 9.84 και στο δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη.

Παράλληλα σημείωσε ότι το Τραπεζικό θέμα της Ιταλίας είναι σοβαρότερο από το πολιτικό, όπου αν σκάσει θα συμπαρασύρει όλη την Ευρωζώνη.
 
 
Read more...

Α. Χατζηστεφάνου: Ιταλία – ΕΕ: Δεν ακούω! Πάρε το μηδέν

0 comments


Κλείνοντας την μαραθώνια μετάδοσή τους για το ιταλικό δημοψήφισμα στην ΕΡΤ οι παρουσιαστές και οι καλεσμένοι έθεσαν ένα κοινό ερώτημα: Θα ακούσουν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο το μήνυμα; (Υποθέτω το ίδιο ερώτημα θα έθεταν και τα ιδιωτικά κανάλια αν είχαν τα αντανακλαστικά, την ικανότητα και την ποιότητα προγράμματος για να κάνουν μια αντίστοιχη μετάδοση).

Το συγκεκριμένο ερώτημα όμως υποκρύπτει, έστω και ασυνείδητα, μια πολιτική τοποθέτηση. Υπονοεί ότι κάποιοι αξιωματούχοι στις Βρυξέλλες και κυρίως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε έχουν στυλώσει τα πόδια και δεν ακούν τα μηνύματα που τους στέλνουν οι λαοί της Ευρώπης.

Αν ζητήσεις διευκρινίσεις, ορισμένοι από τους σχολιαστές θα σου μιλήσουν για την προτεσταντική ηθική του γερμανικού καπιταλισμού, που δεν επιτρέπει παρεκκλίσεις από την οικονομική ορθοδοξία. Ίσως να αναφερθούν και στο συλλογικό ψυχολογικό τραύμα του γερμανικού έθνους, που δεν ανέχεται ούτε τον ελάχιστο, υγιή πληθωρισμό, φοβούμενο ότι τα φαντάσματα της δημοκρατίας της Βαϊμάρης θα επιστρέψουν.

Ορθές παρατηρήσεις, αλλά εκτός θέματος. Το να αποδίδεις τα προβλήματα της ευρωπαϊκής περιφέρειας στο «ξερό κεφάλι» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι σαν να αποδίδεις την χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 στην ανηθικότητα ορισμένων τραπεζιτών και χρηματιστών – που αν εκλείψουν όλα θα επανέλθουν στην κανονική του μορφή.

Ή θέση αυτή συμφέρει φυσικά την κυβέρνηση, και άλλους υπηρέτες της ΕΕ, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι αν φύγουν οι συγκεκριμένοι κακοί πολιτικοί (λόγω εκλογών ή από βαθιά γεράματα) όλα θα γίνουν καλά. Θα φύγουν τα τσιρότα θα γίνουμε σαν πρώτα, που έλεγε και ο Θανάσης Βέγγος.

Δυστυχώς για εμάς, ακόμη και αν η Γερμανία εξαφανιζόταν αύριο το πρωί από τον χάρτη, τη θέση της θα καταλάμβανε αμέσως η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Με το μέγεθός της θα προκαλούσε το ίδιο χάσμα ανταγωνιστικότητας μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας αναγκάζοντας τις μικρότερες οικονομίες να αυξήσουν τα ελλείμματά τους τα οποία στο τέλος θα συσσωρεύονταν σαν χρέη.

Αυτή είναι η δομή του ενιαίου νομίσματος και δεν πρόκειται να αλλάξει είτε βρίσκεται στην καγκελαρία η Μέρκελ, ο Γκρίλο ή ο Κουτσούμπας.

Για την ακρίβεια στα πρώτα χρόνια της ευρωζώνης το Βερολίνο δεν επεδίωκε καν να παίξει αυτό τον ηγετικό ρόλο στη νομισματική ένωση. Η ευρωζώνη αποτελούσε περισσότερο μια προσπάθεια άλλων ευρωπαϊκών χωρών (και κυρίως της Γαλλίας) να ελέγξουν την οικονομική παντοκρατορία της ενοποιημένης Γερμανίας.

Οι Ιταλοί έστειλαν το μήνυμά τους πρωτίστως στη δική τους κυβέρνηση και σε έναν πρωθυπουργό που δεν εξελέγη με εκλογές, αλλά κυβερνούσε με τη στήριξη της κονφιντούστρια – του συνδέσμου Ιταλών βιομηχάνων. Και αυτοί πρέπει να είναι πάντα οι πρώτοι αποδέκτες τέτοιων μηνυμάτων.

Αν προσπαθούσαν να στείλουν μήνυμα στην ΕΕ θα συνειδητοποιούσαν ότι δεν μπορούν να το κάνουν γιατί βρίσκονται στο λάθος δίκτυο – αυτό της ευρωζώνης.

Και αν το δίκτυο δεν στέλνει τα μηνύματά σου μάλλον έχει έρθει η στιγμή να αλλάξεις πάροχο.



Άρης Χατζηστεφάνου
Read more...
 
Αριστερή Διέξοδος © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here

Google+